Ásta Bjarnadóttir lifði skrautlegu lífi og fór alltaf sínar eigin leiðir. Hún tilkynnti dætrum sínum, enn heilsuhraust, að hún hygðist hætta að borða því hún ætlaði sér brátt að deyja. Hún féllst á að það yrði jarðarför en það kom ekkert annað til mála en að útgöngumarsinn væri „My way“

„Það var meira en hugmynd, það var þörf að skrifa þessa bók en meiningin var að skrifa þetta fyrir mig og hugsanlega fjölskylduna. Ég bara þurfti að fara í gegnum þetta sérkennilega ferli,“ segir Sæunn Kjartansdóttir sem nýverið sendi frá sér bókina Óstýriláta mamma mín og ég, þar sem hún ritar sögu móður sinnar heitinnar, Ástu Bjarnadóttur. Þrátt fyrir að umfjöllunarefni bókarinnar sé á köflum erfitt segir Sæunn að það hafi ekki komið annað til greina en að hafa húmorinn með í bókinni. „Það er ekki hægt að skrifa um mömmu öðruvísi. Hún var skemmtileg en líka erfið mamma. Litrík og töluvert sjálfhverf en ástrík og hlý við okkur systurnar,“