PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: [6]

  Als nu Mefiboseth, de zoon van Jonathan, den zoon van Saul, tot David  inkwam, zo viel hij op zijn aangezicht, en boog zich neder. En David  zeide: Mefiboseth! En hij zeide: Zie, hier is uw knecht.[7]

  En David zeide tot hem: Vrees niet, want ik zal zekerlijk weldadigheid  bij u doen, om uws vaders Jonathans wil; en ik zal u alle akkers van uw  vader Saul wedergeven; en gij zult geduriglijk brood eten aan mijn tafel.[8]

  Toen boog hij zich, en zeide: Wat is uw knecht, dat gij omgezien hebt  naar een doden hond, als ik ben?

Bijbeltekst: [1]

En David zeide: Is er nog iemand die overgebleven is van het huis van  Saul, dat ik weldadigheid aan hem doe, om Jonathans wil?[2]

  Het huis van Saul nu had een knecht, wiens naam was Ziba; en zij riepen  hem tot David. En de koning zeide tot hem: Zijt gij Ziba? En hij zeide:  Uw knecht.[3]

  En de koning zeide: Is er nog iemand van het huis van Saul, dat ik Gods  weldadigheid bij hem doe? Toen zeide Ziba tot den koning: Er is nog een  zoon van Jonathan, die geslagen is aan beide voeten.[4]

  En de koning zeide tot hem: Waar is hij? En Ziba zeide tot den koning:  Zie, hij is in het huis van Machir, den zoon van Ammiel, te Lodebar.[5]

  Toen zond de koning David heen, en hij nam hem uit het huis van Machir,  den zoon van Ammiel, van Lodebar.[6]

  Als nu Mefiboseth, de zoon van Jonathan, den zoon van Saul, tot David  inkwam, zo viel hij op zijn aangezicht, en boog zich neder. En David  zeide: Mefiboseth! En hij zeide: Zie, hier is uw knecht.[7]

  En David zeide tot hem: Vrees niet, want ik zal zekerlijk weldadigheid  bij u doen, om uws vaders Jonathans wil; en ik zal u alle akkers van uw  vader Saul wedergeven; en gij zult geduriglijk brood eten aan mijn tafel.[8]

  Toen boog hij zich, en zeide: Wat is uw knecht, dat gij omgezien hebt  naar een doden hond, als ik ben?[9]

Toen riep de koning Ziba, Sauls jongen, en zeide tot hem: Al wat Saul  gehad heeft, en zijn ganse huis, heb ik den zoon uws heren gegeven.[10]

  Daarom zult gij voor hem het land bearbeiden, gij, en uw zonen, en uw  knechten, en zult de vruchten inbrengen, opdat de zoon uws heren  brood hebbe, dat hij ete; en Mefiboseth, de zoon uws heren, zal geduriglijk  brood eten aan mijn tafel. Ziba nu had vijftien zonen en twintig knechten.[11]

  En Ziba zeide tot den koning: Naar alles, wat mijn heer de koning zijn  knecht gebiedt, alzo zal uw knecht doen. Ook zou Mefiboseth, etende aan  mijn tafel, als een van des konings zonen zijn.[12]

  Mefiboseth nu had een kleinen zoon, wiens naam was Micha; en allen, die  in het huis van Ziba woonden, waren knechten van Mefiboseth.[13]

  Alzo woonde Mefiboseth te Jeruzalem, omdat hij geduriglijk at aan des  konings tafel; en hij was kreupel aan beide zijn voeten.

Bijbeltekst: [5]

-[1]

. Die God naar Zijn voornemen tot de gemeenschap van Zijn Zoon, onzen Heere Jezus Christus, roept, en door den Heiligen Geest wederbaart, die verlost Hij wel van de heerschappij en slavernij der zonde, doch Hij verlost hen in dit leven niet ganselijk van het vlees en het lichaam der zonde.

[5]

-[2]

. Hieruit spruiten de dagelijkse zonden der zwakheid, en ook aan de allerbeste werken der heiligen kleven gebreken. Hetwelk hun gestadige oorzaak geeft om zich voor God te verootmoedigen, hun toevlucht tot den gekruisigden Christus te nemen, het vlees hoe langer hoe meer door den Geest des gebeds en heilige oefeningen der godvruchtigheid te doden, en naar het eindperk der volmaaktheid te zuchten, totdat zij van dit lichaam des doods ontbonden zijnde, met het Lam Gods in de hemelen zullen regeren.

[5]

-[3]

. Ter oorzake van deze overblijfselen der inwonende zonde, en ook vanwege de aanvechtingen der wereld en des satans, zouden de bekeerden in die genade niet kunnen volstandig blijven, zo zij aan hun eigen krachten overgelaten werden. Maar God is getrouw, Die hen in de genade, hun eenmaal gegeven, barmhartiglijk bevestigt en ten einde toe krachtiglijk bewaart.

Bijbeltekst Omschrijving: [5]

-[1]

. Die God naar Zijn voornemen tot de gemeenschap van Zijn Zoon, onzen Heere Jezus Christus, roept, en door den Heiligen Geest wederbaart, die verlost Hij wel van de heerschappij en slavernij der zonde, doch Hij verlost hen in dit leven niet ganselijk van het vlees en het lichaam der zonde.

[5]

-[2]

. Hieruit spruiten de dagelijkse zonden der zwakheid, en ook aan de allerbeste werken der heiligen kleven gebreken. Hetwelk hun gestadige oorzaak geeft om zich voor God te verootmoedigen, hun toevlucht tot den gekruisigden Christus te nemen, het vlees hoe langer hoe meer door den Geest des gebeds en heilige oefeningen der godvruchtigheid te doden, en naar het eindperk der volmaaktheid te zuchten, totdat zij van dit lichaam des doods ontbonden zijnde, met het Lam Gods in de hemelen zullen regeren.

[5]

-[3]

. Ter oorzake van deze overblijfselen der inwonende zonde, en ook vanwege de aanvechtingen der wereld en des satans, zouden de bekeerden in die genade niet kunnen volstandig blijven, zo zij aan hun eigen krachten overgelaten werden. Maar God is getrouw, Die hen in de genade, hun eenmaal gegeven, barmhartiglijk bevestigt en ten einde toe krachtiglijk bewaart.

Bijbeltekst: [10]

  En Nabal antwoordde den knechten van David, en zeide: Wie is David, en  wie is de zoon van Isai? Er zijn heden vele knechten, die zich afscheuren,  elk van zijn heer.[29]

  Wanneer een mens opstaan zal om u te vervolgen, en om uw ziel te zoeken,  zo zal de ziel mijns heren ingebonden zijn in het bundeltje der levenden  bij den HEERE, uw God; maar de ziel uwer vijanden zal Hij slingeren uit  het midden van de holligheid des slingers.

Bijbeltekst: [1]

Toen ging David van daar, en ontkwam in de spelonk van Adullam. En zijn  broeders hoorden het, en het ganse huis zijns vaders, en kwamen derwaarts  tot hem af.[2]

  En tot hem vergaderde alle man, die benauwd was, en alle man, die een  schuldeiser had, en alle man, wiens ziel bitterlijk bedroefd was, en  hij werd tot overste over hen; zodat bij hem waren omtrent vierhonderd  mannen.

Bijbeltekst: [13]

  En die van Beth–semes maaiden den tarweoogst in het dal, en als zij hun  ogen ophieven, zagen zij de ark en verblijdden zich, als zij die zagen.

Bijbeltekst: [5]

  Verder zeide Samuel: Vergadert het ganse Israel naar Mizpa, en ik zal  den HEERE voor u bidden.[6]

  En zij werden vergaderd te Mizpa, en zij schepten water, en goten het  uit voor het aangezicht des HEEREN; en zij vastten te dien dage, en  zeiden aldaar: Wij hebben tegen den HEERE gezondigd. Alzo richtte Samuel  de kinderen Israels te Mizpa.[7]

Toen de Filistijnen hoorden, dat de kinderen Israels zich vergaderd hadden  te Mizpa, zo kwamen de oversten der Filistijnen op tegen Israel. Als de  kinderen Israels dat hoorden, zo vreesden zij voor het aangezicht der  Filistijnen.[8]

  En de kinderen Israels zeiden tot Samuel: Zwijg niet van onzentwege, dat  gij niet zoudt roepen tot den HEERE, onzen God, opdat Hij ons verlosse  uit de hand der Filistijnen.[9]

  Toen nam Samuel een melklam, en hij offerde het geheel den HEERE ten  brandoffer; en Samuel riep tot den HEERE voor Israel; en de HEERE  verhoorde hem.

Bijbeltekst: [21]

  En zij noemde het jongsken Ikabod, zeggende: De eer is weggevoerd uit  Israel! Omdat de ark Gods gevankelijk weggevoerd was, en om haars  schoonvaders en haars mans wil.[22]

  En zij zeide: De eer is gevankelijk weggevoerd uit Israel, want de ark  Gods is genomen.

Bijbeltekst: [19]

Samuel nu werd groot; en de HEERE was met hem, en liet niet een van al  Zijn woorden op de aarde vallen.[20]

  En gans Israel, van Dan tot Ber–seba toe, bekende, dat Samuel bevestigd  was tot een profeet des HEEREN.[4]

:[1]

En het woord van Samuel geschiedde aan gans Israel. En Israel toog uit,  den Filistijnen tegemoet, ten strijde, en legerde zich bij Eben–haezer,  maar de Filistijnen legerden zich bij Afek.