Rotterdam heeft maar liefst tien wethouders in het nieuwe college. Er is een monsterverbond gesloten met één duidelijk doel: Leefbaar Rotterdam en Denk buiten de deur houden. Dat is gelukt  maar de prijs is een college dat links én rechts verenigt. Het programma is dan ook vlees noch vis. En sommige plannen gaan de Rotterdammer geld kosten: betaald parkeren wordt over de hele stad uitgebreid en de afvalstoffenheffing gaat omhoog. Begint er nu echt een nieuwe tijd, of gaat het vertrouwde gemodder zonder echte oplossingen gewoon door? Want laten we eerlijk zijn: Leefbaar en Denk maakten in het stadsbestuur, ondanks grootse beloftes, zelf ook weinig waar.

Het bericht Het verval van Rotterdam en de rekening voor de burger verscheen eerst op Praatkast.

In het kader van zijn langgerekte zwanenzang heeft Keir Starmer voor het Verenigd Koninkrijk een zwaar verbod op sociale media voorgesteld voor kinderen onder de zestien jaar. Hij volgt daarmee het voorbeeld van Australië. Ook de Nederlandse regering heeft een dergelijk plan, terwijl in Brussel wordt gepraat over een EU-verbod. Daarvoor is het noodzakelijk van iedereen de leeftijd vast te stellen ook van volwassenen, en op een niet te omzeilen manier. Dat zou dan gebeuren zonder persoonsregistratie. O ja, joh?

Han van der Horst en John Knieriem maken zich grote zorgen over deze ontwikkelingen. In plaats van de echte problemen te bestrijden  cyberpesten, oplichting en grooming  sluit men de kanalen voor iedereen af. Dat is een combinatie van machtswellust, luiheid en pure domheid, aldus de beide heren, die elk op hun manier deze bedreiging van de vrijheid al tackelden. Lees maar.

John: https://substack.com/home/post/p-202819911

Abonneer je trouwens op onze substacks: hanvanderhorst.substack.com en johntknieriem.substack.com. Kost niks en je krijgt er geen spijt van.

Het bericht Social Media. Onder de zestien verboden, boven de zestien iedereen gecontroleerd. verscheen eerst op Praatkast.

Je zou het misschien niet verwachten, maar de VVD heeft een product afgeleverd dat niet in achterkamertjes is bedacht door enkele partijbonzen of een handvol liberale professoren. Dit nieuwe liberale manifest is samengesteld door een collectief. Vanuit de boezem van de partij zelf is op grote schaal vergaderd, gediscussieerd en online van gedachten gewisseld over een fundamentele vraag: wat zijn eigenlijk de uitgangspunten die iedere liberaal zouden moeten verbinden? Op het lentecongres van afgelopen zaterdag zetten de leden nog eens de puntjes op de i. Nu ligt er een document dat pretendeert de liberale kern opnieuw te formuleren.

Han van der Horst en John Knieriem nemen dit manifest onder de loep. Natuurlijk staan zij stil bij de historische ontwikkeling van het liberalisme. Ook komen de concurrerende stromingen zijdelings aan bod: het conservatisme, de christendemocratie en de sociaaldemocratie. Opvallend genoeg ontpopt Han zich daarbij als een soort anarchist. Hij deelt het klassieke liberale wantrouwen tegenover een almachtige staat, maar vindt tegelijk dat een overheid nodig is om ervoor te zorgen dat ieder individu niet alleen in theorie, maar ook in de praktijk kansen krijgt om zijn leven vorm te geven.

Het debat gaat dan ook niet zozeer over de beginselen. Vrijwel iedereen onderschrijft vrijheid, verantwoordelijkheid en menselijke waardigheid. De echte strijd begint bij de praktijk: hoe groot mag de staat zijn? Waar eindigt solidariteit en begint betutteling? Hoe beschermen we de liberale rechtsorde zonder zelf onliberaal te worden? En hoe zorgen we ervoor dat vrijheid meer is dan een mooi woord op papier?

Het bericht De VVD herontdekt zichzelf. verscheen eerst op Praatkast.

Han en John ontkomen er niet aan: Trumps WK. Han legt uit waarom hij zo’n hekel heeft aan voetbal en waarom ook de brave oranjefan er niet ongeschonden vanaf komt. Dat heeft overigens niets met hooliganisme te maken. De heren vergelijken het idealistische begin van het voetbal met het miljardenbedrijf van nu, waarin geld steeds vaker belangrijker lijkt dan sport. Ze vertellen hoe het profvoetbal in Nederland tegen veel weerstand moest worden afgedwongen en waarom in dit mondiale spektakel uiteindelijk meestal de rijkste wint. Kortom: Han en John zijn weer ouderwets op dreef.

Het bericht WK Voetbal, van straatspel tot miljardenmachine. verscheen eerst op Praatkast.

Han en John praten na over een debat dat door velen wordt beschouwd als een dieptepunt in de parlementaire geschiedenis: het Kamerdebat over het geweld rond asielzoekerscentra en de vraag in hoeverre politieke taal kan bijdragen aan maatschappelijke escalatie.

Al snel verschuift het gesprek naar de begrippen omvolking en remigratie. Zijn dat legitieme termen die een plaats verdienen in het publieke debat, of fungeren zij als rode vlaggen die elk serieus gesprek onmogelijk maken? Verhelderen zij de werkelijkheid of vervormen zij die juist?

Ook de rol van FVD-Kamerlid Lidewij de Vos komt uitgebreid aan bod. Wat moeten we denken van haar betrokkenheid bij internationale identitaire netwerken? Waarom weigerde zij een helder antwoord te geven op de vraag of de ‘echte Nederlander’ volgens haar per definitie blank is?

Net als in de Tweede Kamer lopen ook in deze aflevering de gemoederen soms hoog op. Hans stemverheffing is echter niet gericht tegen John, maar tegen een manier van denken en spreken die volgens hem niet bijdraagt aan begrip, maar juist aan polarisatie.

Daarnaast bespreken Han en John een recent artikel van John voor Wynia’s Week, dat ook verscheen op zijn Substack. Het vormt de opmaat voor een fundamenteel gesprek over immigratie, integratie, nationale identiteit en de vraag welke woorden helpen om een probleem te begrijpen – en welke woorden dat juist onmogelijk maken.

Het bericht Zijn omvolking en remigratie woorden die we moeten vermijden? verscheen eerst op Praatkast.

Han  en John hebben het over de manosphere. Wat maakt dat zoveel jonge mannen zich aangetrokken voelen tot ideeën waarin vrouwen vooral worden gezien als onderdeel van status, bezit of traditionele rolpatronen? Volgens Han ligt een mogelijke verklaring diep in het verleden, bij de nomadische schapenteelt van verre voorouders. Dat perspectief ontleent hij aan ideeën van dr. Jan Best en hij legt uit hoe die samenhangen met de opkomst van patriarchale verhoudingen. Ook rijst de vraag of een patriarchale samenleving nog wel past bij een hoogtechnologische kenniseconomie, en of vrouwen hun partnerkeuze moeten heroverwegen: minder gericht op diploma’s en meer op praktische vaardigheden. Met andere woorden: zoals vaker springt het gesprek alle kanten op, maar zelden zonder nieuwe inzichten.

Het bericht Van schapenhoeders tot Andrew Tate. De diepe wortels van de manosphere. verscheen eerst op Praatkast.

De oprechte zorgen van burgers. Alleen al als je die term gebruikt, ben je al midden in het debat beland. Gaat het werkelijk over een AZC? Of over iets groters: vertrouwen, veiligheid, wonen, culturele veranderingen en het gevoel niet gehoord te worden? Han en John bespreken deze zorgen. In hoeverre zijn ze reëel, in hoeverre ingegeven door angst of eerdere ervaringen? Daarover verschillen zij geregeld van mening.

Ze kijken ook naar het verleden en constateren dat vergelijkbare zorgen vaker opkwamen rond nieuwe groepen: Joodse vluchtelingen in de jaren dertig, Poolse en Hongaarse vluchtelingen uit de negentiende eeuw, Surinamers in de jaren zeventig, Molukkers en vele anderen. Steeds opnieuw ontstonden spanningen, wantrouwen en de vraag hoeveel verandering een samenleving aankan. En toch blijkt achteraf dat integratie in veel gevallen beter verliep dan tijdgenoten verwachtten. Maar is het deze keer anders? Of denken mensen dat alleen?

Tegelijk zien Han en John ontwikkelingen in Nederland die uit de hand kunnen lopen als zorgen structureel worden genegeerd of alleen moreel worden weggezet. Hun conclusie: wie draagvlak wil voor asielbeleid, moet omwonenden serieus betrekken. Niet via een verplichte inspraakavond voor de vorm, maar door lokaal beleid samen te ontwikkelen  met echte invloed en eerlijkheid over gevolgen.

Het bericht Angst, immigratie en de eeuwige zorg over nieuwkomers verscheen eerst op Praatkast.

John is boos over het Centraal Planbureau. Dat  vindt vindt volgens hem dat opbouwers van vermogen, zeg maar ondernemers, eigenlijk niet helemaal deugen en zich onttrekken aan hun fiscale verplichtingen  voor de maatschappij. Daar is hij als full blown kapitalist natuurlijk over in zijn wiek geschoten. Kijk maar eens wat hij erover op Wynia’sWeek heeft geschreven. https://www.wyniasweek.nl/het-cpb-verklaart-de-oorlog-aan-vermogen-zonder-te-bewijzen-dat-er-een-probleem-is/. Han heeft vragen en dan blijkt dat de beide heren het erover eens zijn dat de superrrijken in Nederland wel heel erg aan het langste eind trekken. Maar dat is volgens John geen reden om “gewone”” zelfstandigen zoals MKB-ers of huisartsen die vermogen vergaren als pensioenvoorziening ook maar even af te romen. Hij houdt een pleidooi voor het kapitalisme. Han valt hem daarin bij. Kapitalisme is geweldig zo lang je het maar aan banden legt waar de gevolgen averechts zijn. Enfin, nieuwe ronde in een debat dat al zeker 150 jaar woedt. We hebben  het trouwens ook nog over de vaders van ons belastingstelsel Alexander Gogel en Niek Pierson. Zelfs Alva passeert de revue. Alleen ouderen die nog op school echt geschiedenis hebben gehad, begrijpen nu meteen waarom.

Het bericht Nieuwe aanval op ondernemers en vermogen verscheen eerst op Praatkast.

Het is de laatste week onrustig in Nederland. In Loosdrecht en IJsselstein richtten anti-AZC-demonstranten grote vernielingen aan. Op 4 mei werd het Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam besmeurd met rode menie en de kreet “genocide”. Er rommelt iets in het land. John stelt de vraag: wanneer slaat frustratie om in opstand? Volgens Han kan dat nog wel even duren. De meerderheid van de bevolking roert zich niet en lijkt een AZC in veel gevallen te accepteren. Tegelijkertijd is er wel degelijk sprake van brede onvrede. Die zie je terug in het lage vertrouwen in de politiek.

Han grijpt terug op voorbeelden uit het verleden, waarin onvrede wél omsloeg in opstand. Uiteindelijk werd de orde telkens weer hersteld. Zijn verhalen zijn deels smakelijk, deels onsmakelijk. Wat te denken van een beul die er niet in slaagt een veroordeelde ordentelijk naar de vuurdood te leiden? En dat was nog wel de professional — de officiële beul van het gewest Holland.

Het bericht AZC in Loosdrecht. Tussen protest en oproer. verscheen eerst op Praatkast.

John en Han hebben hun Koningsdag te midden van het feestende volk doorgebracht, respectievelijk in Delft en in Kethel, een dorp bij Schiedam. De ergernis over de hermelijnvlooien in de media was groot, want van een volwassen omgang met de dynastie is in Nederland nauwelijks sprake. Ze zijn daarin niet de enigen: een goedkeurende score van 53% voor een koning is, nuchter bekeken, gewoon middelmatig, hoe luid het gejuich van voornoemde hermelijnvlooien ook klinkt.

Han merkt intussen op dat het met burgerbloed aangelengde blauw in de aderen van de Oranjes best eens een nieuwe injectie kan gebruiken — bij voorkeur van echte prinsen. Die zijn in Afrika en Azië immers ruimschoots voorhanden. Denk aan de koning van Lesotho of aan de familie van Nelson Mandela, die zelf van koninklijke bloede was. Het hoeft allemaal niet zo gewoon te blijven.

Zijn de heren republikein? John wel. Han houdt een slag om de arm. Als publiekshistoricus heeft hij nu eenmaal een zwak voor schandalen — en laat de monarchie daar nu net een onuitputtelijke bron van zijn.

Het bericht Als Amalia een Afrikaanse prins trouwt. verscheen eerst op Praatkast.