The Book Lovers

Είναι το Πολυτυεχνείο μια νέα εθνική επέτειος; Ποια είναι τα αφηγήματα για το Πολυτεχνείο και για την περίφημη γενιά του; Πώς το Πολυτεχνείο έγινε ο καταλύτης για τις εξελίξεις στον χώρο της άκρας δεξιάς; Τι σημαίνουν σήμερα οι πολιτικές ταυτότητες «αριστερά» και «δεξιά» και τι σήμαιναν τον Νοέμβριο του 1973; Πώς βλέπουμε το Πολυτεχνείο μέσα από την οπτική και την πρακτική της μεταπολιτικής;

Βιβλία για το Πολυτεχνείο:

1. Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο», εκδόσεις Θεμέλιο
2. Κωστής Κορνέτης, «Τα παιδιά της δικτατορίας», εκδόσεις Πόλις
3. Ιάσων Χανδρινός (επιμ.), «Όλη η νύχτα εδώ - Μια προφορική ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου», εκδόσεις Καστανιώτη
4. Ιερώνυμος Λύκαρης (επιμ.), «Πολυτεχνείο 1973: Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει», εκδόσεις Καστανιώτη
5. Σταύρος Λυγερός, «Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, μια ξεχασμένη κατάθεση», εκδόσεις Πατάκη
6. Δημήτρης Παπαχρήστος, «Ζούσε τη ζωή του σαν να τη θυμόταν», εκδόσεις Καστανιώτη
7. Δημήτρης Χατζησωκράτης, «Πολυτεχνείο '73 - Αναστοχασμός μιας πραγματικότητας», εκδόσεις Πόλις

Μια εντελώς άγνωστη πτυχή στην ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα αποκαλύπτει ο Αχιλλέας Χεκίμογλου στο βιβλίο του «Ατομική Εποχή», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Η έρευνά του δείχνει πώς η Ελλάδα προσπάθησε να γίνει πυρηνική δύναμη, χωρίς να τα καταφέρει, πέρα ίσως από την ίδρυση του Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών Δημόκριτος αλλά και την δημιουργία της ΔΕΗ. 

Το συναρπαστικό σε αυτό το βιβλίο, που καλύπτει την περίοδο από την ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι μέχρι το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ, είναι όμως οι απρόοπτοι πρωταγωνιστές.Πριν απ΄όλους η βασίλισσα Φρειδερίκη που την θεωρούσαν απόστολο της ατομικής ενεργειας, ένα είδος «ατομικής βασίλισσας». Ακόμη, ναύαρχοι το Πολεμικού Ναυτικού, ο πολεοδόμος Δοξιάδης, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αλλά και ο Γεώργιος Παπανδρέου.

Συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από την απονομή του βραβείου Νομπέλ στον Γιώργο Σεφέρη. Ο ποιητής ήταν ένας από τους τρείς που είχαν προκριθεί στην τελική φάση του βραβείου για το 1963. Οι άλλοι δύο ήταν επίσης ποιητές, ο Πάμπλο Νερούδα και ο Ουίσταν Χιού 'Ωντεν.

Η επέτειος αποκτά επικαιρότητα με την έκθεση και παρουσίαση τεκμηρίων, εγγράφων, φωτογραφιών και κινηματογραφικών επικαίρων στο Μουσείο Μπενάκη, στο κτίριο της οδού Κριεζώτου.

Πώς διαβάζουμε σήμερα τον Σεφέρη και πώς τον "βλέπουμε"; Υπάρχει και κάποιος άλλος Σεφέρης πέρα από τον θεσμικό και την αναπόφευκτη σύνδεσή του με το έθνος; Υπάρχει ένας Σεφέρης έκκεντρος ή εναλλακτικός;

Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος, ομότιμος καθηγητής στη νεοελληνική έδρα Καβάφη στα τμήματα Συγκριτικής και Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μϊσιγκαν  δίνει ενδιαφέρουσες απαντήσεις που ανοίγουν νέους δρόμους για το πώς βλέπουμε εμείς και οι άλλοι τον ποιητή.

​

Σωτήρης Σουλιώτης μιλάει δέκα γλώσσες και διακρίνεται για τις μεταφράσεις του από τα νορβηγικά, τα σουηδικά και τα δανέζικα προς τα ελληνικά αλλά και από τα ελληνικά προς τα δανέζικα. Είναι ο μεταφραστής του μυθιστορήματος «Το άλλο όνομα» του Νορβηγού Γιον Φόσε, του φετινού νικητή του Νόμπελ Λογοτεχνίας. «Το άλλο όνομα» είναι μέρος της «Επταλογίας» του Γιόν Φόσε, που ο Σουλιώτης μεταφράζει για τις εκδόσεις Gutenberg.

Γνωρίζουμε τη σκανδιναβική λογοτεχνία κυρίως από το Nordic noir αλλά και από το εξάτομο «Ο αγώνας μου» του Κάρλ Ούβε Κνάουσγκορντ. Η σκανδιναβική λογοτεχνία, τόσο η πεζογραφία όσο και η ποίηση, γραμμένη στα δανέζικα, στα σουηδικά, στα νορβηγικά, στα ισλανδικά, με τα βαθιά ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά της, είναι μια τεράστια οικουμενική επικράτεια, που αξίζει να γνωρίσουμε. Υπάρχουν συγγραφείς που έχουν μεταφραστεί και μας περιμένουν. Ενδεικτικά: Πέτερ Χόε, Γκάιρ Γκούλικσεν, Περ Πέτερσον, Ίνγκε Κρίστενσεν, Νικολάι Στόκχολμ…  

Η Ελσα Μοράντε (1912-1985) είναι η συγγραφέας της μεταπολεμικής Ιταλίας αλλά και της μεταπολεμικής Ευρώπης, που αγαπήθηκε σε όλον τον κόσμο για το μυθιστόρημά της «Η ιστορία». Ανακαλύπτουμε τώρα το πρώτο μυθιστόρημά της , «Ψέμα και Μάγια», που είχε κυκλοφορήσει το 1948 και μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

Η Μοράντε, που τότε ήταν παντρεμμένη με έναν άλλον Ιταλό μυθικό συγγραφέα, τον Αλμπέρτο Μοράβια, δούλευε αυτό το μυθιστόρημα για αρκετά χρόνια, σε όλη την διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και έως το 1947. Οταν εκδόθηκε, από τον εκδοτικό οίκο Einaudi προκάλεσε σοκ.

Ενώ όλοι περίμεναν να είναι ένα μυθιστόρημα για τον πόλεμο, το «Ψέμα και Μάγια» αναφερόταν τελικά σε έναν παλιό ιταλικό κόσμο, κάπου στον ιταλικό Νότο, έχοντας στο κέντρο του τρεις γενιές γυναικών.

Η ζωή των γυναικών αυτών κυλάει ανάμεσα στο ψέμα και στα μάγια, ενώ το μυθιστόρημα δανείζεται μορφικά πολλά στοιχεία, από την παράδοση, όπως, για παράδειγμα, από το μυθιστόρημα του Μαντσόνι «Οι αρραβωνιασμένοι». Η Μοράντε βάζει στο μυθιστόρημά της και αυτοβιογραφικά στοιχεία, για τα οποία μας μιλάει η μεταφράστρια του βιβλίου.

Η κριτική στάθηκε αμήχανη απέναντι σε αυτό το πρώτο μυθιστόρημα της Μοράντε, ίσως γιατί δεν μπόρεσε να το κατατάξει. Αλλωστε πώς να κατατάξεις σ΄εκείνη την στρατευμένη εποχή ένα μυθιστόρημα που το θέμα του είναι ο έρωτας και οι μολύνσεις του. «Η κοινωνική μόλυνση που βασανίζει τον έρωτα είναι η πρώτη αιτία της παθολογίας του αλλά ταυτόχρονα αυτή που τον ισχυροποιεί». Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

​

Είμαστε έθνος αρχαίων; Ποιο είναι το εθνικό μας DNA; Ποια η σχέση «βιοεξουσίας» και «βιοπολιτικής» με την «αρχαιοπολιτική»; Πόσο η αρχαιοφιλία δημιουργεί κοινωνικούς αποκλεισμούς και νέες σχέσεις εξουσίας; Τι γίνεται με τα αρχαία σώματα και τα λευκά μάρμαρα; Πώς συνυπάρχουμε με τα μνημεία των άλλων και τις ανεπιθύμητες κληρονομιές; Πόσο έχει αλλάξει σήμερα η κλασική αρχαιολογία;

Ο καθηγητής Δημήτρης Πλάντζος απαντά σε μια σειρά ερωτήματα που απασχολούν την σύγχρονη ελληνική κοινωνία αλλά και τις άλλες κοινωνίες που έχουν  το δικό τους παρελθόν, με αφορμή το βιβλίο του «Αρχαιοπολιτική», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

​

Η ποίηση της Όλιας Λαζαρίδου μοιάζει να βγαίνει μέσα από τα πιο κρυφά δωμάτια της ψυχής της και του νού της. Είναι ποίηση βιωματική, συναισθηματική και ταυτόχρονα σκληρή. Έχει όμως και την εξωστρέφεια των εικόνων που δημιουργούν οι στίχοι της και την δύναμη της απλής και καίριας γλώσσας της.

Η συλλογή της «Η προσευχή του ελάχιστου» κυκλοφορεί από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας

​

Πόσο ταυτίζονται το ταξίδι και ο τουρισμός; Είναι ίδιο το ταξίδι ενός επιβάτη κρουαζιερόπλοιου με το ταξίδι ενός μπάκπακερ; Είναι το ταξίδι καταναλωτικό προϊόν; Είναι δικαίωμα; Ο καθηγητής Τουριστικής Ανάπτυξης Πάρις Τσάρτας γράφει για το «πλούσιο και πολύχρωμο πάζλ των ταξιδιωτικών μας εμπειριών» στο βιβλίο του «Τα ταξίδια της ζωής μας.Εμπειρίες, δικαίωμα, γιορτή»  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική. 

Στα έντεκα κεφάλαια του βιβλίου βλέπουμε όλες τις όψεις του σύγχρονου ταξιδιού, του εναλλακτικού και βιώσιμου τουρισμού, το lifestyle, τα νέα και παλαιότερα κοινωνικά και καταναλωτικά πρότυπα σε σχεση με το ταξίδι, την πολιτική ορθότητα ακόμη και τα ταξίδια του νού.

Το 1952, σε έκθεση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός», ο Γιαννης Τσαρούχης παρουσιάζει έργο του που απεικονίζει ναύτη καθισμένο αντίκρυ σε ένα μισοξαπλωμένο γυμνό άνδρα. Το έργο, που υπαινισσόταν μια ομοερωτική σχέση, προκάλεσε την επέμβαση της αστυνομίας, υποκινούμενη από την ηγεσία του Ναυτικού, για την απόσυρση του έργου. Το έργο αποσύρθηκε, γεγονός που προκάλεσε κρίση στον «Αρμό» και τελικά την αυτοδιάλυσή του. 

Ο Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος παρουσιάζει το επεισόδιο και συζητάει, ιστορικά, τα θέματα  των αντιφάσεων των φιλελεύθερων εκσυγχρονιστικών ιδεών στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, τρείς και πλέον δεκαετίες  μετά τον θάνατο του Τσαρούχη, προτείνει να ξαναδούμε το έργο του ζωγραφου «με σεμνή αναίδεια», μέσα από νέα κριτικά εργαλεία που θα στοχεύουν στις ιδέες του για την τέχνη και την ηθική, στις στρατηγικές αυτοερμηνείας και στο θέμα του ομοερωτισμού στην ζωγραφική του και στον δημόσιο λόγο του. Γράφει ο Ματθιόπουλος: «Η πολύτροπη δημιουργία του δεν χρειάζεται πλέον επιμνημόσυνα και πρόσφορα, αλλά μόνο το αντίδωρο της κριτικής μελέτης».