PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: [20]

  En het geschiedde, na verloop van dagen, dat Hanna bevrucht werd, en  baarde een zoon, en zij noemde zijn naam Samuel: Want, zeide zij,  ik heb hem van den HEERE gebeden.[21]

  En die man, Elkana toog op met zijn ganse huis, om den HEERE te offeren  het jaarlijkse offer, en zijn gelofte.[22]

  Doch Hanna toog niet op; maar zij zeide tot haar man: Als de jongen  gespeend is, dan zal ik hem brengen, dat hij voor het aangezicht des  HEEREN verschijne, en blijve daar tot in eeuwigheid.[23]

  En Elkana, haar man, zeide tot haar: Doe, wat goed is in uw ogen; blijf,  totdat gij hem zult gespeend hebben; de HEERE bevestige naar Zijn woord!  Alzo bleef de vrouw, en zoogde haar zoon, totdat zij hem speende.[24]

  Daarna, als zij hem gespeend had, bracht zij hem met zich opwaarts, met  drie varren, en een efa meels, en een fles met wijn; en zij bracht hem  in het huis des HEEREN te Silo; en het jongsken was zeer jong.[25]

  En zij slachtten een var; alzo brachten zij het kind tot Eli.[26]

  En zij zeide: Och, mijn heer! zo waarachtig als uw ziel leeft, mijn  heer! Ik ben die vrouw, die hier bij u stond, om den HEERE te bidden.[27]

  Ik bad om dit kind, en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven, die ik van  Hem gebeden heb.[28]

  Daarom heb ik hem ook den HEERE overgegeven al de dagen, die hij wezen  zal; hij is van den HEERE gebeden. En hij bad aldaar den HEERE aan.

Bijbeltekst: [39]

  En David gordde zijn zwaard aan over zijn klederen, en wilde gaan; want  hij had het nooit verzocht. Toen zeide David tot Saul: Ik kan in deze  niet gaan, want ik heb het nooit verzocht; en David leide ze van zich.[47]

  En deze ganse vergadering zal weten, dat de HEERE niet door het zwaard,  noch door de spies verlost; want de krijg is des HEEREN, Die zal ulieden  in onze hand geven.[51]

  Daarom liep David, en stond op den Filistijn, en nam zijn zwaard, en hij  trok het uit zijn schede, en hij doodde hem, en hij hieuw hem het hoofd  daarmede af. Toen de Filistijnen zagen, dat hun geweldigste dood was,  zo vluchtten zij.

Bijbeltekst: [10]

  Zij dan viel bitterlijk bedroefd zijnde, zo bad zij tot den HEERE, en  zij weende zeer.[11]

  En zij beloofde een gelofte, en zeide: HEERE der heirscharen, zo Gij  eenmaal de ellende Uwer dienstmaagd aanziet, en mijner gedenkt, en Uw  dienstmaagd niet vergeet, maar geeft aan Uw dienstmaagd een mannelijk  zaad, zo zal ik dat den HEERE geven al de dagen zijns levens, en er zal  geen scheermes op zijn hoofd komen.[15]

  Doch Hanna antwoordde en zeide: Neen, mijn heer! ik ben een vrouw, bezwaard  van geest; ik heb noch wijn, noch sterken drank gedronken; maar ik heb  mijn ziel uitgegoten voor het aangezicht des HEEREN.

Bijbeltekst: [18]

  Op uw zaligheid wacht ik, HEERE!

Bijbeltekst: [18]

  Op uw zaligheid wacht ik, HEERE!

Bijbeltekst: [22]

Jozef is een vruchtbare tak, een vruchtbare tak aan een fontein; elk der  takken loopt over den muur.[23]

  De schutters hebben hem wel bitterheid aangedaan, en beschoten, en hem  gehaat;[24]

  Maar zijn boog is in stijvigheid gebleven, en de armen zijner handen zijn  gesterkt geworden, door de handen van den Machtige Jakobs; daarvan is  hij een herder, een steen Israels;[25]

  Van uws vaders God, Die u zal helpen, en van den Almachtige, Die u zal  zegenen, met zegeningen des hemels van boven, met zegeningen des afgronds,  die daaronder ligt, met zegeningen der borsten en der baarmoeder![26]

  De zegeningen uws vaders gaan te boven de zegeningen mijner voorvaderen,  tot aan het einde van de eeuwige heuvelen; die zullen zijn op het hoofd  van Jozef, en op den hoofdschedel des afgezonderden zijner broederen!

Bijbeltekst: [18]

  Op uw zaligheid wacht ik, HEERE!

Bijbeltekst: [1]

Daarna verscheen hem de HEERE aan de eikenbossen van Mamre, als hij in  de deur der tent zat, toen de dag heet werd.[2]

  En hij hief zijn ogen op en zag; en ziet, daar stonden drie mannen  tegenover hem; als hij hen zag, zo liep hij hun tegemoet van de deur  der tent, en boog zich ter aarde.[3]

  En hij zeide: Heere! heb ik nu genade gevonden in Uw ogen, zo gaat toch  niet aan Uw knecht voorbij.[4]

  Dat toch een weinig waters gebracht worde, en wast Uw voeten, en leunt  onder dezen boom.[5]

  En ik zal een bete broods langen, dat Gij Uw hart sterkt; daarna zult  Gij voortgaan, daarom omdat Gij tot Uw knecht overgekomen zijt. En zij  zeiden: Doe zo als gij gesproken hebt.[6]

  En Abraham haastte zich naar de tent tot Sara, en hij zeide: Haast u;  kneed drie maten meelbloem, en maak koeken.[7]

  En Abraham liep tot de runderen, en hij nam een kalf, teder en goed, en  hij gaf het aan den knecht, die haastte, om dat toe te maken.[8]

  En hij nam boter en melk, en het kalf, dat hij toegemaakt had, en hij  zette het hun voor, en stond bij hen onder dien boom, en zij aten.[9]

Toen zeiden zij tot hem: Waar is Sara, uw huisvrouw? En hij zeide: Ziet,  in de tent.[10]

  En Hij zeide: Ik zal voorzeker weder tot u komen, omtrent dezen tijd des  levens; en zie, Sara, uw huisvrouw, zal een zoon hebben! En Sara  hoorde het aan de deur der tent, welke achter Hem was.[11]

  Abraham nu en Sara waren oud, en wel bedaagd; het had Sara opgehouden  te gaan naar de wijze der vrouwen.[12]

  Zo lachte Sara bij zichzelve, zeggende: Zal ik wellust hebben, nadat ik  oud geworden ben, en mijn heer oud is?[13]

  En de HEERE zeide tot Abraham: Waarom heeft Sara gelachen, zeggende: Zou  ik ook waarlijk baren, nu ik oud geworden ben?[14]

  Zou iets voor den HEERE te wonderlijk zijn? Ter gezetter tijd zal Ik tot  u wederkomen, omtrent dezen tijd des levens, en Sara zal een zoon  hebben![15]

  En Sara loochende het, zeggende: Ik heb niet gelachen; want zij vreesde.  En Hij zeide: Neen! maar gij hebt gelachen.

Bijbeltekst: [14]

  Zou iets voor den HEERE te wonderlijk zijn?

Bijbeltekst: En het geschiedde ten einde van enige dagen, dat Kain van de vrucht des lands den HEERE offer bracht. [4]

En Habel bracht ook van de eerstgeborenen zijner schapen, en van hun vet. En de HEERE zag Habel en zijn offer aan; [5]

aMaar Kain en zijn offer zag Hij niet aan.