Sigríður Pétursdóttir kvikmyndafræðingur segir að það hafi mótað sig að hugsa um þrjá ættliði með geðhvörf. Hún segir frá móður sinni sem aldrei var greind en þegar hún horfir til baka þá sér hún hversu veik hún var. Hún lá stundum í viku í rúminu og Sigríður rifjar upp þegar hún lítil stúlka stendur í röð í Kaupfélaginu á Húsavík og fyrir aftan hana standa tvær konur og tala um móður hennar og segja," ja hún dregur nú aldrei frá gardínum fyrr en eftir hádegi" Sigríður talar um fordómana og einnig um barátti hennar og sonar hennar sem einnig er með geðhvörf, en honum líður vel í dag. Í dag eru þau bæði að skrifa kvikmyndahandrit í sitt hvoru lagi þó og hún segir einnig frá því þegar hún greindist með sjálfsofnæmi og hvernig hún tókst á við þau veikindi með langtíma lífstílsbreytingu.