PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: [1]

En een zeker man, met name Ananias, met Saffira, zijn vrouw, verkocht  een have;[2]

  En onttrok van den prijs, ook met medeweten zijner vrouw; en bracht een  zeker deel, en legde dat aan de voeten der apostelen.[3]

  En Petrus zeide: Ananias, waarom heeft de satan uw hart vervuld, dat gij  den Heiligen Geest liegen zoudt, en onttrekken van den prijs des lands?[4]

  Zo het gebleven ware, bleef het niet uw, en verkocht zijnde, was het niet  in uw macht? Wat is het, dat gij deze daad in uw hart hebt voorgenomen?  Gij hebt den mensen niet gelogen, maar Gode.[5]

  En Ananias, deze woorden horende, viel neder en gaf den geest. En er kwam  grote vrees over allen, die dit hoorden.[6]

  En de jongelingen, opstaande, schikten hem toe, en droegen hem uit, en  begroeven hem.[7]

  En het was omtrent drie uren daarna, dat ook zijn vrouw daar inkwam, niet  wetende, wat er geschied was;[8]

  En Petrus antwoordde haar: Zeg mij, hebt gijlieden het land voor zoveel  verkocht? En zij zeide: Ja, voor zoveel.[9]

  En Petrus zeide tot haar: Wat is het, dat gij onder u hebt overeengestemd  te verzoeken den Geest des Heeren? Zie, de voeten dergenen, die uw man  begraven hebben, zijn voor de deur, en zullen u uitdragen.[10]

  En zij viel terstond neder voor zijn voeten, en gaf den geest. En de  jongelingen ingekomen zijnde, vonden haar dood en droegen ze uit, en  begroeven haar bij haar man.[11]

  En er kwam grote vreze over de gehele Gemeente, en over allen, die dit  hoorden.

Bijbeltekst: [2]

  En onttrok van den prijs, ook met medeweten zijner vrouw; en bracht een  zeker deel, en legde dat aan de voeten der apostelen.[3]

  En Petrus zeide: Ananias, waarom heeft de satan uw hart vervuld, dat gij  den Heiligen Geest liegen zoudt, en onttrekken van den prijs des lands?[4]

  Zo het gebleven ware, bleef het niet uw, en verkocht zijnde, was het niet  in uw macht? Wat is het, dat gij deze daad in uw hart hebt voorgenomen?  Gij hebt den mensen niet gelogen, maar Gode.[5]

  En Ananias, deze woorden horende, viel neder en gaf den geest. En er kwam  grote vrees over allen, die dit hoorden.[6]

  En de jongelingen, opstaande, schikten hem toe, en droegen hem uit, en  begroeven hem.[7]

  En het was omtrent drie uren daarna, dat ook zijn vrouw daar inkwam, niet  wetende, wat er geschied was;[8]

  En Petrus antwoordde haar: Zeg mij, hebt gijlieden het land voor zoveel  verkocht? En zij zeide: Ja, voor zoveel.[9]

  En Petrus zeide tot haar: Wat is het, dat gij onder u hebt overeengestemd  te verzoeken den Geest des Heeren? Zie, de voeten dergenen, die uw man  begraven hebben, zijn voor de deur, en zullen u uitdragen.[10]

  En zij viel terstond neder voor zijn voeten, en gaf den geest. En de  jongelingen ingekomen zijnde, vonden haar dood en droegen ze uit, en  begroeven haar bij haar man.[11]

  En er kwam grote vreze over de gehele Gemeente, en over allen, die dit  hoorden.

Bijbeltekst: [28]

  Hebben wij u niet ernstiglijk aangezegd, dat gij in dezen Naam niet zoudt  leren? En ziet, gij hebt met deze uw leer Jeruzalem vervuld, en gij wilt  het bloed van dezen Mens over ons brengen.

Bijbeltekst: [1]

¶  En in dezelfde dagen, als de discipelen vermenigvuldigden, ontstond een  murmurering der Grieksen tegen de Hebreen, omdat hun weduwen in de  dagelijkse bediening verzuimd werden.[2]

  En de twaalven riepen de menigte der discipelen tot zich, en zeiden: Het  is niet behoorlijk, dat wij het Woord Gods nalaten, en de tafelen dienen.[3]

  Ziet dan om, broeders, naar zeven mannen uit u, die goede getuigenis  hebben, vol des Heiligen Geestes en der wijsheid, welke wij mogen stellen  over deze nodige zaak.[4]

  Maar wij zullen volharden in het gebed, en in de bediening des Woords.[5]

  En dit woord behaagde aan al de menigte; en zij verkoren Stefanus, een  man vol des geloofs en des Heiligen Geestes, en Filippus, en Prochorus,  en Nicanor, en Timon, en Parmenas, Nicolaus, een Jodengenoot van Antiochie;[6]

  Welken zij voor de apostelen stelden; en dezen, als zij gebeden hadden,  legden hun de handen op.[7]

  En het woord Gods wies, en het getal der discipelen vermenigvuldigde te  Jeruzalem zeer; en een grote schare der priesteren werd den gelove  gehoorzaam.

Bijbeltekst: [24]

  Doch Simon, antwoordende, zeide: Bidt gijlieden voor mij tot den Heere,  opdat niets over mij kome van hetgeen gij gezegd hebt.[25]

  Zij dan nu, als zij het Woord des Heeren betuigd en gesproken hadden,  keerden wederom naar Jeruzalem, en verkondigden het Evangelie in vele  vlekken der Samaritanen.[26]

En een engel des Heeren sprak tot Filippus, zeggende: Sta op, en ga heen  tegen het zuiden, op den weg, die van Jeruzalem afdaalt naar Gaza, welke  woest is.[27]

  En hij stond op en ging heen; en ziet, een Moorman, een kamerling, en  een machtig heer van Candace, de koningin der Moren, die over al haar  schat was, welke was gekomen om aan te bidden te Jeruzalem;[28]

  En hij keerde wederom, en zat op zijn wagen, en las den profeet Jesaja.

Bijbeltekst: [1]

En Saulus, blazende nog dreiging en moord tegen de discipelen des Heeren,  ging tot de hogepriester,[2]

  En begeerde brieven van hem naar Damaskus, aan de synagogen, opdat, zo  hij enigen, die van dien weg waren, vond, hij dezelve, beiden mannen  en vrouwen, zou gebonden brengen naar Jeruzalem.[3]

  En als hij reisde, is het geschied, dat hij nabij Damaskus kwam, en hem  omscheen snellijk een licht van den hemel;[4]

  En ter aarde gevallen zijnde, hoorde hij een stem, die tot hem zeide:  Saul, Saul! wat vervolgt gij Mij?[5]

  En hij zeide: Wie zijt Gij, Heere? En de Heere zeide: Ik ben Jezus, Dien  gij vervolgt. Het is u hard, de verzenen tegen de prikkels te slaan.[6]

  En hij, bevende en verbaasd zijnde, zeide: Heere, wat wilt Gij, dat ik  doen zal? En de Heere zeide tot hem: Sta op, en ga in de stad, en u  zal aldaar gezegd worden, wat gij doen moet.[7]

  En de mannen, die met hem over weg reisden, stonden verbaasd, horende  wel de stem, maar niemand ziende.[8]

  En Saulus stond op van de aarde; en als hij zijn ogen opendeed, zag hij  niemand. En zij, hem bij de hand leidende, brachten hem te Damaskus.[9]

  En hij was drie dagen, dat hij niet zag, en at niet, en dronk niet.