Her şey yok oluşu barındırırken içinde,

tenime dokunduğunda sesin,

yeniden var ediyorsun evreni,

bir bilsen nasıl da şiiri örtünüyor madde.

İki yanı küpe çiçekli yolumsun-ruhuma doğru genişleyen,

anlıyorum,

sen tüm sözcüklerden çoksun.

Tanıdık hüzünleri anlat geceye,

yalnız karanlığa fısılda sarı papatyaların masumluğunu,

geceyi bölüştür ikimize.

Odalar perdelerle örülü,

sokaklar maskelerle,

gökyüzünü anlıyorsan, beni anlıyorsun demektir,

yangının ve ışığın dilini çöz ve gel,

özgürlük, uçurumlar ister...

yüreğine söyle...

Benim çocukluğumda soframıza kuşlar konar, rüyalarımıza melekler uğrardı.

Kapımızdan yoğurtçu,

bahçemizden ishakkuşu,

kalbimizden yeni çıkan şarkılar geçerdi.

Kışın bir sobamız olurdu,

bir Hayat Bilgisi fotoğrafı gibiydik.

Özlerdik yurttan sesler korosunu,

akşam komşuluklarını,

radyo tiyatrolarını ,

kandil gecelerini, duvar sarmaşıklarını

akşam oturmalarını

ve hayatı...

güler,eğlenir,bağırır,çağırır

dönerken yıldızları sayardık.

Biz sıkı çocuklardık.

Hepimizin birer yıldızı vardı

onlara isim takardık

onlar da bize isim takardı

pus ve dumandan önce, bu şehrin geceleri gözkırpan ve isimleri takılan yıldızları

vardı

biz, kimseden yana değildik.

Kimsenin de kendinden yana olmasını istediği

birileri olmazdı

Bir değirmendeydik öğütülen,

öğütülürken türküler söyleyen,

buğday başaklarına benziyorduk...

Yollar bozuk, musluklar bozuk

ziller bozuk, paralar bozuk

ama adamlar sağlam idi.

Bu şehrin yıldızları vardı.

Saçlarına kurdelalar takan,

çivitle yıkanmaktan aşınmış beyaz çoraplarına leke bulaşmasın diye,su birikintilerinden

sakınan

gözleri önünde yürekleri ve beslenme çantaları ellerinde küçük çocukları vardı bu şehrin

bu şehrin yıldızları vardı.

hayat zor ve fakat çok matraktı.

gülümseyen bir yüzümüz,

kimseye göstermekten utanmayacağımız bir içimiz,

bir araya gelerek çektirebileceğimiz bir aile fotoğrafımız vardı.

Bir sabah bütün iyi şeylerin hayal ülkesine doğru aramızdan ayrıldığını gördük

Kalan bir tortuydu belki.

Belki kırık bir rüya denizi

belki suya düşürdüğümüz suretimizin, cep aynamıza nükteden bir yansımaydı herşey.

belki de biz bir rüya mı görmüştük?

Hadi hepsi yalandı.

Hadi hepsi hayaldi.

Hadi hepsini ben uydurmuştum.

Ama rüyalarımızın melekleri  ve soframızın daim konukları kuşlar?

Ya onlar?

Onları siz de görmediniz mi?

Sizin de sofranıza konup rüyalarınıza uğramadılar mı?

Onlar da mı yalandı?

Âh, bir güvercin gibi kanatlarım olsaydı

Uçar ve huzurlu olurdum

Çünkü şiddeti ve kavgaları gördüm

Bu dünyada çok acı çektim.

Bu dünya gebe ve haksızlık doğuruyor

Allah'ım, senin gücün ve senin huzurun dışında Nereden sığınak bulurum?

Eğer şafağın rüzgarlarına asılsam ve denizin derinliklerinde yaşasam,

Yine de elinin ağırlığını üzerimde hissederdim.

Beni kararsızlıkla sarhoş ettin

Senin yolların ne kadar gizemli

Senin yolların ne kadar gizemli.

Yüreğimin acısını söylüyorum,

Ruhumun yakıcılığını söylüyorum,

Sessizliğimi korurken, kemiklerim ufalıyor

Çünkü elinin ağırlığı üzerimde.

Hatırla; hayatım bir soluktan ibaret

Çöldeki bir pelikan gibiyim

Ve bir serçe gibiyim, damda tek başına kalmış.

Dökülmüş su gibiyim

Ve ölüp gitmişler gibiyim

Ve ölümün gölgesi, gözkapaklarımı kaplıyor

Allah'ım,

Güvercinin ruhunu,vahşi hayvanlara emanet etme.

Çölde şarkı söyleyen ruhları dinleyelim

Âh edenlerin ve ellerini gökyüzüne açanların şarkısı, diyor ki:

"Eyvah, yaralarım ruhumu hissizleştirdi! "

Âh sen,

Beline kadar inen saçların dökülürken,

Kırmızı elbiseler giydiğin,

Altından mücevherler taktığın zamanları hep unuttun.

Gözlerine sürme çekerdin

Hatırla; kendini boşu boşuna güzelleştirirdin,

Çölde yalnız bir şarkı olduğun,

Ve arkadaşların seni terkettiği için.

Zaman akıyor ve öğlenin gölgeleri uzamaya başlıyor...

Ve kuşlarla dolu bir kafes gibi, Hayatımız da iniltiyle dolu.

İçimizde hiç kimse bilmiyor; ne kadar vakti kaldığını

Hasat zamanı geçti, yaz artık bitmek üzere

Ve bir kurtuluş bulamadık.

Güvercinler gibi bağrışıyoruz adalet için

Ama kimse duymuyor bizi.

Ve karanlıkta, ışığı bekliyoruz.

Ey sen, sevginin gücüyle taşan nehir

Bize doğru gel

Bize doğru gel.

Yüzünü ve yüzbin yüzünü

Siyah beyaz bir fotoğraf sergisini gezer gibi gezdim

Eski İstanbul yüzünü

Annem yüzünü, çocuklarım yüzünü

Akasyalar bu sabah çiçek açmışlar yüzünü

Gözlerin, dudakların, dişlerin, dudakların, gözlerin yüzünü

Mandalina kabuklarının bu kadar rahat soyulması yüzünü

Küçük dağları bence sen yarattın yüzünü

İşte o yüzünü

Seni niye bu kadar çok seviyorum biliyor musun yüzünü

Aydınlanır gözlerinde bir geminin niye gittiği yüzünü

Dönüp de son kez geriye bakan,

Girdiği günü hatırlayıp,

Şubat ayını dudaklarının ılıklığını düşünerek geçirdim yüzünü...

Ve mart ve nisan ve mayısı

Ve daha milyonlarca yüzünü

O zaman anladım ki, varacağım yerdeyim

- Kafamda yüzünün yüzbin resmi -

Nereden geliyorum ben?

Yolum nereye?

lslanmışım sırsıklam...

Belli ki yağmur yağıyor.

Yağmur, evet yağmur var

Yürüyorum ben bu yağmur altında,

Peki, sonra?

Sonra, işte hepsi bu kadar.

Çamura bata çıka dolaşıyorum

Bu yağmur... güldürüyor beni bu yağmur.

Alayındayım her şeyin, her şeyin, her şeyin..

Eğer yüreğiniz yufka ise, sulu ise gözleriniz

Daha iyisi mi, dönün evinize

Daha iyisi mi,

siz,ağlayın kendi halinize...

Ama beni bırakın,

Bırakın beni, bırakın beni, bırakın beni,

Bırakın beni

Tekti o yeryüzünde

Onu siz öldürdünüz,

Tekmeliyen sizdiniz.

Ama, yok. Delilik bu, delilik bu, delilik bu...

Ve siz, Acıyorsunuz değil mi halime?

sızlıyor olmalı yüreğiniz...

Bana karşı çok iyisiniz,

İnanın çok iyi,

Pek çok iyi

Her ne ise...

İyiliğiniz andırıyor bir kediyi,

Fareye karşı ne kadar iyi ise.

Ama, gün gelecek

Bir gün gelecek, fare sizi yiyecek...

Haydi,

Gidin, sizin kendi ayrı yolunuz var

İyi insanlar... hayırlı insanlar.

Doğruca ormana saptı. Yoğun ağaçların arasından geçip gidiyordu.

Sofie, rahat bir nefes aldı.

-"Beni korkuttun."

"Çelik bir duvardan bile,geçsek bir şey hissetmezdin."

-"Öyleyse çevreyle ilişkimizde içi boş ruhlarız biz."

"Hayır, her şeyi ters çevirdin sen şimdi. Çevremiz bizim için içi boş bir masal."

-"Bunu biraz daha açıklasan iyi olur."

"İyi dinle o zaman. Ruhun,su buharından bile daha 'geçirgen' olduğu anlayışı çok yaygın bir hatadır. Oysa bunun tam tersidir doğru olan. Ruh buzdan bile daha katıdır."

-"Bunu hiç düşünmemiştim."

"Öyleyse bir öykü anlatayım sana. Bir zamanlar meleklere inanmayan bir adam varmış. Ama günün birinde, ormanda çalışırken, bir melek çıkmış karşısına."

-"Sonra?"

"Birlikte yürümüşler biraz. Sonunda adam meleğe dönüp demiş ki: 'Evet, meleklerin var olduğunu kabul etmek zorundayım. Ama siz bizim gibi tam anlamıyla birer varlık değilsiniz.'

Melek 'Ne kastediyorsun bununla?' diye sormuş. Adam cevap vermiş: 'Demin yolumuza koca bir kaya çıktı. Ben etrafından dolanmak zorundaydım, oysa sen içinden geçiverdin. Yolumuzu devrilmiş bir ağaç kestiğinde de,ben tırmandım, sen dümdüz devam ettin.' Melek şaşmış bu cevaba. Demiş ki: 'Ya demin bir bataklığa geldiğimizde ne oldu fark ettin mi? Orada ikimiz de sisin içinden geçebildik. Çünkü ikimiz de sisten çok daha yoğun bir yapıya sahibiz."

- "Yaa..."

"İşte biz de böyleyiz Sofie. Ruh çelik kapılardan bile geçebilir. Ne tanklar ne de bombardıman uçaklar,ruhtan oluşan birşeyi parçalayabilir."

-"İlginç bir düşünce bu."

De bana, şiirin rengi nedir?

-umudun, sevincin, sevdanın...

Yaşamın rengidir yani şiir:

Pembenin, beyazın, karanın...

Yine de bir rengi olmalı Saydamlaştırmak için acıları.

Onlar ki, yaşamın kalabalık ormanında yapayalnız renk avcıları.

Özgürlüğün bahçesinde örneğin, Duru bir gök mavisi

En çok kime yakışır Dağların ferman dinlemez rengi?

Kimdir can veren ezgilere,

Türkülere döken sabrı ve direnci?

Civan yüreklerde bengisu,

Zeybekler'le, Semahlar'la Ruhi Su...

"İçi Sevda Dolu Yolculuk"tur Külebi,

Düşle gerçek arası.

Acılı yurdumdur boydan boya

Şiirinin coğrafyası.

Kimi zaman sövgüydü

Kimi zaman öfke,

Eylül'dü,

Ve sözün bittiği gündü,

Ölmeye yattı

Düşlerin "Kızılkuğu"su.

Döşüyor zifiri uçurumlar, Tozpembe Akdeniz duyarlığından

"Alacakaranlıktaki Ülke"de

Umarsız bir karabasan.

Kuşatma günlerinden geriye, İçimizde "Saklı Kalan" ne varsa,

Dökmüş türkülere,

Hüznün ve isyanın rengi nasılsa.

Senin,rengin hüzünden öte bir şey,

Ne kızıl, ne turuncu, ne sarı,

Bütün renklerin rengi

Sestir, tattır, kokudur ya

Daha çok renktir şiir

Şiirin gökkuşağı, Ozanın heybesinde

Kendini bir suyun akışında ,

Ve suları, kendi bakışlarında Bulabilenler bilir bu türküyü.

Sen ki, anlarsın

Bir türkü uğruna Çileler çektin yıllar boyu.

Soluğunda,

Yaban menekşelerinin kokusu.

Gözlerinde,

Serin pınarların uğultusu.

Dağlar seni yaşardı her gün

Ormanlar sıcak dostluğunu.

Ne zaman çatlasa bir kaya,

Bir çığlık,düşse sulara

Irmaklar Adını çizer toprağa.

değil mi ki,

Hep o yangınların adına,

Adına,belasına Özlemi duyulunca özgürlüğün

Öfkesini göklere çalan Bir şimşek gibi dalardın yaşama.

Sen ki, anlarsın bu yaşamı

Aşklar şimdi hücrelerde tutsak,

Düğünler kelepçeli,

Doğumlar Ve çocuklar zindanlarda.

Bunları nasıl anlatayım sana?

Bu türküleri nasıl çağırayım?

Bu ninnileri nasıl?

Bir kitap diyoruz koltuğumuzda.

Kitapların göğüslerinde kan

Bu kanı nasıl okuyayım sana?

Şimdi, devleşen bir öfkenin

Ve sınırlar ötesi bir özlemin Bildirisi okunurken her gün

Her saat, her dakika,

Can çekişen Bir çağı yaşıyoruz dünyada.

Sen ki, anlarsın bu yaşamı...

Okul yolunda telaşlı bir öğrenci

Bir grev sözcüsü işyerinde

Okunan kitap,

Yazılan defter,

Yükselen bilinç,

Ve eriyen cevher...

Şimdi sabahın ala şafağında Doludizgin Bir at gibi, giriyor sulara.

Senin gökyüzünde yıldızlar kayar Çeçelya..

Benim gökyüzüm düşük yapar gece yıldızları

Bulutlar nimbus buralarda

Leylekler avaz avaz cenin taşır ve yara hiçbir zaman eksik olmaz çok sevmeyi bilen

bileklerinde..

Sen gidince, ben bu kente şerh düştüm

Adım eksilmez oldu intihar tutanaklarında

Oysa özlemekten kimse ölmez bu şehirde

Yürümenin hayaliyle büyürken fidanlar, ağaçlar kendi toprağına gömülür

Bir emekli askılığa asar fakirliğini

Bir vekil, asgari ücrete bağlanır mezarında

Bu şehir bildiğin gibi değil

Dört mevsim geriden yağıyor yağmur

Gölgesiyle birlikte gömülsün diye bedenler iki kişilik kazılıyor her mezar

Seni sayıklamak için sebeplerim var,

Ki şehrin kulağına fısıldasam dönüşünü, kanun hükmünde saçmalıklar çıkar

Sokağa çıkmak yasaklanır renklere

Ve hüviyeti sorgulanır düşlerimin

Rüyaları sana bulamak yasaklanır

Düş görünüşüyle yargılanır şairler

Ve sahiden dönecek olursan Çeçelya..

Fabrika bacaları yine duman tüttürür,

Gökyüzü nikotin krizlerinden çıkar,

Köpekler yine araba kovalar,

Usul usul eski haline döner şehir,

Sabah olur,

Martılar acıkır,

Anneler çocuklarını sokağa salar

Yuva kurar cenin taşımayı bırakan leylekler

Bir emekli sigortasız iş bulur,

Vekil maaşları zamlanır,

Belki,

Bir yıldız bile doğar gökyüzümde..

Kapıları öfkeyle iten çocukların ellerine bakıyorum,

Su içen uzun boyunlu kadınların göğündeki bulutlara,

Uçurumları derinleştiren yağmur damlalarına bir de...

Yıkıntı veren güleçliğine geç gelen sevinçlerin

Takvimlerle aramdaki uzlaşmazlığı anlamıyor kimse...

İkimiz birlikte baksak aynaya, daha iyi olacak her şey

Aşkın kıyıcılığı bir sandalla açılacak bitimsiz deniz yolculuğuna

Sesinin ezgileriyle, bir şarkının yorgunluğunda dinlenip,

Güz’ün renklerinde yer bulacağım mekânsızlığıma

Günler uzayacak,

canımı yakmayacak sarışın akşamlar...

İkimiz birlikte dinlesek aynayı, daha iyi olacak her şey

Kilitleriyle boğazıma sarılan zamanın hükmü yok olacak

Soluğumun kokusunu duyumsayacağım sönmüş ciğerlerimde

Seni sormayacak bana hiç kimse,

Mekânsızlığıma yer bulacağım baharın renklerinde

Bitimsiz heyecanla tutunduğum kitaplar

ve Aydığım

bu sürükleniş eskitiyor neyim varsa....

Belirsiz döngüsünün içinde beni sallayan deprem Ne zaman bitecek,

ne zaman yıkılacağım belli değil..

Takvimlerle aramdaki uzlaşmazlığı anlamıyor kimse

Uykularımdaki ağırlık her gece biraz daha çöküyor üstüme,

İkimiz birlikte sevsek aynaları daha iyi olacak her şey..