Bijbeltekst: [1]

Toen ging David van daar, en ontkwam in de spelonk van Adullam. En zijn  broeders hoorden het, en het ganse huis zijns vaders, en kwamen derwaarts  tot hem af.[2]

  En tot hem vergaderde alle man, die benauwd was, en alle man, die een  schuldeiser had, en alle man, wiens ziel bitterlijk bedroefd was, en  hij werd tot overste over hen; zodat bij hem waren omtrent vierhonderd  mannen.

Bijbeltekst: [13]

  En die van Beth–semes maaiden den tarweoogst in het dal, en als zij hun  ogen ophieven, zagen zij de ark en verblijdden zich, als zij die zagen.

Bijbeltekst: [5]

  Verder zeide Samuel: Vergadert het ganse Israel naar Mizpa, en ik zal  den HEERE voor u bidden.[6]

  En zij werden vergaderd te Mizpa, en zij schepten water, en goten het  uit voor het aangezicht des HEEREN; en zij vastten te dien dage, en  zeiden aldaar: Wij hebben tegen den HEERE gezondigd. Alzo richtte Samuel  de kinderen Israels te Mizpa.[7]

Toen de Filistijnen hoorden, dat de kinderen Israels zich vergaderd hadden  te Mizpa, zo kwamen de oversten der Filistijnen op tegen Israel. Als de  kinderen Israels dat hoorden, zo vreesden zij voor het aangezicht der  Filistijnen.[8]

  En de kinderen Israels zeiden tot Samuel: Zwijg niet van onzentwege, dat  gij niet zoudt roepen tot den HEERE, onzen God, opdat Hij ons verlosse  uit de hand der Filistijnen.[9]

  Toen nam Samuel een melklam, en hij offerde het geheel den HEERE ten  brandoffer; en Samuel riep tot den HEERE voor Israel; en de HEERE  verhoorde hem.

Bijbeltekst: [21]

  En zij noemde het jongsken Ikabod, zeggende: De eer is weggevoerd uit  Israel! Omdat de ark Gods gevankelijk weggevoerd was, en om haars  schoonvaders en haars mans wil.[22]

  En zij zeide: De eer is gevankelijk weggevoerd uit Israel, want de ark  Gods is genomen.

Bijbeltekst: [19]

Samuel nu werd groot; en de HEERE was met hem, en liet niet een van al  Zijn woorden op de aarde vallen.[20]

  En gans Israel, van Dan tot Ber–seba toe, bekende, dat Samuel bevestigd  was tot een profeet des HEEREN.[4]

:[1]

En het woord van Samuel geschiedde aan gans Israel. En Israel toog uit,  den Filistijnen tegemoet, ten strijde, en legerde zich bij Eben–haezer,  maar de Filistijnen legerden zich bij Afek.

Bijbeltekst: [20]

  En het geschiedde, na verloop van dagen, dat Hanna bevrucht werd, en  baarde een zoon, en zij noemde zijn naam Samuel: Want, zeide zij,  ik heb hem van den HEERE gebeden.[21]

  En die man, Elkana toog op met zijn ganse huis, om den HEERE te offeren  het jaarlijkse offer, en zijn gelofte.[22]

  Doch Hanna toog niet op; maar zij zeide tot haar man: Als de jongen  gespeend is, dan zal ik hem brengen, dat hij voor het aangezicht des  HEEREN verschijne, en blijve daar tot in eeuwigheid.[23]

  En Elkana, haar man, zeide tot haar: Doe, wat goed is in uw ogen; blijf,  totdat gij hem zult gespeend hebben; de HEERE bevestige naar Zijn woord!  Alzo bleef de vrouw, en zoogde haar zoon, totdat zij hem speende.[24]

  Daarna, als zij hem gespeend had, bracht zij hem met zich opwaarts, met  drie varren, en een efa meels, en een fles met wijn; en zij bracht hem  in het huis des HEEREN te Silo; en het jongsken was zeer jong.[25]

  En zij slachtten een var; alzo brachten zij het kind tot Eli.[26]

  En zij zeide: Och, mijn heer! zo waarachtig als uw ziel leeft, mijn  heer! Ik ben die vrouw, die hier bij u stond, om den HEERE te bidden.[27]

  Ik bad om dit kind, en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven, die ik van  Hem gebeden heb.[28]

  Daarom heb ik hem ook den HEERE overgegeven al de dagen, die hij wezen  zal; hij is van den HEERE gebeden. En hij bad aldaar den HEERE aan.

Bijbeltekst: [39]

  En David gordde zijn zwaard aan over zijn klederen, en wilde gaan; want  hij had het nooit verzocht. Toen zeide David tot Saul: Ik kan in deze  niet gaan, want ik heb het nooit verzocht; en David leide ze van zich.[47]

  En deze ganse vergadering zal weten, dat de HEERE niet door het zwaard,  noch door de spies verlost; want de krijg is des HEEREN, Die zal ulieden  in onze hand geven.[51]

  Daarom liep David, en stond op den Filistijn, en nam zijn zwaard, en hij  trok het uit zijn schede, en hij doodde hem, en hij hieuw hem het hoofd  daarmede af. Toen de Filistijnen zagen, dat hun geweldigste dood was,  zo vluchtten zij.

Bijbeltekst: [10]

  Zij dan viel bitterlijk bedroefd zijnde, zo bad zij tot den HEERE, en  zij weende zeer.[11]

  En zij beloofde een gelofte, en zeide: HEERE der heirscharen, zo Gij  eenmaal de ellende Uwer dienstmaagd aanziet, en mijner gedenkt, en Uw  dienstmaagd niet vergeet, maar geeft aan Uw dienstmaagd een mannelijk  zaad, zo zal ik dat den HEERE geven al de dagen zijns levens, en er zal  geen scheermes op zijn hoofd komen.[15]

  Doch Hanna antwoordde en zeide: Neen, mijn heer! ik ben een vrouw, bezwaard  van geest; ik heb noch wijn, noch sterken drank gedronken; maar ik heb  mijn ziel uitgegoten voor het aangezicht des HEEREN.

Bijbeltekst: [18]

  Op uw zaligheid wacht ik, HEERE!

Bijbeltekst: [18]

  Op uw zaligheid wacht ik, HEERE!