«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۵

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن

گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن

وانگه نقاب درکش و عالم خراب کن

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را

چون شيشه‌های ديده‌ی ما پرگلاب کن

ايام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد

ساقی به دور باده‌ی گلگون شتاب کن

بگشا به شيوه‌‌، نرگسِ پرخوابِ مست را

و از رشک، چشمِ نرگسِ رعنا به خواب کن

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گير

بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

زآنجا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست

با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن

همچون حباب ديده به روی قدح گشای

وين خانه را قياس اساس از حباب کن

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا

يا رب دعای خسته‌دلان مستجاب کن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۴

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حسن

خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن

در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر

در زلف بی‌قرار تو پيدا قرار حسن

ماهی نتافت همچو تو از برج نيکویی

سروی نخاست چون قدت از جويبار حسن

خرم شد از ملاحت تو عهد دلبری

فرخ شد از لطافت تو روزگار حسن

از دام زلف و دانه‌ی خال تو در جهان

يک مرغ دل نماند نگشته شکار حسن

دايم به لطف دايه‌ی طبع از ميان جان

می‌پرورد به ناز تو را در کنار حسن

گرد لبت بنفشه از آن تازه و تر است

کآب حيات می‌خورد از جويبار حسن

حافظ طمع بريد که بيند نظير تو

ديار نيست جز رخت اندر ديار حسن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۳

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

منم که شهره‌ی شهرم به عشق ورزيدن

منم که ديده نيالودم به بد ديدن

وفا کنيم و ملامت کشيم و خوش باشيم

که در طريقت ما کافری‌ست رنجيدن

به پير ميکده گفتم که چيست راه نجات

بخواست جام می و گفت عيب پوشيدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چيست

به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن

به می‌پرستی از آن نقش خود زدم بر آب

که تا خراب کنم نقش‌خودپرستيدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه

کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشيدن

عنان به ميکده خواهيم تافت زين مجلس

که وعظ بی‌عملان واجب است نشنيدن

ز خط يار بياموز مهر با رخ خوب

که گرد عارض خوبان خوش است گرديدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ

که دست زهدفروشان خطاست بوسيدن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۲

مفعول و فاعلاتن مفعول و فاعلاتن

دانی که چيست دولت؟ ديدار يار ديدن

در کوی او گدایی بر خسروی گزيدن

از جان طمع بريدن آسان بود وليکن

از دوستان جانی مشکل توان بريدن

خواهم شدن به بستان چون غنچه با دل تنگ

و آنجا به نيک‌نامی پيراهنی دريدن

گه چون نسيم با گل راز نهفته گفتن

گه سر عشقبازی از بلبلان شنيدن

بوسيدن لب يار اول ز دست مگذار

کآخر ملول گردی از دست و لب گزيدن

فرصت شمار صحبت کز اين دوراهه منزل

چون بگذريم ديگر نتوان به هم رسيدن

گویی برفت حافظ از ياد شاه يحیی

يا رب به يادش آور درويش پروريدن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۱

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

تا ببينم که سرانجام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد که ايام نماند

گو نه دل باش و نه ايام چه خواهد بودن

مرغ کم‌حوصله را گو غم خود خور که بر او

رحم آن کس که نهد دام چه خواهد بودن

باده خور غم مخور و پند مقلد منيوش

اعتبار سخن عام چه خواهد بودن

دست رنج تو همان به که شود صرف به کام

دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن

پير ميخانه همی خواند معمایی دوش

از خط جام که فرجام چه خواهد بودن

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۹۰

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلان

افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن

مقدمش يا رب مبارک باد بر سرو و سمن

خوش به جای خويشتن بود اين نشست خسروی

تا نشيند هر کسی اکنون به جای خويشتن

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت

کاسم اعظم کرد از او کوتاه دست اهرمن

تا ابد معمور باد اين خانه کز خاک درش

هر نفس با بوی رحمان می‌وزد باد يمن

شوکت پور پشنگ و تيغ عالمگير او

در همه شهنامه‌ها شد داستان انجمن

خنگ چوگانی چرخت رام شد در زير زين

شهسوارا چون به ميدان آمدی گویی بزن

جويبار ملک را آب روان شمشير توست

تو درخت عدل بنشان بيخ بدخواهان بکن

بعد از اين نشگفت اگر با نکهت خلق خوشت

خيزد از صحرای ايذج نافه‌ی مشک ختن

گوشه‌گيران انتظار جلوه‌ی خوش می‌کنند

برشکن طرف کلاه و برقع از رخ بر فکن

مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش

ساقيا می ده به قول مستشار موتمن

ای صبا بر ساقی بزم اتابک عرضه دار

تا از آن جام زرافشان جرعه‌ای بخشد به من

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۸۹

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل

چو گل هر دم به بويت جامه در تن

کنم چاک از گريبان تا به دامن

تنت را ديد گل گویی که در باغ

چو مستان جامه را بدريد بر تن

تنت در جامه چون در جام باده

دلت در سينه چون در سيم آهن

من از دست غمت مشکل برم جان

ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست

نگردد هيچ کس با دوست دشمن

دلم را مشکن و در پا مينداز

که دارد در سر زلف تو مسکن

مکن کز سينه‌ام آه جگرسوز

برآيد همچو دود از راه روزن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ

بدين‌سان کار او در پا ميفکن

ببار ای شمع اشک از چشم خونين

که شد سوز دلت بر خلق روشن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۸۸

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

بهار و گل طرب‌انگيز گشت و توبه‌شکن

به شادی رخ گل بيخ غم ز دل برکن

رسيد باد صبا، غنچه در هواداری

ز خود برون شد و بر خود دريد پيراهن

طريق صدق بياموز از آب صافی‌‌دل

به راستی طلب آزادگی ز سرو چمن

ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر

شکنج گيسوی سنبل ببين به روی سمن

عروس غنچه رسيد از حرم به طالع سعد

به عينه دل و دين می‌برد به وجه حسن

صفير بلبل شوريده و نفير هزار

برای وصل گل آمد برون ز بيت حزن

حديث صحبت خوبان و جام باده بگو

به قول حافظ و فتوای پير صاحب فن

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۸۷

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

شاه شمشادقدان خسرو شيرين‌دهنان

که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درويش انداخت

گفت ای چشم و چراغ همه شيرين‌سخنان

تا کی از سيم و زرت کيسه تهی خواهد بود؟

بنده‌ی من شو و برخور ز همه سيم‌تنان

کمتر از ذره نه‌ای پست شو و مهر بورز

تا به عشرتگه خورشيد رسی چرخ‌زنان

بر جهان تکيه مکن ور قدحی می داری

شادی زهره‌جبينان خور و نازک‌بدنان

پير پيمانه‌کش من که روانش خوش باد

گفت پرهيز کن از صحبت پيمان‌شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل

مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم

که شهيدان که‌اند اين همه خونين‌کفنان؟

گفت حافظ من و تو محرم اين راز نه‌ايم

از می لعل حکايت کن و شيرين‌دهنان

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۸۶

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل

خدا را کم نشين با خرقه‌پوشان

رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در اين خرقه بسی آلودگی هست

خوشا وقت قبای می‌فروشان

در اين صوفی‌وشان دردی نديدم

که صافی باد عيش دردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نياری

گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشين

چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بيا و از غبن اين سالوسيان بين

صراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش

که دارد سينه‌ای چون ديگ جوشان

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations