Her hafta birbirinden farklı hikayelerle izleyicilerini kıssadan hisse almaya davet eden Serdar Tuncer bu hafta Biri Bir Gün'de "İmansız Ölen Hoca ve Talebesi Eliyle Müslüman Olan Kral Kızı" hikayesini anlatıyor.  Serdar Tuncer’in Biri Bir Gün’de anlattığı hikaye;  Osmanlı Avusturya seferine çıkmak için hazırlık yapıyordu… Molla Süleyman Efendi, seferde yer almak için ordu şeyhine, dervişlerle birlikte sefere katılmak isteğini bildirdi ve kabul gördü… O dönem dervişler en ön safta yer alıp, düşmana korku salar, yıldırır, getirdikleri tevhitlerle Peygamber ordusuna nefer olurlar… Er meydanını onlar açardı… Gün geldi Viyana kapılarına dayanıldı… Kuşatma uzadıkça karşılıklı kayıplar veriliyor, esirler alınıyordu… Esir düşen Osmanlı askerlerinin içerisinde Süleyman Efendi’de vardı… Her esire, sivil hayatta yaptığı iş sorulup, ilgili alanda çalıştırıyorlardı… Süleyman Efendi’nin Müslüman din adamı olduğunu öğrenince, kendilerince aşağılamak istediler… -Sen domuz çobanı olacaksın! dediler…  Süleyman Efendi görevine başladı… Krala ait olan domuzları saraya yakın bir alanda otlatıyor ilgileniyordu… Ancak bir esirin rahatlığındaki günlerini, cebinde taşıdığı musaftan sesli olarak Kuran ı Kerim okuyarak dayanılır kılıyor… sabrediyordu… yine böyle bir günde ruha safa veren tilavetiyle Kur’an okurken, nedimesiyle ormanda gezen Kralın kızı ilk defa duyduğu bu sözcüklerin cezbesine kapılıp o yöne doğru gitti uzaktan Süleyman Efendiyi sessizce dinleyip saraya döndüler… Duyduğu sözcüklerin tesirinden kurtulamayan Kralın Kızı kendisine tesir eden bu hitabı unutamıyordu…  Bir gece rüyasında, tarifsiz bir karışıklık ve dehşet içerisindeki sayamayacağı kadar çok insanın feryat figanları ve ateşe atılmamak için sağa sola koşuşturmasının ortasında kalmış… Bu insanlar içerisinde sadece bir zümre dillerin tarif edemeyeceği güzellikteki bir zatın yine dillerin tarif edemeyeceği makamına koşup şefaat isteyip nardan azad oluyorlarmış… Ben de bu zatın yanına varayım ben de şefaat isteyeyim demiş… Yanına vardığı eşi ve benzeri olmayan O zattan şefaat istemiş kurtuluş istemiş… O zat-ı akdes evladım sen benim dinimden değilsin sana şefaat edemem deyince…  Siz kimsiniz bende sizin dininize dahil olayım demiş… Kızım ben Nebilerin sonuncusu, Peygamberler peygamberi HZ. Muhammed Mustafa’yım (SAV)… Benim dinimi öğrenmek istiyorsan babanın esiri olan Süleyman’a git… Bu rüyadan uyanan Kralın Kızı soluğu Süleyman Efendinin yanında almış…  Süleyman Efendi’nin yanına geldiklerinde aynı rüyayı bende gördüm diyen Süleyman efendi Kral Kızı’nın din- i Mübin i İslam ile müşerref olmasını sağlamış… Esareti sırasında şeriatını ahkamını ve Kur an’ ı öğretmiş… Ancak Müslüman olduğu gerçeğini herkesten gizlemek zorundaymış… Aradan geçen sürede Kral Kızını evlendirmek istemiş… İmanla müşerref olan Kralın Kızı bu evliliği yapamayacağını işin içerisinden nasıl çıkacağını düşünerek bitap düşmüş, hüznü ve çaresizliği dayanılmaz bir hal almış… Yine bir gece rüyasında İki Cihan güneşi, Habib- i Hüda, Şefii Ruz i Ceza, Rahmetenlil alemin olan Efendimiz'i (SAV) görüp kendisine kavuşacağı müjdesini almış…   Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Savaş Şafak Barkçin Çağrışımlar'ın bu bölümünde "Hulusi nasıl dinden çıktı?" hikayesi üzerinden söylemimizle halimiz arasındaki boşluğu anlatıyor.  Savaş Şafak Barkçin bu bölümde başlıca şunları anlattı;  Serdar Tuncer: Kendimi de işin içine katarak bir soru soracağım bu defa... Söylemimize baktığımız vakit hakikaten uçuyoruz, göklerdeyiz, evliyalarla yatıyoruz filan ama halimize bakınca da çamurun içine düşmüşüz, perişan vaziyetteyiz... Abi, Hulusi nasıl dinden çıktı?  Savaş Şafak Barkçin: Şimdi, arkadaşlara izah edelim Hulusi de nereden çıktı demesinler. Benim böyle bir kısa, mizahi bi hikayem var çalışıyorum üzerinde... Aslında bu sorduğun sorunun kısa hikayesi gibi bir şey o içinde tabi bir çok şey barındırıyor, benim de günlük hayatta, gerçek hayatta karşılaştığım, muhtelif insanlardan gördüğüm şeyleri içine hamur ettik diyelim öyle bir hikaye... Şimdi, bizim hikayede aslında bunu bir çok yönü var bu soruya belki cevap olabilecek... Şunun için söylüyorum bizatihi mesela bende öyle ders veriyorum, tevhid medeniyeti diye şu anda bir ders veriyorum haftasonları bir vakıfta, çok soyut şeyler anlatıyorum hikmet mesela, irfan, ilim, akıl falan diyoruz e şimdi tabi her soyut şey gibi insanın kafasında bulut yani...  Günlük hayatına bakıyorsun, kendi hayatıma bakıyorum yani o konuştuğunla senin yaptığın arasında her zaman bir maalesef boşluk diyeceğim bazen uçurum oluyor Allah korusun. Dolayısıyla hani günlük hayatımıza bu kadar büyük laf söyleyip, bu kadar hala senin tabirinle çamurda sürünme realitesi arasındaki bu korkunç boşluk insanları iki türlü davranışa sevk ediyor benim hikayem aslında öyle bir şey... Birisi ya söyleme doğru uçmaya devam ediyor diyor ki bu realite adam olmaz, bu kadar büyük laflar konuştuk, bu kadar çok kitap okuduk, abilerimiz, üstadlarımız bize bunları anlattılar, parti liderlerimiz bunu gösterdiler ulan dönüp bakıyorum rezilliğin rezilliği, ne bende var, ne toplumda var demek ki bu dava, bu düşündüğümüz şeyler boşmuş. N'apayım? Ben gideyim realiteye tam köle olayım...  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Ömer Tuğrul İnançer Dinle Neyden'in bu bölümünde "Hz. Mevlana nedir ve ne değildir?" sorularını cevaplıyor.  Ömer Tuğrul İnançer bu bölümde başlıca şunları söyledi;  Vakti şerif hayrola, hayırlar feth ola, şerler def ola... diye söze başlarsak bütün tasavvuf ekollerinde kullanılan gülbank yani müreddep dua, tertip edilmiş özel duanın müşterek giriş sözlerini söylemiş oluruz... Bu aynı zamanda bir selam ifadesidir yani selam olsun, yani evvel selam, bade kelam...  Efendim, çocukluğumuzda kısadır diye sadece o açıdan bakarak öğrendiğimiz hakikatte Kur'an'ın kalbi gibi olan İhlas Suresi var malum, bi de Fatiha'yı hem dua niyetine, hem bir işin başlangıcının hayırlı olması niyetiyle, hemde sure niyetiyle okuyoruz. Allah, Fatiha-i Şerif'te ne olduğunu anlatıyor, İhlas-ı Şerif'te hem ne olduğunu, hem ne olmadığını anlatıyor...  Şimdi, Hz. Mevlana kimdir ve ne değildiri konuşalım... Tabi bir sohbet hududuna, zamanına sığmayabilir biz evvela nedirden başlayalım isterseniz... Kısmet olursa ne değildiri de bi başka sohbette konuşuruz... Biliyorsunuz her zaman söylediğimiz şeriatsız tarikat olmaz, olursa ben yaptım oldu kabilinden batıl olur, tarikatsız şeriatta atıl olur o da ayrı bir bahis... Dolayısıyla bir tarikat kurucusu sözü fevkalade yanlıştır. Çünkü daha önce de söylemiştik; Tarikat turşu değildir, kurulmaz! İçtihat yapılır. O içtihata gönül verip, akıl verip kabul edenler dahil olurlar, gönül ve akıllarını vermeyenler dahil olmazlar. Dolayısıyla Hz. Mevlana'da mevlevilik yolunun müçtehididir...  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Şöyle Garip Bencileyin'in bu bölümünde Ekrem Demirli, Yunus Emre Hazretlerinin "Aşk Neylesin Senin İle" Nutk-u Şerif'ini şerh ediyor. Yunus Emre Enstitüsü'nün katkılarıyla hazırlanan 'Şöyle Garip Bencileyin' Pazartesi günleri saat 19:33'te MyMecra'da.  Ekrem Demirli'nin bu bölümde şerh ettiği Yunus Emre şiiri;  1 İçin dışın murdâr iken aşk n'eylesin senin ile    Gönlün gözü uyur iken aşk n'eylesin senin ile  2 Âşıklara yoldaş olup sâdıklara yâr olmadan    Ölmezden önden ölmeden aşk n'eylesin senin ile  3 Dünyâ gözün rûşen idüp gönül gözün kör eyledin    Zulmet dolucak gönlüne aşk n'eylesin senin ile  4 Bize gerçek dervîş gerek cihân doldu da‘vâ ile    Yalan da‘vâ ider isen aşk n'eylesin senin ile  5 Dervîşliği sanma hemân sûret düzmek ile olur    Dilde ise senin işin aşk n'eylesin senin ile  6 Yûnus Emre hoş derd ile süregör gel devrânını    Doğru yola gitmez isen aşk n'eylesin senin ile  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Her hafta birbirinden farklı hikayelerle izleyicilerini kıssadan hisse almaya davet eden Serdar Tuncer bu hafta Biri Bir Gün'de "Malik İbn Dinar ve İki Mecusi Kardeş" hikayesini anlatıyor.  Serdar Tuncer’in Biri Bir Gün’de anlattığı hikaye;   Mâlik İbn Dînâr zamânında, Mâlik İbn Dînâr ki tâbiînin ileri gelenlerindendir, iki tane mecûsî yani ateşperest kardeş varmış. Var ya Allah'ı bırakıp ateşe tapan sersemler. Bu iki ateşperest kardeş demişler ki, "Diyâr-ı Arab'da bir peygamber çıkmış, ismi Muhammed'miş, O'nun dîni şöyleymiş, böyleymiş, gidelim soralım bakalım, tahkîkât yapalım, bu dîn nasıldır, eğer bu dîn iyi bir şeyse bu dîne girelim. Çünkü senelerden beri dedelerimiz bu ateşe tapıyor. Dedelerimizin dedesi hep bu ateşe tapıyor. Eğer bu ateşde bir kerâmet varsa, tapınmamız bir işe yaradıysa, elimizi ateşe sokalım, elimiz yanmazsa, demek ki bunda bir şey var, ama eğer elimizi yakarsa, bu âbâ u ecdadımızın yaptığı ibâdet nereye gitti?" demişler. İkisi de ellerini ateşe sokmuşlar, ikisinin de eli yanmış. Yanınca, "Bunda hayır yok" demişler. "Çünkü dedemizin dedesi hep buna tapmış, bu hâlâ bizim elimizi yakıyor. Biz bundan bir menfaat görmedik. Yani bunun hiç cemâlini görmedik hep celalli bu" demişler ve oradan iki kardeş beraberce yollara düşmüşler.  Biraz yürüdükten sonra büyük kardeş demiş ki, "Ben babamın dîninden dönmeyeceğim, ben vazgeçtim" demiş. Küçüğü, "Peki sana güle güle, ben gideceğim" demiş, büyük dönmüş, o küçük gele gele, Mâlik İbn Dînâr'ın vaaz ettiği mescide gelmiş. Gelmiş mescidde bir kenara oturmuş ve Mâlik İbn Dînâr'ı dinlemiş. Mâlik İbn Dînâr Hazretlerinin ağzından dürr ü güher yani inci ve cevher dökülüyor yani o kadar güzel konuşuyor. Kur'ân'dan, Hadis'den, velîlerin menâkıbından, Peygamberimizin sözlerinden konuşuyor, herkes vâlih u hayran böyle mest olmuşlar onu dinliyorlar. O da araya girmiş, oturmuş, dersi dinlemiş. Ders, vücûdunun her tarafına tesir etmiş. Ders bittikten sonra ayağa kalkmış, "Yâ Şeyh! Ben bir ateşperestim. Ben ceddimin dîninin bâtıl olduğunu anladım. Biz hiç de kütüb-i semâviyyeyi işitmedik. Ne Tevrat işittik, ne Zebur, ne İncil ne Suhuf ne de Kur'an. Şimdi geldim sizi dinledim, ben İslâm'a aşık oldum. Demek ki herşey İslâm'ın içerisindedir. Ben İslâm olacağım, bana İslâm'ı arz et" dedi.  Hazret-i Şeyh ona "İslâm gayet kolay. Allah'a şehâdet etmen ve Resulullah'a şehâdet etmen, beş vakit namaz kılman, senede bir ay oruç tutman, zekat vermen, gücün kuvvetin yerinde ise ömründe bir defa haccetmendir" dedi. "Bu kadar mı?" diye sordu, Hazret-i Şeyh "Bu kadar" deyince o da "Öyleyse inandım" dedi ve islamını izhâr etti.   Şeyh ona "Sen ne iş yapıyorsun" diye sordu. "Ben sabahleyin işe çıkarım, ne iş bulursam onu yaparım, yani yevmün cedîd rızkun cedîd geçinen bir insanım, tüccar değilim, dükkanım yok, sermâyem de yok, bedenimle çalışıyorum ve onunla geçiniyorum" dedi. Hazret-i Şeyh, "Ailen, çocukların var mı?" diye sordu. "Var, âilem ve altı tane çocuğum var" dedi. Şeyh dedi ki, "Madem öyle, şimdi senin paran yoktur, ben cemaate söyleyeyim, sana biraz para versinler" dedi. "Yook! Ben o parayı katiyen kabul edemem" dedi. Hazret-i Şeyh "Niçin?" diye sordu...  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Savaş Şafak Barkçin Çağrışımlar'ın bu bölümünde "Taraftar ol, tarafgir olma!" başlığı üzerinde duruyor.  Savaş Şafak Barkçin bu bölümde başlıca şunları anlattı;  Serdar Tuncer: Abi son dönem hani gündemdeki olan hadiselerden de hareketle bi konuda ölçümüz ne olmalı onu soracağım. Bir şeye taraftar olabiliriz ya da bir şeye muhalif olabiliriz bunu biraz siyasi bağlamda soruyorum. Taraftar olmanın ve muhalif olmanın bir ahlakı var mı? Yani taraftarsak her şeyini mi kabul edeceğiz ya da muhalifsek her şeyine mi itiraz edeceğiz? Her ikisinin ahlakı nedir? Nasıl bir yerde durmalı müslüman?  Savaş Şafak Barkçin: En azından şu ayrımı yaparak başlamam lazım. Taraftar diye bir kelime var bir de tarafgir diye bir kelime var. İkisi de taraftan geliyor. Taraf yön demek, cenah demek. Taraftar taraf tutan demek, tarafgir tarafı her şeyi yapan demek. Yani neyi seviyorsa her şeye onun nazarından bakan; Ne okuyayım? Bizim taraf ne diyor onu okuyacağım. Ne dinleyeyim? Bizim taraftaki ne diyor onu yapacağım... Tarafgirlik bir körlüktür. Neyin tarafgiri olursa olsun sağcı, solcu, golcü fark etmiyor... Taraftar olmak normal bir şey çünkü insanlar zaten fikren, bazen meseben yani kök olarak öyle durumlar olur ki bir tarafta bulunuyorsun mecburen. İşte diyelim ki bir kavmin var, Allah öyle yaratmış. Bu kavimdensin, şu kavimdensin, Almansın, Kürtsün, Arapsın, Türksün, Çerkezsin neyse yani... Aslında bunlarda bir nevi taraftır fakat onu tarafgirlik haline getirmek ve taraftarlık haline getirmek iman ehli için çok tehlikeli bir şey...  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Ömer Tuğrul İnançer Dinle Neyden'in bu bölümünde "Helal Kazanç" bahsini anlatıyor.  Ömer Tuğrul İnançer bu bölümde başlıca şunları söyledi;  Efendim malumunuz dünyanın bizatihi kendisi bir istasyon gibidir. Bi yandan gelen olur, bi yandan giden olur... İnsanın kendisi de istasyon gibidir. Bi yerlerden gelir, bi yerlere gider... Dünyanın işini dünyalık görür yani para görür. Paranın nereden geldiğini öğrenmek erbabı için kolaydır nereye gittiğine bakarlar. Harama gidiyorsa gelişi de haramdır o kadar kolay, helale gidiyorsa gelişi de helaldir. Bazen istisnalar olur çünkü istisnalar kaideleri bozmaz derler hayır o laf eksik; istisnalar kaideleri kuvvetlendirir. Biz helal kazanmakla yükümlüyüz de acaba para harcamayı biliyor muyuz? Bunun bir görgüsü, bir terbiyesi yok mu?...  Çok değil 65-70 sene önce, benim çocukluğumda mahallelerde hali vakti yerinde olanlar da olmayanlar da beraber otururlar, çocukları beraber oynar, arada ufak tefek çocukluk münakaşaları özellikle topun sahibi kimse onun hakimiyeti top benim seni oynatırım, seni oynatmam... Tabi olacak gayet tabi şeyler ama bi arada olunur idi ve bu bi arada oluşla bir görgü farkı, zenginle fakirin görgü farkı olmazdı çünkü eve gelen gıda bile açıkta gelmezdi. Ben memur çocuğuyum. Babam iki tane muz alır, yarısının yarısını annem, yarısını babam yer, bir buçuğu biz kardeşimle paylaşırdık çünkü muz çok pahalı ve nadir gelirdi o zamanlar. Babam iki tane muz alırken eve yandaki zengin komşu hevenkle muz getirmezdi evine, getirirse bile kapalı getirirdi...  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Şöyle Garip Bencileyin'in bu bölümünde Hür Mahmut Yücer, Yunus Emre Hazretlerinin "Arifler Ortasında Sofilik Satmayalar" Nutk-u Şerif'ini şerh ediyor. Yunus Emre Enstitüsü'nün katkılarıyla hazırlanan 'Şöyle Garip Bencileyin' Pazartesi günleri saat 19:33'te MyMecra'da.  Hür Mahmut Yücer'in bu bölümde şerh ettiği Yunus Emre şiiri;  1 Ârifler ortasında sofîlik satmayalar    İhlâsıla bu ‘ışka riyâyı katmayalar  2 Ya bildügüni eyit ya bir bilürden işit    Teslîmlik ucını tut sözi uzatmayalar  3 Kur'ân kelâmum didi gönüle evüm didi    Gönül ev ıssın bilmez âdemden tutmayalar  4 Gönül sındı buludı hem Hakk'a yakınıdı    Yine dikerem diyü bütüni yırtmayalar  5 Mumlu baldur şerî'at tortusuz yag tarîkat    Dost içün balı yaga pes niçün katmayalar  6 Ârif cân virür tuymaz yalancı mâla kıymaz    Yalanıla gerçegi berâber tutmayalar  7 Kıymetin tuyarısan neye deger iş bu dem    Erenlerün ma'nîsin almaza satmayalar  8 Miskîn Âdem yanıldı Uçmak'da bugday yidi    İşi Hak'dan bilenler şeytândan tutmayalar  9 Şîrîn hulklar eylegil tatlu sözler söylegil    Sohbetlerde Yûnus'ı hergiz unutmayalar  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Her hafta birbirinden farklı hikayelerle izleyicilerini kıssadan hisse almaya davet eden Serdar Tuncer bu hafta Biri Bir Gün'de "Çoban Kazandı" hikayesini anlatıyor.  Serdar Tuncer’in Biri Bir Gün’de anlattığı hikaye;   Hz. Hadimî medresesinde öğrencilerine ders verirken arada sırada "Kazandı, kazandı, çoban kazandı." dermiş. Bu medresedeki öğrencilerin dikkatini çekmiş. Bir gün dayanamayıp "Hocam! Ders verirken bazen 'Kazandı, kazandı, çoban kazandı.' diyorsunuz. Bunun sebebi nedir?" diye sormuşlar. Hz. Hadimî başlamış anlatmaya:  "Bir gün üç arkadaş seyahat esnasında yorgun düştüğümüz sırada bir su kaynağının başına geldik. Dinlendikten sonra abdest alarak namazlarımızı kıldık. Sonra karnımızı doyurduk. Sohbet etmeye başladık. Ne yapalım derken aklıma bir fikir geldi ve arkadaşlara söyledim. 'Gelin dua edelim, belki Allah'ın(c.c) dualara icabet anını yakalarız.' Onlarda kabul ettiler.  Önce ben 'Allah'ım şükürler olsun bana ilim, irfan verdin. İlmimi sürekli arttırdın. Bana yüksek bir yerde medrese ver de, senin bana lütfettiğin bu ilmi başka talebelere aktarayım.' diye dua ettim. Hepimiz 'Amin!' dedik.  İkinci arkadaş bir tacirdi. O da 'Allah'ım ben kervanlarda uzun yolculuklar yapar nafakamı çıkarmaya çalışırım. Uzun zaman ailemden uzak kalırım. Şükürler olsun nafakamızı çıkarırım lakin emeğimin karşılığı az olur. Şükür ederim ama ailemi düşünürüm. Benim yolculuklarımı bereketlendir, ailemden daha az uzak kalayım.' diye dua eder. Hepimiz tekrar 'Amin!' deriz.  Sıra son arkadaşımızdaydı. O bir çobandı. Sürülere çobanlık yapardı. Çok kısa dua etti. O 'Allah'ım, beni razı olduğun kulların zümresine ilhak ettir.' diye dua etti. Hepimiz yine 'Amin!' dedik.  Yıllar geçti Allah'ın(c.c) dualarımıza icabet ettiği anı yakalamıştık. Ben bir medrese sahibi oldum. Tacir arkadaş kervanların sahibi oldu ve ailesinden uzak kalmadı. Çoban arkadaşımızı ise o günden sonra hiç görmedim. Sağ mıdır, yoksa emaneti sahibine teslim etmiş midir bilmiyorum. Ama şunu biliyorum ki aramızda en büyük duayı o yaptı. Bu yüzden sürekli 'Kazandı, kazandı, çoban kazandı.' derim." demiş...  Gelin, Beraber Yürüyelim...

Savaş Şafak Barkçin Çağrışımlar'ın bu bölümünde Ahlak ve Üsluptan bahsediyor.  Savaş Şafak Barkçin bu bölümde başlıca şunları anlattı;  Serdar Tuncer: Hepimiz iyiyi, doğruyu ve güzeli aramaktayız güya ve bir başkasına da anlatmaya çalışmaktayız fakat bu iyi, doğru, güzel nasıl anlatılır bir başkasına, burada bir üslup var mıdır, riayet edilmesi gereken bir şeyler var mı, herkes anlatabilir mi bunu yoksa birilerinin harcıdır da birilerinin haddine düşmez mi? Bu konuları konuşalım isteriz bugün efendim...  Savaş Şafak Barkçin: Eyvallah. Yani tabi bunlar çetin mevzular. Neden? Çünkü kişinin özüyle sözü arasındaki boşluk ahlak boşluğudur. O ya uçuruma doğru gider ya da o kapanmaya çalışılır. Kul kapatmaya çalışır, gaflete esir olan ise Allah muhafaza özüyle sözü arasında uçurumlar açılır. Kafir'de de o ikisi arasında hiç bir bağlantı yoktur. Burada ahlakın aslında ne olduğunu anlıyoruz. Ahlak, kişinin en soyut kısmıyla, en somut kısmının irtibatlı hale gelmesi demektir. Nasıl irtibatlı hale gelir? Ben iyilik yapmak istiyorum ama gidiyorum billetin kafasına vuruyorum. Niye kafasına vurdun? Ee onlar kafalarına vurmayınca bir şey anlamıyorlar mesela... Birincisi her işin bir niyeti yani ben bu iyiliği niye anlatmaya çalılıyorum? İnsanlara doğru bir şey, güzel bir şey anlatacağım sanıyorum fakat niye?... Önce kalbini bi yokla. İnsanın niyeti sağlam mı, sağlıklı mı? Bi kere onu sürekli kontrol etmesi lazım. Bu sürekli kontrol açıkçası insanda refleks haline gelmeden, doğal bir hale gelmeden, ahlak haline gelmeden yapılması çok zor fakat...  Devamı videoda...  Gelin, Beraber Yürüyelim...