In Adieu God? gaat Tijs van den Brink in gesprek met kerkverlaters. Zij zijn christelijk opgevoed en gingen vroeger naar de kerk. Wat is daarvan over?

Voormalig Commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm komt uit een katholiek bakkersgezin en groeide op in Nijmegen, de stad waar hij nog steeds woont: ‘De kerk van mijn jeugd staat hier negenhonderd meter verderop. Ik kan er nog elke dag naar kijken. De kerk hoorde erbij, ik vond het indrukwekkend, maar snapte de essentie niet. Ik verbaasde me erover dat mijn moeder steeds boos werd op mijn vader als die weer eens tijdens de mis in slaap viel. Ze vond dat niet kunnen, maar hij moest als bakker elke dag al vroeg op.’

Abracadabra

Maar liefst tien jaar was Van Uhm misdienaar in een nonnenklooster. Elke ochtend om zeven uur hielp hij mee met de mis: ‘Ik vond die nonnen zo aardig. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om ermee te stoppen. Toen ik eenmaal naar de Koninklijke Militaire academie ging was dat het beste excuus om te stoppen. Maar op mijn trouwdag kwam ik terug. Ik heb nu nog het gevoel dat ik niet alleen met mijn vrouw, maar ook een beetje met al die nonnen ben getrouwd.’

Van Uhm gelooft nu niet meer dat er een God is: ‘Ik heb ook nooit schietgebedjes gedaan. Als je op missie bent en het wordt spannend schakel je de angst uit. Ik heb er wel over nagedacht waarom ik dan niet ga bidden, maar ik vertrouw dan vooral op de mensen om me heen.’