Παραμυθόφωνο

Μια ιστορία εμπνευσμένη από μαρτυρίες και βιώματα ανθρώπων της εποχής του 1940. Μέσα από την πορεία ενός ζευγαριού, από τις τελευταίες στιγμές της ειρήνης μέχρι τον πόλεμο, την κατοχή και την απελευθέρωση, ξεδιπλώνεται η ζωή εκείνων που έφυγαν για το μέτωπο και εκείνων που έμειναν πίσω να περιμένουν. Οι αποχωρισμοί, τα γράμματα, η αγωνία μιας μάνας και η προσμονή μιας αρραβωνιαστικιάς συνθέτουν ένα ανθρώπινο πορτρέτο μιας από τις πιο δύσκολες περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Η αφήγηση, βασισμένη σε πραγματικές μαρτυρίες αλλά με μυθοπλαστική επεξεργασία, συναντά τη φωνή της Σοφίας Βέμπο. Τα τραγούδια της γίνονται αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας, όπως ακριβώς υπήρξαν και μέρος της ίδιας της ιστορικής πραγματικότητας, εμψυχώνοντας τους Έλληνες στρατιώτες και στηρίζοντας το ηθικό όσων περίμεναν την επιστροφή τους. Μέσα από αυτά παρακολουθούμε τον αγώνα, τις νίκες, τον πόνο και την ελπίδα ενός λαού που δεν έπαψε να προσδοκά την ελευθερία.

Την αφήγηση πλαισιώνουν τραγούδια ερμηνευμένα από τη Σοφία Βέμπο, καθώς και αυθεντικά ραδιοφωνικά αποσπάσματα από το ιστορικό αρχείο της ΕΡΤ, που μας μεταφέρουν στην ατμόσφαιρα και στα γεγονότα εκείνων των ημερών.

Μια ιστορία για τον πόλεμο και την ειρήνη, τον αποχωρισμό και την επιστροφή, την αγάπη και την ελπίδα που μένει ζωντανή ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Συντελεστές

Κείμενο, αφήγηση: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ, Θεόφραστος Σακελλαρίδης, Γιώργος Μηρογιάννης

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος, Κώστας Κοφινιώτης, Γιώργος Θίσβιος

Τραγούδι: Σοφία Βέμπο

Ιστορικά ηχητικά τεκμήρια: Αποσπάσματα από το ιστορικό αρχείο της ΕΡΤ

Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Η Τρικυμία» | Δύο επεισόδια|

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για νααποκτήσει την εξουσία; Και τι είναι τελικά πιο δυνατό; Η δύναμη που σου δίνει ένας θρόνος ή η δύναμη που κρύβεις μέσα σου;

Στην Τρικυμία, η εξουσία γίνεται αφορμή για προδοσία, ηφιλοδοξία οδηγεί τους ανθρώπους να ξεχάσουν την αλήθεια και το συμφέρον τους να γίνει σημαντικότερο από την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Μα όταν όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα χάνονται, οι τίτλοι και τα αξιώματα δεν μπορούν πια να τους προστατεύσουν. Μένουν μόνοι, αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και τις πράξεις τους.

Κι εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία.

Ο Πρόσπερος έχει κάθε λόγο να εκδικηθεί εκείνους που τονπρόδωσαν. Θα μπορούσε να τους τιμωρήσει, να τους κάνει να υποφέρουν όπως υπέφερε κι εκείνος. Επιλέγει, όμως, έναν δυσκολότερο δρόμο. Δεν θέλει να γίνει ίδιος με εκείνους που τον πλήγωσαν. Δεν θέλει η αδικία που υπέστη να καθορίσει τον άνθρωπο που θα γίνει. Γιατί η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην ικανότητα να συντρίβεις τον άλλον, αλλά στην ελευθερία να μην επιτρέπεις στο μίσος να σε μεταμορφώσει.

Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή, τα βιβλία του γίνονται κάτιπολύ περισσότερο από ένας θησαυρός γνώσης. Είναι το καταφύγιό του, η ελπίδα του, το νήμα που τον κρατά συνδεδεμένο με όσα πιστεύει. Όταν χάνει την πατρίδατου, δεν χάνει τον εαυτό του, γιατί κουβαλά μαζί του τη γνώση και τη δυνατότητα να ξαναρχίσει. Μερικές φορές, αυτό που μας σώζει δεν είναι εκείνο που φαίνεταιπολύτιμο στα μάτια των άλλων, αλλά εκείνο που μας βοηθά να σταθούμε ξανά όρθιοι.

Και υπάρχει η Μιράντα. Η κόρη που μεγαλώνει έχοντας δίπλα της έναν πατέρα που της μαθαίνει πως, ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή της, μπορεί να του μιλήσει. Πως δεν χρειάζεται να κρύβει την καρδιά της από φόβο. Πως η αγάπη δεν πρέπει να γίνεται φυλακή, αλλά ένα ασφαλές μέρος από το οποίο μπορείς να ανοίξεις τα φτερά σου. Γιατί η σχέση ενός γονιού με το παιδί του χτίζεται στην ειλικρίνεια, στην εμπιστοσύνη και στην αποδοχή. Στην υπόσχεση πως, ακόμη κι όταν κάνεις λάθη, δεν θα πάψεις να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου.

Στο τέλος, η Τρικυμία μάς θυμίζει πως η ελπίδα μπορεί ναεπιβιώσει ακόμη και μέσα στην πιο μεγάλη θύελλα. Πως η αγάπη μπορεί να γεννηθεί εκεί όπου δεν την περιμένεις. Και πως η συγχώρεση δεν σβήνει όσα συνέβησαν, αλλά μας δίνει τη δυνατότητα να μην παραμείνουμε αιχμάλωτοι του παρελθόντος.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ταξίδι του Πρόσπερου να μηνείναι η επιστροφή στην πατρίδα του, αλλά η επιστροφή στον ίδιο του τον εαυτό.

Γιατί μπορεί να χάσεις την εξουσία, την πατρίδα και όλαόσα θεωρούσες δικά σου. Όσο, όμως, δεν χάνεις την ανθρωπιά σου, υπάρχει πάντα ένας δρόμος για να αρχίσεις ξανά.

Συντελεστές

Διασκευή, επιμέλεια κειμένου, αφήγηση: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μάρα Καίσαρη

Η παραγωγή πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού (ΕΛΙΒΙΠ) στο πλαίσιο του προγράμματος δράσεων φιλαναγνωσίας «ΔιαβάΖΟΥΜΕ».

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Παραμυθόφωνο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Η Τρικυμία» | Δύο επεισόδια|

Ο Πρόσπερο, ο νόμιμος δούκας του Μιλάνου, προδίδεται από τον αδελφό του και αναγκάζεται να φύγει από την πατρίδα του μαζί με τη μικρή κόρη του, Μιράντα. Οι δυο τους βρίσκουν καταφύγιο σε ένα απομονωμένο νησί. Εκεί, τα βιβλία του Πρόσπερο γίνονται οι πιο πολύτιμοι σύντροφοί του. Μέσα από τη μελέτη τους, αποκτά μεγάλες γνώσεις και ανακαλύπτει τα μυστικά της μαγείας. Χρόνια αργότερα, μια δυνατή τρικυμία φέρνει στο νησί ανθρώπους από το παρελθόν του και ξεκινά μια παράξενη περιπέτεια γεμάτη μαγεία και ανατροπές.

Η τρικυμία συμβολίζει τις μεγάλες αλλαγές που μπορούν να αναστατώσουν τη ζωή μας, ενώ το νησί γίνεται ένας τόπος όπου οι άνθρωποι ανακαλύπτουν πράγματα για τον εαυτό τους και τους άλλους. Μέσα σε αυτόν τον μαγικό κόσμο, η γνώση και η φαντασία αποκτούν ξεχωριστή δύναμη.

Για τον Πρόσπερο, τα βιβλία είναι πολύ περισσότερα από σελίδες γεμάτες λέξεις. Είναι οι σύντροφοί του στις δύσκολες στιγμές, η πηγή της γνώσης του και το παράθυρό του σε κόσμους που αλλιώς ίσως να μην είχε γνωρίσει ποτέ.

Η Τρικυμία του Σαίξπηρ μάς προσκαλεί να ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο γεμάτο θαύματα, περιπέτειες και μυστικά. Και μας θυμίζει πως κάθε βιβλίο μπορεί να γίνει η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού, που μας βοηθά να γνωρίσουμε τον κόσμο και να δούμε τη ζωή με διαφορετικά μάτια.

Συντελεστές

Διασκευή, επιμέλεια κειμένου, αφήγηση: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μάρα Καίσαρη

Η παραγωγή πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού (ΕΛΙΒΙΠ) στο πλαίσιο του προγράμματος δράσεων φιλαναγνωσίας «ΔιαβάΖΟΥΜΕ».

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Παραμυθόφωνο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Μιγκέλ ντε Θερβάντες «Δον Κιχώτης» | Δύο επεισόδια |

Οι περιπέτειες του Δον Κιχώτη και του πιστού του συντρόφου, Σάντσο Πάντσα, συνεχίζονται. Ο περιπλανώμενος ιππότης έρχεται αντιμέτωπος με ανεμόμυλους που τους περνά για γίγαντες, συναντά κατάδικους και μπλέκει σε νέες περιπέτειες, όπου η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται διαρκώς. Όταν ο Σάντσο αναλαμβάνει να κυβερνήσει ένα νησί, ανακαλύπτει πως η εξουσία δεν είναι τόσο εύκολη όσο ίσως φανταζόταν. Και καθώς οι περιπλανήσεις τους πλησιάζουν στο τέλος, μια αναμέτρηση με έναν μυστηριώδη ιππότη θα οδηγήσει τον Δον Κιχώτη σε μια καθοριστική στιγμή της ζωής του.

Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες δημιούργησε δύο ήρωες που, παρά τις διαφορές τους, πορεύονται μαζί. Ο Δον Κιχώτης βλέπει τον κόσμο μέσα από τα όνειρα και τα ιδανικά του, ενώ ο Σάντσο Πάντσα τον αντιμετωπίζει με πρακτικό πνεύμα και λαϊκή σοφία. Η συντροφιά τους μάς θυμίζει πως η ζωή μπορεί να χρειάζεται και τα όνειρα και τη γνώση της πραγματικότητας.

Το έργο του Θερβάντες εκτείνεται σε πάρα πολλές σελίδες. Για το podcast, η ιστορία διασκευάστηκε και προσαρμόστηκε σε δύο επεισόδια, με την επιλογή χαρακτηριστικών περιπετειών και σημαντικών στιγμών από τις περιπλανήσεις των δύο ηρώων.

Στόχος του podcast είναι να αποτελέσει ένα ερέθισμα που θα γεννήσει στα παιδιά και στους μεγάλους την επιθυμία να διαβάσουν το ίδιο το έργο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, να γνωρίσουν τον συναρπαστικό κόσμο του Δον Κιχώτη και να ανακαλύψουν τη χαρά της ανάγνωσης.

Διασκευή, επιμέλεια κειμένου, αφήγηση: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Αλέξανδρος Μακρής

Η παραγωγή πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού (ΕΛΙΒΙΠ), στο πλαίσιο του προγράμματος δράσεων φιλαναγνωσίας «ΔιαβάΖΟΥΜΕ».

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Παραμυθόφωνο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ⁠⁠https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Μιγκέλ ντε Θερβάντες «Δον Κιχώτης» | Δύο επεισόδια|

Ο Δον Κιχώτης, ένας άνθρωπος που έχει αφιερωθεί με πάθος στην ανάγνωση των ιπποτικών μυθιστορημάτων, αποφασίζει να αφήσει πίσω του την καθημερινή ζωή και να γίνει ένας περιπλανώμενος ιππότης. Μαζί με τον πιστό του σύντροφο, τον Σάντσο Πάντσα, ξεκινά ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, απρόσμενες συναντήσεις, κωμικές παρεξηγήσεις και αναμετρήσεις με έναν κόσμο που δεν είναι πάντα όπως εκείνος τον φαντάζεται.

Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες δημιούργησε ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μια ιστορία που μας ταξιδεύει στον κόσμο της φαντασίας, των ονείρων και των περιπετειών, ενώ παράλληλα μας προσκαλεί να σκεφτούμε τη σχέση ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Το έργο του Θερβάντες εκτείνεται σε πάρα πολλές σελίδες. Για το podcast, η ιστορία διασκευάστηκε και προσαρμόστηκε σε δύο επεισόδια, με την επιλογή χαρακτηριστικών περιπετειών και σημαντικών στιγμών από τις περιπλανήσεις του Δον Κιχώτη και του πιστού του συντρόφου, Σάντσο Πάντσα.

Στόχος του podcast είναι να αποτελέσει ένα ερέθισμα που θα γεννήσει στα παιδιά και στους μεγάλους την επιθυμία να διαβάσουν το ίδιο το έργο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, να γνωρίσουν τον συναρπαστικό κόσμο του Δον Κιχώτη και να ανακαλύψουν τη χαρά της ανάγνωσης.

Διασκευή, επιμέλεια κειμένου, αφήγηση: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Αλέξανδρος Μακρής

Η παραγωγή πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού (ΕΛΙΒΙΠ) στο πλαίσιο του προγράμματος δράσεων φιλαναγνωσίας «ΔιαβάΖΟΥΜΕ».

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Παραμυθόφωνο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Ιστορία από την Ελληνική μυθολογία.

Ο Δάμων και ο Φιντίας ήταν δύο Πυθαγόρειοι από τις Συρακούσες, γνωστοί στην αρχαία παράδοση για την εξαιρετική αφοσίωση που έδειχναν ο ένας στον άλλον. Η ιστορία τους καταγράφεται σε διαφορετικές μορφές από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, τον Κικέρωνα, τον Πορφύριοκαι τον Ιάμβλιχο και έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα φιλίας στην αρχαιότητα.

Οι δύο άνδρες συνδέθηκαν με τον Πυθαγορισμό, όπου η φιλία και η αλληλεγγύη θεωρούνταν σημαντικές αξίες της κοινότητας. Όταν ο Φιντίας καταδικάστηκε σε θάνατο, ζήτησε λίγο χρόνο για να τακτοποιήσει τις υποθέσειςτου. Ο Δάμων προσφέρθηκε να μείνει ως εγγυητής για την επιστροφή του. Ο Φιντίας έφυγε και, όταν έφτασε η ώρα της εκτέλεσης, επέστρεψε όπως είχε υποσχεθεί.

Η πράξη των δύο φίλων προκάλεσε τον θαυμασμό του Διονυσίου. Σε μια από τις αρχαίες παραδόσεις, ο τύραννος ζήτησε να γίνει και ο ίδιος τρίτος στη φιλία τους. Έτσι ο Δάμων και ο Φιντίας πέρασαν στη μνήμη της αρχαιότητας ως σύμβολο εμπιστοσύνης, πίστης και αφοσίωσης.

Η ιστορική ακρίβεια του περιστατικού δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, και οι αρχαίες πηγές διαφέρουν τόσο ως προς την ταυτότητα του Διονυσίου (Α' ή Β') όσο και ως προς το αν ο Φιντίας ήταν πράγματι ένοχος. Αυτό που είναι βέβαιο είναι η μεγάλη διάδοση της αφήγησης και η σημασία που απέκτησε ως πρότυπο της ιδανικής φιλίας.

Κείμενο - αφήγηση: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μάρα Καισάρη

Καλλιτεχνική επιμέλεια - Παραγωγή : Παραμυθόφωνο

Βιβλιογραφία

Αρχαίες πηγές

Cicero, Marcus Tullius. De Officiis. Βιβλίο III, ενότητα 45.

Cicero, Marcus Tullius. Tusculanae Disputationes. Βιβλίο V, ενότητα 63.

Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica. Βιβλίο X, απόσπασμα 4.

Iamblichus. De Vita Pythagorica. Ενότητες 233–234.

Porphyry. DeVita Pythagorae. Ενότητες 60–61.

Νεότερη βιβλιογραφία

Pangle, Lorraine Smith. Aristotle and the Philosophy of Friendship. Cambridge University Press, 2003.

Huffman, Carl A., επιμελητής. A History of Pythagoreanism. Cambridge University Press, 2014.

Raschen, J. F. L. «Earlier and Later Versions of the Friendship-Theme. I. ‘Damon and Pythias.’» Modern Philology, τόμος 17, τεύχος 2, 1919, σσ. 105–109.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

⁠https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό νησί, ζούσαν όλα τα συναισθήματα: η Αγάπη, η Λύπη, η Αλαζονεία, ο Πλούτος κι άλλα. Ξαφνικά, το νησί άρχισε να βουλιάζει. Όλοι έφτιαξαν βάρκες και έφυγαν. Η Αγάπη, μόνη, ζήτησε βοήθεια. Πήγε στον Πλούτο, εκείνος αρνήθηκε, γιατί το πλοίο του ήταν γεμάτο χρυσάφι. Στην Αλαζονεία, εκείνη την περιφρόνησε. Στη Λύπη, εκείνη ήταν πολύ βαριά για να βοηθήσει. Κανένας δεν της άνοιξε την πόρτα.

Τότε εμφανίστηκε ένας γέροντας και την πήρε μαζί του. Τον ρώτησε: «Ποιος είσαι;» «Είμαι ο Χρόνος», απάντησε. Κι η Αγάπη κατάλαβε πως μόνο ο Χρόνος γνωρίζει την αξία της. Την ωριμάζει και την κάνει πιο δυνατή. Γι’ αυτό η Αγάπη και ο Χρόνος πάνε πάντα μαζί.

Επιμέλεια κειμένου, αφήγηση, καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ευγενικός
Μουσική: Μάρα Καίσαρη
Παραγωγή: Παραμυθόφωνο
Με τη στήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού

Το ηχητικό αυτό αποτελεί μέρος του project «BGR – Γράμματα που ενώνουν. Γέφυρες και περάσματα», που υλοποιείται στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026.

Το project είναι μια καλλιτεχνική και εκπαιδευτική δράση που συνδέει την προφορική παράδοση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας με σύγχρονους τρόπους ακρόασης. Μέσα από σύντομες αφηγήσεις, οι ιστορίες γίνονται σημεία συνάντησης, όπου η μνήμη, η φαντασία και ο λόγος ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Κάθε ιστορία γίνεται μια φωνή μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο που οργανώνεται γύρω από τα γράμματα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σώμα προφορικής μνήμης.

Αναδεικνύοντας κοινές αφηγηματικές ρίζες, το project προβάλλει αξίες όπως η συνεργασία, η κατανόηση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Τα ηχητικά αποσπάσματα είναι διαθέσιμα στον χώρο της έκθεσης αλλά και ψηφιακά μέσω του Παραμυθοφώνου, συνεχίζοντας να ταξιδεύουν πέρα από τη Θεσσαλονίκη και αγγίζοντας ένα ευρύτερο, διεθνές κοινό.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ιστορία «Το νησί των συναισθημάτων» έγινε γνωστή διεθνώς μέσα από το έργο του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), ο οποίος την εντάσσει στο βιβλίο El camino de las lágrimas (2001). Στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο Ο δρόμος των δακρύων (μετάφραση Κωνσταντίνα Επισκοποπούλου, εκδόσεις Opera, 2010).

Η ακριβής προέλευση της ιστορίας δεν είναι γνωστή. Πιθανότατα πρόκειται για σύγχρονη αλληγορική αφήγηση με στοιχεία προφορικής παράδοσης της Λατινικής Αμερικής. Σε ορισμένες δευτερογενείς πηγές αναφέρεται ως κολομβιανό παραμύθι, χωρίς όμως να υπάρχει σαφής βιβλιογραφική τεκμηρίωση.

Στην Ελλάδα, η ιστορία είναι ευρύτατα διαδεδομένη και συχνά αποδίδεται στον Μάνο Χατζιδάκι, χωρίς αυτό να τεκμηριώνεται.

Βιβλιογραφικές αναφορές:

Bucay, Jorge. El camino de las lágrimas. Sudamericana, 2001.

Μπουκάι, Χόρχε. Ο δρόμος των δακρύων. Μετάφραση Κωνσταντίνα Επισκοποπούλου, Opera, 2010.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

⁠https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Η ιστορία «Βοήθεια – Κι αν σε βοηθήσω, τι θα μου δώσεις;» μιλά για μια πριγκίπισσα που έχει μάθει να δίνει μόνο όταν παίρνει. Όλα στη ζωή της έχουν αντίτιμο, ακόμη και η αγάπη. Μα έρχεται μια στιγμή που θα χρειαστεί η ίδια βοήθεια και τότε θα βρεθεί μπροστά σε ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί να πάρει κανείς χωρίς να δώσει ή πρέπει πρώτα να χάσει για να καταλάβει;

Μια ιστορία από τη λαϊκή προφορική παράδοση της Βουλγαρίας.

Επιμέλεια κειμένου, αφήγηση, καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μάρα Καίσαρη

Παραγωγή: Παραμυθόφωνο

Με τη στήριξη του Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού

Το ηχητικό αυτό αποτελεί μέρος του project «BGR – Γράμματα που ενώνουν. Γέφυρες και περάσματα», που υλοποιείται στο πλαίσιο της Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026.

Το project είναι μια καλλιτεχνική και εκπαιδευτική δράση που συνδέει την προφορική παράδοση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας με σύγχρονους τρόπους ακρόασης. Μέσα από σύντομες αφηγήσεις, οι ιστορίες γίνονται σημεία συνάντησης, όπου η μνήμη, η φαντασία και ο λόγος ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Κάθε ιστορία γίνεται μια φωνή μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο που οργανώνεται γύρω από τα γράμματα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σώμα προφορικής μνήμης.

Αναδεικνύοντας κοινές αφηγηματικές ρίζες, το project προβάλλει αξίες όπως η συνεργασία, η κατανόηση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Τα ηχητικά αποσπάσματα είναι διαθέσιμα στον χώρο της έκθεσης αλλά και ψηφιακά μέσω του Παραμυθοφώνου, συνεχίζοντας να ταξιδεύουν πέρα από τη Θεσσαλονίκη και αγγίζοντας ένα ευρύτερο, διεθνές κοινό.

Πηγή:

Bulgarian Folk Tales. Translated from Bulgarian, ordering by Alexander Ketkov, opening remarks by Elena Ognyanova, illustrations by Nikolai Storozhenko, Raduga Publishers, 1979.

Διαβάστε περισσότερα: https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Η ιστορία «Οικογένεια – Τα στεφάνια που ενώνουν» μιλά για έναν πατέρα που, λίγο πριν φύγει, εξηγεί στα παιδιά του πως η οικογένεια μοιάζει με ένα βαρέλι: τα ξύλα είναι πολλά και χωριστά, μα τα στεφάνια τα κρατούν σφιχτά δεμένα και τα κάνουν ένα. Έτσι μένει μέσα το κρασί και δίνει χαρά. Αυτή η ενότητα είναι που κρατά τους ανθρώπους μαζί· κι όταν χαθεί, όλα λύνονται και σκορπίζουν.

Μια ιστορία από τη λαϊκή προφορική παράδοση της Βουλγαρίας.

Επιμέλεια κειμένου, αφήγηση, καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μάρα Καίσαρη

Παραγωγή: Παραμυθόφωνο

Με τη στήριξη του Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού

Το ηχητικό αυτό αποτελεί μέρος του project «BGR – Γράμματα που ενώνουν. Γέφυρες και περάσματα», που υλοποιείται στο πλαίσιο της Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026.

Το project είναι μια καλλιτεχνική και εκπαιδευτική δράση που συνδέει την προφορική παράδοση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας με σύγχρονους τρόπους ακρόασης. Μέσα από σύντομες αφηγήσεις, οι ιστορίες γίνονται σημεία συνάντησης, όπου η μνήμη, η φαντασία και ο λόγος ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Κάθε ιστορία γίνεται μια φωνή μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο που οργανώνεται γύρω από τα γράμματα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σώμα προφορικής μνήμης.

Αναδεικνύοντας κοινές αφηγηματικές ρίζες, το project προβάλλει αξίες όπως η συνεργασία, η κατανόηση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Τα ηχητικά αποσπάσματα είναι διαθέσιμα στον χώρο της έκθεσης αλλά και ψηφιακά μέσω του Παραμυθοφώνου, συνεχίζοντας να ταξιδεύουν πέρα από τη Θεσσαλονίκη και αγγίζοντας ένα ευρύτερο, διεθνές κοινό.

Πηγή:

«Приказка за бъчвата (Българска народна приказка) [The Tale of the Barrel (Bulgarian Folk Tale)]», Chitanka, 21 Feb. 2007.

Διαβάστε περισσότερα: https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html

Η ιστορία «Υπομονή – Ο Βράχος και η Σταγόνα» μιλά για έναν άνθρωπο που θέλει να προχωρήσει γρήγορα και με δύναμη, μα βρίσκει μπροστά του ένα εμπόδιο που δεν υποχωρεί. Όσο περισσότερο πιέζει, τόσο τίποτα δεν αλλάζει. Και τότε εμφανίζεται κάτι μικρό, σχεδόν αδύναμο. Μπορεί άραγε αυτό που φαίνεται πιο αδύναμο να είναι τελικά πιο δυνατό;

Μια ιστορία από τη λαϊκή προφορική παράδοση της Βουλγαρίας.

Επιμέλεια κειμένου, αφήγηση, καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ευγενικός

Μουσική: Μάρα Καίσαρη

Παραγωγή: Παραμυθόφωνο

Με τη στήριξη του Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού

Το ηχητικό αυτό αποτελεί μέρος του project «BGR – Γράμματα που ενώνουν. Γέφυρες και περάσματα», που υλοποιείται στο πλαίσιο της Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026.

Το project είναι μια καλλιτεχνική και εκπαιδευτική δράση που συνδέει την προφορική παράδοση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας με σύγχρονους τρόπους ακρόασης. Μέσα από σύντομες αφηγήσεις, οι ιστορίες γίνονται σημεία συνάντησης, όπου η μνήμη, η φαντασία και ο λόγος ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Κάθε ιστορία γίνεται μια φωνή μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο που οργανώνεται γύρω από τα γράμματα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σώμα προφορικής μνήμης.

Αναδεικνύοντας κοινές αφηγηματικές ρίζες, το project προβάλλει αξίες όπως η συνεργασία, η κατανόηση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Τα ηχητικά αποσπάσματα είναι διαθέσιμα στον χώρο της έκθεσης αλλά και ψηφιακά μέσω του Παραμυθοφώνου, συνεχίζοντας να ταξιδεύουν πέρα από τη Θεσσαλονίκη και αγγίζοντας ένα ευρύτερο, διεθνές κοινό.

Πηγές:

Karaliychev, Angel. The Wisdom of the Ages: Bulgarian Folk Parables. Sofia Press, 1964.

Ognjanova, Elena. The Silent Strength: Bulgarian Folk Wisdom. Science and Art, 1980.

Διαβάστε περισσότερα: https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html