Olaylara karşı olan bakış açımızı değiştirerek yaşadığımız sıkıntıları azaltabilir miyiz?

İletişim kurma amacımız fikirlerimizi empoze etmeye çalışmak mı? Bunun yerine karşımızdakine destek olacak bir iletişim kurabilir miyiz?

Hayatımızı paylaşmamamız ve atalet içinde yaşıyor olmamız bizi buhrana sürüklüyor olabilir mi?

Pozitif tohumların bizimle birlikte olmaları, negatif tohumların da bizimle birlikte olmamaları için uygulanması gereken dört doğru çaba.

En iyi durumda doğmadığımız için haksızlığa mı uğradık? Stoacılar, tam tersi; hiç zorluk yaşamayanların aslında hiç yaşamadığını söylüyor.

İnsan, kendisine ait olmayan bir eylemden zarar görmez.

İnsanın olduğu yerde nezaket için fırsat vardır.

Uyanmamız, gözlerimizi açmamız gerekiyor ki esas görülmesi gerekenleri görebilelim.

"Bugün elimizde olan alınabilir elimizden, ama dün sahip olduğumuz şey hiçbir zaman alınamaz. Kader bizden bir şeyi alır;ama meyvesini, yararını bizde bırakır."

Bizler farkında olmadan da başkalarına birer rol modeli olmuş olabilir miyiz?