เทพเจ้าก็สามารถดูมีสไตล์ได้เช่นกัน! แบรนด์แฟชั่นเพื่อความยั่งยืน Story Wear ร่วมมือกับร้านตัดสูท Kaien Bespoke Tailoring (凱恩洋服) ออกแบบ “สูทข้ามทะเลของนายพล” สำหรับเทพเฉิงหวง แห่งศาลเจ้าเสียไห่ (霞海城隍廟) ในกรุงไทเป เพื่อเฉลิมฉลอง “เทศกาลวันเกิดเทพเฉิงหวง” ซึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2025 โดยประชาชนจะได้เห็นท่านเทพในลุคแฟชั่นที่ไม่เหมือนใครในช่วงเทศกาล

   “เทศกาลวัฒนธรรมเฉิงหวงแห่งไทเป – เทศกาลวันเกิดเทพเฉิงหวง” จัดขึ้นโดยศาลเจ้าเสี่ยไห่เฉิงหวงและสมาคมพัฒนาชุมชนสร้างสรรค์ต้าเต้าเฉิง จัดงานแถลงข่าวในวันที่ 15 พฤษภาคม 2025

   เฉินก้วนไป่ (陳冠百) ผู้ก่อตั้ง Story Wear กล่าวว่า เทพเฉิงหวง แห่งศาลเจ้าเสียไห่ได้เดินทางข้ามทะเลมายังไต้หวันเมื่อ 205 ปีก่อน แต่ปัจจุบันอุตสาหกรรมสิ่งทอและแฟชั่นก่อมลพิษต่อทะเลถึง 20% เป็นประเด็นที่ Story Wear ให้ความสำคัญ เขากล่าวว่า สูทของท่านเทพออกแบบโดยผสานวัฒนธรรมพื้นบ้านกับแฟชั่นร่วมสมัย เป็นสูทอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมที่มีผ้าคลุมไหล่ ผลิตจากผ้ายีนส์รีไซเคิลและผ้าคงเหลือจากเสื้อผ้าตัดเย็บ ลวดลายบนชุดสะท้อนเรื่องราวการเดินทางข้ามทะเลมายังไต้หวัน โดยบริเวณอกด้านซ้ายของชุดมีเข็มทิศปักด้วยด้ายเงิน เป็นสัญลักษณ์ว่าเทพเฉิงหวงคอยชี้ทางให้ผู้คนเดินไปสู่อนาคตด้วยความยุติธรรมและความเที่ยงธรรม

   นับเป็นปีที่ 3 ที่ศาลเจ้าเสี่ยไห่ เชิญแบรนด์แฟชั่นท้องถิ่นจากย่านต้าเต้าเฉิงมาร่วมออกแบบชุดใหม่ให้ท่านเทพในวันเกิด โดยภายในงานยังมีกิจกรรมมากมาย เช่น การแสดงงิ้วพื้นบ้านจากโรงเรียนประถมหย่งเล่อ (永樂國小) การแสดงเชิดสิงโตจากโรงเรียนไทผิง (太平國小) เป็นต้น

   เทศกาลวัฒนธรรมเฉิงหวงแห่งไทเป – เทศกาลวันเกิดเทพเฉิงหวง จัดระหว่างวันที่ 24 พฤษภาคม ถึง 15 มิถุนายน ณ ย่านต้าเต้าเฉิง กรุงไทเป

เทพเฉิงหวง ฉลองวันเกิดอย่างมีคลาส ณ ศาลเจ้าเสียไห่

   เซียวเหวินชิง (蕭文清) ทายาทรุ่นที่ 3 ของ “ฟู่ซานซึ้งนึ่งไม้ไผ่” (富山蒸籠) ร้านทำซึ้งนึ่งไม้ไผ่แบบแฮนด์เมดที่สืบทอดกันมายาวนานกว่า 100 ปีในไต้หวัน โดยมีต้นกำเนิดจากศิลปะการทำซึ้งนึ่งที่บิดาของเขา เซียวเซิงอวี้ (蕭生育) หรือที่รู้จักกันในชื่อ “รุ่นอากง” นำข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ และตั้งรกรากในย่านว่านหัว กรุงไทเป

   ในช่วงทศวรรษ 1970–1980 ซึ่งเป็นยุคที่เศรษฐกิจไต้หวันเติบโตอย่างรวดเร็ว ซึ้งนึ่งไม้ไผ่กลายเป็นอุปกรณ์คู่ครัวที่ขาดไม่ได้ในทุกบ้าน นับแต่นั้นมา “ฟู่ซาน” ก็ได้รับการยอมรับในฐานะแบรนด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องงานฝีมืออันประณีต โดยเฉพาะซึ้งนึ่งไม้ไผ่ที่ทำด้วยมือทุกชิ้น แม้ในปัจจุบัน เครื่องจักรจะเข้ามามีบทบาทในกระบวนการผลิตมากขึ้น แต่เซียวเหวินชิงยังคงยึดมั่นใน "จิตวิญญาณของช่างฝีมือ" โดยยังคงใช้การปรับแต่งด้วยมือในขั้นตอนสำคัญ เพื่อให้มั่นใจว่าทุกชิ้นมีความทนทานและคุณภาพสูงสุด

   เมื่อก้าวเข้าสู่ร้านฟู่ซาน จะพบกับซึ้งนึ่งไม้ไผ่หลากหลายขนาดเรียงรายอย่างมีระเบียบ บอกเล่าเรื่องราวของภูมิปัญญาและความพิถีพิถันที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น แม้โลกจะเปลี่ยนแปลงไป แต่เซียวเหวินชิงยังคงมุ่งมั่นที่จะผสานงานฝีมือแบบดั้งเดิมเข้ากับนวัตกรรมใหม่ๆ เพื่อรักษามรดกชิ้นนี้ให้คงอยู่ต่อไปอย่างสง่างาม

   แม้จะเติบโตมากับศิลปะการทำซึ้งนึ่งไม้ไผ่ แต่ในช่วงแรก เซียวเหวินชิง ไม่ได้มีความตั้งใจจะสืบทอดกิจการของครอบครัว เนื่องจากกระบวนการผลิตที่ซับซ้อน ใช้แรงงานมาก และเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ อีกทั้งยังต้องใช้เวลานานในการทำแต่ละชิ้น อย่างไรก็ตาม ความเชื่อที่ว่า “หากไม่มีใครสืบทอด งานฝีมือนี้ก็จะสูญหายไป” กลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาตัดสินใจก้าวขึ้นมาเป็นทายาทรุ่นที่ 3 ของ “ฟู่ซานซึ้งนึ่งไม้ไผ่” และนับจากวันนั้น ความท้าทายของงานฝีมือก็กลายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับเขา

   กระบวนการผลิตซึ้งนึ่งแบบดั้งเดิมของฟู่ซานแบ่งออกเป็น 5 ขั้นตอนหลัก ได้แก่ การเตรียมวัสดุ การทำกรอบไม้ การทำตะแกรงไอน้ำ การทำฝาปิด การประกอบขั้นสุดท้าย ซึ่งวัสดุหลักที่เลือกใช้คือ ไผ่กุ้ยจู๋ ซึ่งมีความยืดหยุ่นสูง และ ไม้สนเงิน ที่ให้ความแข็งแรงทนทาน ก่อนจะเข้าสู่ขั้นตอนต่างๆ ไผ่จะถูกตัดเป็นแผ่นบาง ต้ม อบแห้ง และขึ้นรูปอย่างพิถีพิถัน เพื่อลดการบิดงอหรือแตกร้าวในภายหลัง ส่วนขั้นตอนสำคัญอย่างการขึ้นโครงไม้ ช่างจะใช้ไม้สนเงินดัดให้เป็นวง แล้วเสริมความแข็งแรงตามจุดต่างๆ โดยทั่วไป หากใช้เครื่องจักรจะมีโอกาสทำให้ไม้แตกหักได้ง่าย แต่เซียวเหวินชิงยังคงเลือกใช้การปรับแต่งด้วยมือทุกชิ้น เพื่อลดอัตราการเสียหายและควบคุมคุณภาพอย่างใกล้ชิด

   คุณเซียวเหวินชิง ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า “งานฝีมือเป็นงานที่หนักและเหนื่อย” แม้ซึ้งนึ่งที่ผลิตด้วยมือจะมีคุณภาพสูงจนเครื่องจักรไม่สามารถทดแทนได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยเวลาและแรงงานจำนวนมาก จุดเด่นของการทำด้วยมือคือสามารถปรับแต่งตามลักษณะเฉพาะของไม้ไผ่แต่ละชิ้นได้ ช่วยให้ซึ้งนึ่งมีความทนทานและใช้งานได้นานกว่าซึ้งที่ผลิตจากเครื่องจักรซึ่งมักผลิตในปริมาณมากโดยไม่มีการคัดเลือกวัสดุอย่างละเอียด แม้ปัจจุบันความต้องการซึ้งนึ่งแบบดั้งเดิมจะลดลง ต้นทุนค่าแรงเพิ่มสูงขึ้น และแรงกดดันทางเศรษฐกิจถาโถมเข้ามา แต่เขาก็ยังยึดมั่นในการผลิตซึ้งนึ่งด้วยมือ เพื่อรักษาคุณภาพ และสืบสานมรดกแห่งงานฝีมือนี้ให้คงอยู่ต่อไป

   ม. ฉือจี้ (Tzu Chi University) เมืองฮัวเหลียน ร่วมมือกับรัฐบาลกัวเตมาลา แปลวรรณกรรมคลาสสิกของอารยธรรมมายาเรื่อง “โปโปล วูค์-Popol Vuh” เป็นภาษาจีน และตีพิมพ์เป็นฉบับภาษาจีนตัวเต็มสำเร็จ โดยถือเป็นฉบับแปลภาษาต่างประเทศลำดับที่สองของหนังสือเล่มนี้ ซึ่งจัดงานเปิดตัวหนังสือ “Popol Vuh ฉบับสำหรับเด็ก” ที่ทำเนียบประธานาธิบดีกัวเตมาลา เมื่อวันที่ 23 เมษายนที่ผ่านมา เพื่อแสดงถึงผลสัมฤทธิ์ของความร่วมมือด้านวัฒนธรรมระหว่างไต้หวันและกัวเตมาลา มีผู้ร่วมงานสำคัญหลายท่าน อาทิ มาเรีย ลูอิซา รามิเรซ (Maria Luisa Ramirez) รมช. กระทรวงการต่างประเทศกัวเตมาลา, จางจวิ้นเฟย (張俊菲) เอกอัครราชทูตไต้หวันประจำกัวเตมาลา, ศ. หลิวอี๋จวิน (劉怡均) อธิการบดี ม. ฉือจี้

   รามิเรซ กล่าวว่า “Popol Vuh” ไม่ได้เป็นเพียงตำนานหรือเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์ แต่ยังเป็นอัตลักษณ์และจิตวิญญาณของชาวกัวเตมาลา การตีพิมพ์ฉบับภาษาจีนตัวเต็มช่วยให้ผลงานคลาสสิกชิ้นนี้ข้ามขอบเขตของภาษาและภูมิศาสตร์ เข้าถึงชาวโลกที่ใช้ภาษาจีนได้ และหวังว่าจะช่วยจุดประกายให้คนรุ่นใหม่สนใจและรักในวัฒนธรรมมายามากยิ่งขึ้น

   เอกอัครราชทูตจางจวิ้นเฟย กล่าวว่า การตีพิมพ์ฉบับภาษาจีนตัวเต็มครั้งนี้เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพและสะพานทางวัฒนธรรมระหว่างไต้หวันและกัวเตมาลา การเปิดตัวหนังสือในวัน “หนังสือและลิขสิทธิ์โลก” (World Book and Copyright Day) มีความหมายทั้งในเชิงวัฒนธรรมและระดับสากล

   ม. ฉือจี้ แถลงว่า “Popol Vuh” เป็นวรรณกรรมคลาสสิกของอารยธรรมมายา ที่ผสานตำนานการกำเนิดโลก มุมมองด้านธรรมชาติ และคุณค่าทางจิตวิญญาณเข้าด้วยกัน อธิการบดีหลิวยังกล่าวว่า มหาวิทยาลัยมีความตั้งใจที่จะขยายความร่วมมือกับกัวเตมาลาในด้านการศึกษาระดับอุดมศึกษาและการดูแลสุขภาพต่อไป

   วัฒนธรรมร่างทรงโบราณของชนเผ่าพื้นเมืองกำลังเผชิญกับปัญหาการขาดผู้สืบทอด เพื่อปลุกจิตสำนึกและส่งเสริมความเข้าใจในคุณค่าของวัฒนธรรมชนเผ่าพื้นเมือง เมืองผิงตงจัดนิทรรศการพิเศษหัวข้อ "ร่างทรงหญิงและถิ่นฐานของพวกเธอ: นิทรรศการวัฒนธรรมร่างทรงในเมืองผิงตง" จัดแสดงถึงวันที่ 26 ตุลาคม 2025 โดยพิธีเปิดจัดขึ้นวันที่ 30 เมษายน 2025 ที่อาคารวัฒนธรรมชนเผ่าพื้นเมือง ภายในฐานวัฒนธรรมผิงเยียน 1936 (屏菸1936文化基地) มีวงประสานเสียงจากโรงเรียนประถมเจียอี้ขับร้องเพลงที่เรียบเรียงใหม่จากบทเพลงโบราณ เสียงเพลงอันไพเราะดังก้องไปทั่วบริเวณ และมีร่างทรง 39 คนมารวมตัวกัน ประกอบพิธีบูชาที่ศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึมเพื่อเปิดนิทรรศการ

   จางซุ่นจือ (張順枝) ร่างทรงวัย 84 ปี  เริ่มเป็นร่างทรงตั้งแต่อายุ 25 ปี และดำเนินบทบาทนี้มายาวนานเกือบ 60 ปี เธอกล่าวว่า “บรรพบุรุษต้องการช่วยเหลือทุกคน จึงทุ่มเททำหน้าที่นี้อย่างจริงจังมาโดยตลอด และด้วยเหตุนี้ร่างกายของตัวเองยังแข็งแรงดี” พร้อมขอบคุณผู้ว่าราชการเมืองผิงตง ที่ผลักดันให้นิทรรศการครั้งนี้เกิดขึ้นและเปิดโอกาสให้ร่างทรงหลายท่านได้มาพบปะกัน เธอยังให้กำลังใจร่างทรงที่มาร่วมงานให้เดินหน้าทำหน้าที่ต่อไปเพื่อคุ้มครองเผ่าพันธุ์ของตนเอง ส่วน หูหย่าเหวิน (胡雅雯) ร่างทรงวัย 36 ปี บอกว่า บทบาทของร่างทรงไม่เพียงเป็นผู้เชื่อมต่อ แต่ยังเปรียบเสมือนสะพาน การจัดนิทรรศการครั้งนี้ไม่ใช่แค่การนำเสนอผลงาน แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเชื่อมโยงและการสนทนาอีกครั้ง เธอหวังว่านิทรรศการนี้จะช่วยให้สังคมเข้าใจและเคารพร่างทรงมากยิ่งขึ้น และเปิดโอกาสให้ผู้คนจำนวนมากสามารถก้าวข้ามความเข้าใจผิดและช่องว่าง เพื่อทำความรู้จักกับอาชีพอันศักดิ์สิทธิ์และยากลำบากนี้อีกครั้ง

   โจวชุนหมี่ (周春米) ผู้ว่าเมืองผิงตงกล่าวว่า การจะเป็นร่างทรงไม่ใช่เรื่องง่าย ร่างทรงไม่ได้เป็นเพียงสะพานเชื่อมระหว่างชนเผ่ากับวิญญาณบรรพบุรุษเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้สนทนาระหว่างสรรพสิ่งในสวรรค์และโลก ร่างทรงเป็นผู้พิทักษ์ที่ขาดไม่ได้ในหมู่บ้าน หวังว่านิทรรศการพิเศษนี้จะช่วยให้ผู้คนเข้าใจคุณค่าที่ลึกซึ้งของวัฒนธรรมร่างทรงมากยิ่งขึ้น และขอเชิญชวนทุกคนเข้าสู่โลกของร่างทรงเพื่อสัมผัสพลังแห่งวัฒนธรรมอันศักดิ์สิทธิ์

    สำนักงานชนเผ่าพื้นเมืองของเมืองผิงตง ระบุว่า ในมุมมองของชนเผ่าพื้นเมืองส่วนใหญ่ เชื่อว่าสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ ทั้งในผืนป่าและขุนเขามีวิญญาณธรรมชาติและวิญญาณสัตว์อาศัยอยู่ อีกทั้งยังมีวิญญาณบรรพบุรุษที่คอยปกปักษ์รักษาลูกหลานในหมู่บ้านอยู่เสมอ และผู้ที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างชนเผ่ากับเหล่าจิตวิญญาณก็คือ “ร่างทรง” หรือ “ผู้สื่อวิญญาณ” พวกเธอไม่เพียงเป็นสื่อกลางระหว่างสองโลกเท่านั้น แต่ยังเป็นบุคคลที่ได้รับความเคารพอย่างสูงในวัฒนธรรมของชุมชน และได้รับความไว้วางใจจากทั้งคนในเผ่าและเหล่าเทพวิญญาณในการธำรงความกลมเกลียวและสายสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับจิตวิญญาณอีกด้วย

   ศิลปะการผ่าไม้ไผ่ทำก้านธูป หรือที่ในภาษาจีนเรียกว่า “โผ่วเซียงเจี่ยว (剖香腳)” เป็นมรดกวัฒนธรรมท้องถิ่นของชุมชนหยุนเซียว (雲霄) เมืองเจียอี้ ที่สืบทอดกันมายาวนานกว่าร้อยปี สะท้อนความประณีตและความเคารพในหัตถศิลป์การทำธูปแบบดั้งเดิม หลังจากเว้นการจัดแสดงสดไปถึงสองปี ปีนี้ได้มีการฟื้นฟูและจัดกิจกรรมขึ้นอีกครั้ง เพื่อเปิดโอกาสให้ชาวเมืองและคนรุ่นใหม่ได้สัมผัสความงดงามของศิลปะโบราณที่กำลังเลือนหาย โดยมี อาจารย์ชิวจิ่นหยุน (邱錦雲) ปรมาจารย์และผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของศาสตร์นี้ เป็นผู้ถ่ายทอดเทคนิคอันละเอียดอ่อนด้วยตนเอง ปัจจุบัน ท่านยังได้รับการเสนอชื่อเป็นผู้ดูแลและอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของท้องถิ่น

อ.ชิวจิ่นหยุน สาธิตเทคนิคการผ่าไม้ก้านธูป

เด็กๆ ชมการสาธิตสด

   Launcher Lab หรือภาษาจีนเรียกว่า “หั่วเจี้ยนเหรินสือเยี่ยนซื่อ火箭人實驗室” เป็นพื้นที่ทำงานร่วมกันด้านศิลปะและวัฒนธรรม ตั้งอยู่ในตำบลเหิงชุน เมืองผิงตง ที่สะท้อนถึงพลังและความคิดสร้างสรรค์ของคนรุ่นใหม่ที่มารวมตัวกัน และผลักดันวัฒนธรรมของเหิงชุนไปสู่ที่ต่างๆ

   เมื่อถึงเทศกาลเฉลิมฉลอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงตรุษจีน สับปะรดกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการนำมาไหว้เจ้า ไหว้บรรพบุรุษ และส่งมอบเป็นของขวัญ เนื่องจากเสียงในภาษาจีนไต้หวันของคำว่า "สับปะรด" ออกเสียงว่า “อองไหล-旺來” ซึ่งมีเสียงพ้องกับคำที่มีความหมายว่า เจริญรุ่งเรือง ในความเป็นจริง สับปะรดไม่เพียงแต่เป็นผลไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่ยังเคยสร้างรายได้จากการส่งออกให้กับไต้หวันอย่างมากมาย นอกจากส่งอกไปญี่ปุ่นแล้ว ยังส่งออกไปยังสหรัฐฯ และยุโรปอีกด้วย ดังนั้น สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติไต้หวัน(National Archives Administration, NDC)ได้เผยแพร่ข้อมูลประวัติศาสตร์ยุคทองสับปะรดของไต้หวัน 

ในอดีตหลังเก็บเกี่ยวสับปะรดแล้วจะขนส่งด้วยรถไฟเล็กเพื่อส่งโรงงานแปรรูป

   สับปะรดมีประวัติการปลูกในไต้หวันยาวนาน ในอดีต สับปะรดในไต้หวันไม่ได้มีรสชาติหวานอมเปรี้ยวที่น่าหลงใหลเหมือนในปัจจุบัน สวี่เฟิงหยวน(許峰源) นักวิจัยจากสำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ ชี้ว่า การปลูกสับปะรดในไต้หวันเริ่มขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง โดยนำพันธุ์สับปะรดจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีนเข้ามา ซึ่งเป็นพันธุ์ที่มีขนาดเท่ากำปั้นและมีความเป็นกรดสูง จึงไม่นิยมบริโภคเนื้อสับปะรด แต่จะนำใบสับปะรดไปตากแห้งและทำเป็นเส้นใยใช้ในการทอผ้า ต่อมาในช่วงต้นที่ญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน รัฐบาลญี่ปุ่นทำการสำรวจพืชเศรษฐกิจที่มีศักยภาพ และทำการพัฒนาสับปะรด เป็นการเปิดฉากให้ไต้หวันก้าวเข้าสู่ตลาดส่งออกสับปะรดกระป๋องไปทั่วโลก

ในอดีตคนที่ทำงานในโรงงานผลิตสับปะรดกระป๋องส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง

    สวี่เฟิงหยวน ยังบอกด้วยว่า ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 อุตสาหกรรมสับปะรดกระป๋องของไต้หวันถึงจุดสูงสุดครั้งแรก มีโรงงานผลิตราว 80-100 แห่งทั่วเกาะไต้หวัน อย่างไรก็ตาม ความรุ่งเรืองนี้อยู่ได้ไม่นาน เนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจโลก และในเดือนธันวาคม ปี 1941 สงครามแปซิฟิกได้ปะทุขึ้น ทำให้ดีบุกซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักของกระป๋องถูกนำไปใช้ในสงคราม ประกอบกับไต้หวันถูกดึงเข้าสู่สงครามและถูกโจมตีทางอากาศ ส่งผลให้โรงงานและสายการผลิตจำนวนมากได้รับความเสียหาย อุตสาหกรรมสับปะรดกระป๋องของไต้หวันจึงได้รับผลกระทบอย่างหนัก

   เมื่อก้าวเข้าสู่สตูดิโอของ หลี่ชิงหรง(李清榮) สิ่งที่เห็นเป็นอันดับแรกคือผลงานศิลปะกระดาษที่สร้างขึ้นสำหรับพิธีแห่เจ้าแม่มาจู่แห่งต้าเจี่ย ไม่ว่าจะเป็นบ้านกระดาษสำหรับเทพเจ้า หรือสัตว์เทพ ปัจจุบัน หลี่ชิงหรง อายุ 65 ปี เป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูลช่างกระดาษ และได้อุทิศตนให้กับศิลปะนี้มานานถึง 53 ปี เขาเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่อายุ 12 ปี ไม่เพียงแค่สืบทอดฝีมือจากครอบครัว แต่ยังนำเอาความงามแบบร่วมสมัยมาผสมผสานกับงานของตนเอง เขาเชื่อว่า "วิชาความรู้ไม่มีวันสิ้นสุด" จึงมุ่งมั่นสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ เขาเกิดที่เมืองไถหนาน เติบโตจากครอบครัวช่างศิลปะกระดาษเครื่องไหว้ที่เรียกว่า “จื่อหู紙糊” ในช่วงที่เขาเรียนศิลปกรรมในระดับมัธยมปลาย ทำให้มองงานกระดาษอย่างสร้างสรรค์ โดยเพิ่มองค์ประกอบร่วมสมัย เช่น ทองคำเปลว ลวดลายวาดมือ และผ้า เขาเน้นถ่ายทอด "บุคลิกของเทพเจ้า" ให้ตรงตามบทบาทและจิตวิญญาณ เพื่อสอดคล้องทั้งกับลูกค้าและขนบธรรมเนียมเดิม นอกจากนี้ เขายังเรียนรู้จากช่างทั่วไต้หวัน เพื่อนำเทคนิคต่างภูมิภาคมาผสมผสานในผลงาน หวังให้งานศิลปะกระดาษคงอยู่และได้รับการยอมรับในมุมมองใหม่

คุณหลี่ชิงหรง ช่างศิลปะกระดาษเครื่องไหว้

   หลี่ชิงหรงผสานศิลปะดั้งเดิมกับนวัตกรรมโดยนำความรู้จากการศึกษาศิลปกรรมมาประยุกต์ใช้ในงาน เช่น การสร้างรูป “แปดเซียน” ที่คงกลิ่นอายดั้งเดิมแต่เพิ่มความสมจริงแบบประติมากรรมสมัยใหม่ เขาเผชิญความท้าทายในการรวมศิลปะแบบต่างยุค เช่น การทำให้ใบหน้าเทพเจ้าดูมีชีวิตชีวา ซึ่งขัดกับเทคนิควาดแบบโบราณ จึงต้องศึกษาทั้งประวัติศาสตร์ ศาสนา และความเชื่อท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง เพื่อให้งานถ่ายทอดจิตวิญญาณเทพเจ้าได้อย่างถูกต้องและสมจริง อย่างไรก็ตาม ในระหว่างกระบวนการสร้างสรรค์ เขาต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย โดยเฉพาะเมื่อต้องการผสมผสานองค์ประกอบทางศิลปะที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น เมื่อต้องการทำให้ใบหน้าของเทพเจ้าดูมีชีวิตชีวาและสมจริง เขาพบว่าเทคนิคการวาดภาพแบบแบนราบตามขนบโบราณ ไม่สามารถตอบโจทย์ได้ ทำให้เขาต้องศึกษาทั้งเอกสารทางประวัติศาสตร์และความเชื่อของชาวบ้านอย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็น ลักษณะของเทพเจ้า อาวุธที่ถือ ไปจนถึงการแสดงออกทางใบหน้าและท่วงท่า เพื่อให้แน่ใจว่างานของเขาสามารถสะท้อนจิตวิญญาณของเทพเจ้าได้อย่างแท้จริง และตอบสนองความต้องการของลูกค้าในแง่ของความถูกต้องตามคติความเชื่อทางศาสนา

ตุ๊กตากระดาษที่เป็นตัวประกอบบ้านเทพเจ้า มีความงดงามประณีต

  สไตล์ของหลี่ชิงหรง แตกต่างจากงานศิลปะกระดาษแบบดั้งเดิม เพราะเขาเน้นเรื่อง การเคลื่อนไหวและการใช้สีอย่างมีชีวิตชีวา เช่น ในการสร้างรูปปั้น เทพนักรบ เขาจะเริ่มจากโครงกระดูกและกล้ามเนื้อก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ ใส่ชุดเกราะและเครื่องตกแต่งภายนอก วิธีนี้ทำให้งานของเขามีความสมจริงและเต็มไปด้วยพลัง ต่างจากช่างฝีมือทั่วไปที่มักเน้นแค่รูปลักษณ์ภายนอก และตลอด 50 ปีของอาชีพ เขามีส่วนร่วมในงาน ศาสนาและเทศกาลใหญ่ๆ มากมาย โดยเฉพาะในพิธีกรรมสำคัญ เช่น งานแห่เจ้าแม่มาจู่ หนึ่งในผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือ ชุดแปดเซียน ซึ่งแต่ละองค์มีเอกลักษณ์ที่ชัดเจน เช่น เถี่ยไกว่ยหลี่(鐵拐李) มีท่ายืนกระเผลกและถือ น้ำเต้าเวทมนตร์, ลู่โต้งปิน มีลักษณะองอาจเหมือนจอมยุทธ์และถือ กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ และ เหอเซียนกู อ่อนหวานและถือดอกบัว ซึ่งความละเอียดประณีตของอาวุธและเครื่องประดับสะท้อนถึงฝีมือชั้นสูง เขาบอกว่า งานแห่เจ้าแม่มาจู่เป็นงานที่ทุกคนจับตามอง นอกจากเป็นเทศกาลสำคัญของไต้หวันแล้ว ยังเป็นเวทีที่ช่างฝีมือต้องแสดงผลงานที่ดี สำหรับในอนาคต ความท้าทายที่ใหญ่ที่สุด คือ การทำให้ศิลปะกระดาษเป็นที่รู้จักและส่งต่อไปในหมู่คนรุ่นใหม่ เพื่อให้ศิลปะแบบดั้งเดิมสามารถเติบโตไปพร้อมกับนวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ของยุคใหม่

   ที่นครไทจงกำลังส่งเสริมการปฏิรูปงานศพอย่างจริงจัง และตั้งเป้าหมายให้จัดงานศพที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม นอกจากจะสร้างหอเก็บอัฐิเพิ่มแล้ว ยังส่งเสริมการฝังอัฐิคืนสู่ธรรมชาติ เช่น การฝังอัฐิไว้ใต้ต้นไม้ หรือนำอัฐิไปลอยอังคาร อู๋ซื่อเหว่ย(吳世瑋) ผู้อำนวยการสำนักงานกิจการพลเรือนนครไทจง กล่าวว่า เพื่อสนับสนุนและกระตุ้นให้ประชาชนตอบสนองต่อการฝังอัฐิที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม นครไทจงได้แก้ไขค่าธรรมเนียมการใช้สถานที่ฝังอัฐิสาธารณะของเมืองไทจง โดยในอนาคต ประชาชนจะได้รับการยกเว้นค่าธรรมเนียม 3,000 เหรียญไต้หวันสำหรับพิธีฝังอัฐิไว้ใต้ต้นไม้ เพื่อร่วมกันสร้างสิ่งแวดล้อมที่สวยงามให้กับคนรุ่นต่อไป

   เมื่อถึงเทศกาลเช็งเม้ง ผู้คนที่เดินทางไปสุสานก็เริ่มหนาแน่นขึ้น แต่สำหรับชาวนครนิวไทเป ระบบไหว้บรรพบุรุษออนไลน์กลายเป็นทางเลือกใหม่ที่ได้รับความนิยมมากขึ้นหลังผ่านช่วงโรคระบาด สถิติจากสำนักงานกิจการพลเรือนของนครนิวไทเประบุว่า ตั้งแต่การปรับปรุงระบบในปี 2021 จนถึงปัจจุบัน มีผู้เข้าชมมากกว่า 2.24 ล้านครั้ง และเฉพาะในปีที่แล้วเพียงปีเดียว มีผู้ใช้งานมากถึง 529,400 ครั้ง