برای شما هم پیش اومده یه روز، بدون اینکه اتفاق خاصی براتون افتاده باشه، حس کنین حوصلهی هیچکس رو ندارین؟
ایران صبح از خواب بیدار شده، چند تا خبر خونده، یه چرخی تو شبکههای اجتماعی زده، شاید دربارهی گرونی، جنگ، ناامنی یا آیندهی نامعلوم چیزهایی دیده... بعد گوشی رو کنار گذاشته و با خودش گفته: «چرا اینقدر بیقرارم؟ اتفاق خاصی برام نیفتاده که! همهچی اوکی بوده.
تا شب، بیشتر از همیشه عصبانی شدیم... تمرکزمون کمتر شده... حتی با کسی که دوستش داریم، اون حوصلهی همیشگی رو نداشتیم.
ممکنه جامعه خسته باشه و خستگیش آرومآروم وارد زندگی شخصی ما بشه؟
روانشناسها میگن جواب این سؤال، مثبته.
نکات و اصول کلیدی این اپیزود:
وقتی جامعه خستهست؛ چطور استرسهای بیرونی وارد زندگی شخصی ما میشن؟
همهی استرسها، از زندگی شخصی ما شروع نمیشن.ذهن و بدن ما، به اتفاقهای جامعه هم واکنش نشون میدن.استرس طولانی، فقط یک احساس نیست؛ روی بدن هم اثر میذاره.بدن، برای زندگی در حالت آمادهباش دائمی ساخته نشده.گاهی خستگی ما، نتیجهی فشارهای انباشتهشدهست؛ نه ضعف شخصیت.استرس، صبر و ظرفیت هیجانی ما رو کمتر میکنه.وقتی تحت فشاریم، ممکنه آدمهای عزیزمون ناخواسته اولین قربانی خستگی ما بشن.همهی آدمها، یک اتفاق رو به یک شکل تجربه نمیکنن.شرایط زندگی، شدت استرس رو تغییر میده.گفتنِ «کمتر استرس داشته باش»، همیشه کمکی نمیکنه.اولین قدم، فهمیدنِ ریشهی فشارهاست.بین اتفاق و برداشت ما از اتفاق، همیشه فاصلهای وجود داره.هر فکری، واقعیت نیست.قبل از باور کردن یک فکر، از خودتون بپرسید: «شواهدش چیه؟»ذهن خسته، معمولاً بدترین سناریوها رو میسازه.مکث کردن، گاهی بهترین پاسخ به اضطرابه.از خودتون بپرسید: «الان چه چیزی واقعاً در کنترل منه؟»انرژی روانی، بدون مراقبت تمام میشه.خواب، حرکت و تغذیه، بخشی از مراقبت روانیان.بدن خسته، تصمیمهای سخت رو سختتر میکنه.خودمراقبتی، تجمل نیست؛ ضرورته.ارتباط انسانی، یکی از قویترین سپرهای ما در برابر استرسه.دیده شدن و شنیده شدن، نیاز روان انسانه.در روزهای سخت، از آدمهای امن فاصله نگیر.گاهی یک گفتوگوی صادقانه، از ساعتها فکر کردن مؤثرتره.استراحت، تنبلی نیست؛ بازسازی ذهن و بدنه.لازم نیست همهی بار دنیا رو به تنهایی حمل کنی.تابآوری، یعنی ادامه دادن با مراقبت؛ نه با فرسودگی.همیشه نمیتونید شرایط بیرونی رو تغییر بدید، ولی میتونی واکنش خودتون رو آگاهانهتر انتخاب کنید.هر روز از خودتون بپرسید: «امروز، برای مراقبت از خودم، چه کار کوچکی میتونم انجام بدم؟»در این اپیزود از گفتگو و نظرات این پژوهشگران استفاده شده است:
نفر اول: آرتور سی. اِوِنز جونیور (Arthur C. Evans Jr., PhD)
آرتور سی. اِوِنز جونیور، دکترای روانشناسی، مدیرعامل انجمن روانشناسی آمریکا (APA)، روانشناس بالینی و جامعهنگر، و از پیشگامان نوآوری در نظام مراقبت سلامت است. پیش از پیوستن به APA در سال ۲۰۱۷، به مدت ۱۲ سال ریاست اداره سلامت رفتاری و خدمات ناتوانیهای ذهنی شهر فیلادلفیا را بر عهده داشت. او همچنین در دانشگاه ییل و دانشکده پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا به عنوان عضو هیئت علمی فعالیت کرده است. اِوِنز از حامیان برجسته علم روانشناسی و سلامت روان است و دیدگاههای او در رسانههای معتبری همچون نیویورک تایمز، والاستریت ژورنال، واشنگتن پست، NBC Nightly News و ABC News منتشر شده است.
نفر دوم: جورجز سی. بنجامین (Georges C. Benjamin, MD)
جورجز سی. بنجامین، پزشک و مدیرعامل انجمن سلامت عمومی آمریکا (APHA)، از تأثیرگذارترین رهبران حوزه پزشکی و سلامت عمومی در ایالات متحده به شمار میرود. پیش از پیوستن به APHA در سال ۲۰۰۲، سمت دبیر وزارت بهداشت و بهداشت روان ایالت مریلند را بر عهده داشت. او متخصص داخلی دارای بورد تخصصی است و عناوین علمی و افتخاری متعددی از نهادهای معتبر پزشکی و سلامت عمومی دریافت کرده است. بنجامین فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۹۷۸ به عنوان پزشک نظامی آغاز کرد و تاکنون بیش از ۲۰۰ مقاله و فصل کتاب علمی منتشر کرده است. او همچنین نویسنده کتاب سلامت عمومی در محاصره: بهبود سیاستگذاری در دوران پرتلاطم (Public Health Under Siege: Improving Policy in Turbulent Times) است.
لینک اینستاگرام پادکست پرتو
https://www.instagram.com/partopodcast
https://t.me/partopodcast
https://x.com/shilarkarimi?t=HhORqbSf6tmFnh_daB1MiQ&s=09