Aslında sadece bilgi içeren olaylara kendi yargılarımızı vererek, onları bizi etkileme gücüyle donattığımızın farkında mıyız?

Şans, biz hazır olduğumuzda karşılaştığımız şey midir yoksa kendi şansımızı kendimiz mi yaratırız? Nasıl davranacağımızı biz mi seçiyoruz yoksa insanların dayattıklarını mı yaşıyoruz? Şanslı, iyi ve güçlü olmayı mı tercih ediyoruz yoksa kurban olmayı mı?

Henüz rol modelleri bulamamış ya da onlarla tanışmamış insanlara rol modeli olmak bizim görevlerimizden biri olabilir mi?

Hiç zorluğun olmadığı bir hayat mı yoksa aşabildiğimiz zorluklarla kendimizi ve etrafımızı geliştirebilmek mi?

Olaylara karşı olan bakış açımızı değiştirerek yaşadığımız sıkıntıları azaltabilir miyiz?

İletişim kurma amacımız fikirlerimizi empoze etmeye çalışmak mı? Bunun yerine karşımızdakine destek olacak bir iletişim kurabilir miyiz?

Hayatımızı paylaşmamamız ve atalet içinde yaşıyor olmamız bizi buhrana sürüklüyor olabilir mi?

Pozitif tohumların bizimle birlikte olmaları, negatif tohumların da bizimle birlikte olmamaları için uygulanması gereken dört doğru çaba.

En iyi durumda doğmadığımız için haksızlığa mı uğradık? Stoacılar, tam tersi; hiç zorluk yaşamayanların aslında hiç yaşamadığını söylüyor.

İnsan, kendisine ait olmayan bir eylemden zarar görmez.