True Crime Αλα Ελληνικά

Περπατάει μέσα στο δάσος χωρίς να γνωρίζει πού πάει

Το σώμα της δεν είναι πλέον δικό της

Κάθε βήμα και απίστευτος πόνος

Δεν ξεκίνησε έτσι η βραδιά, θυμάται.

Καταλαβαίνει...

Δεν θα αφήσει όμως να περάσει το δικό τους

Γιατί ξέρει ποιοί φταίνε

Και τελικά, η εκδίκηση θα είναι δική της

Οι Κυριακές είναι για τους ζωντανούς.

Αυτή η Κυριακή όμως, είναι για την Sada Abe.

Και τον εραστή της...που έπαιρνε πάντα μαζί.

Καλώς ήρθατε στο Horror Sunday, γιατί ο τρόμος δεν ξεκουράστηκε την 7η ημέρα της δημιουργίας.

"Η Πρόβα"

"Η Εκτέλεση"

"Η Σφαγή"

Τρία βίντεο.

Μια συλλογή αρχείων.

Το Βιετνάμ ανοίγει τα μάτια του σε μια ανείπωτη κόλαση.

Η αστυνομία αδρανεί.

Ο κόσμος ζητάει απαντήσεις.

Ό,τι βγαίνει στην επιφάνεια, σοκάρει. Ξανά και ξανά.

Και ίσως, δεν είναι το μόνο.

ΕΞΤΡΑ ΣΠΕΣΙΑΛ ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!

Το επεισόδιο περιέχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΕΣ περιγραφές και θεματολογία.

Οι Φιλιππίνες είναι μια χώρα γεμάτη φως και παράδοση. Γιορτές όπως το Sinulog, παραλίες με τιρκουάζ νερά στο Boracay, στο Palawan και στο Siargao, και μνημεία όπως η εκκλησία San Agustin στη Μανίλα, συνθέτουν την εικόνα ενός τόπου που μοιάζει σχεδόν ειδυλλιακός.

Όμως πίσω από αυτή την ομορφιά υπάρχει ένα σκοτεινό πρόσωπο, βαμμένο με αίμα. Μια ωμότητα και μια αγριότητα που δύσκολα ταιριάζουν με τις καρτ ποστάλ, αλλά αποτελούν καθημερινότητα για πολλούς.

Εδώ η ομορφιά και ο τρόμος συνυπάρχουν.

ΠΡΟΣΟΧΗ το επεισόδιο περιέχει σκληρές περιγραφές

Οι Κυριακές είναι για τους ζωντανούς.

Αυτή η Κυριακή όμως, είναι για την Sade Robinson.

Και το πρώτο ... και τελευταίο ραντεβού της.

Καλώς ήρθατε στο Horror Sunday, γιατί ο τρόμος δεν ξεκουράστηκε την 7η ημέρα της δημιουργίας.

Στην σοφίτα μαζεύουμε συνήθως κούτες με παλιά ρούχα , παλιά βιβλία, αναμνηστικά από άλλες εποχές... Έπιπλα που δεν θέλουμε, προσεκτικά τυλιγμένα χαλιά, άδειες βαλίτσες...Στο σπίτι της Λεωφ.Fulton 99 όμως, η σοφίτα έχει γεμίσει εφιάλτες.Διαμελισμένους... Πεταμένους σε γωνίες ... Κρυμμένους κάτω από παλιές βρώμικες εφημερίδες... Και η κόλαση ποτέ δεν έμοιαζε πιο ασφαλής....

Στα χέρια της κρατάει το δώρο που της πήρε τα Χριστούγεννα. ΟΚ, δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε. Αλλά ξέρει πώς θα το χρησιμοποιήσει. Της είχε μάθει από μικρή. Και μιας και σήμερα δεν πήγε σχολείο, λέει να το δοκιμάσει. Ήθελε από καιρό να το κάνει, οπότε είναι ευκαιρία.

Ο δρόμος μπροστά από το σπίτι της μουρμουράει με τους ήχους ενός καθημερινού πρωινού. Έχει ανοίξει το παράθυρο του σαλονιού και χαζεύει έξω. Τα κόκκινα μακριά μαλλιά της κυματίζουν με το ελαφρό αεράκι.

Απέναντι τα παιδιά μαζεύονται μπροστά από τις πόρτες του δημοτικού σχολείου. Σε λίγο θα βγει ο διευθυντής να τους ανοίξει και να τα καλοσωρίσει για ακόμη μια μέρα.

Βγάζει το δώρο της από την θήκη του.

Το στηρίζει στο περβάζι.

Σε λίγα λεπτά, δύο άντρες θα κείτονται νεκροί.

Και εννέα μικρά παιδιά θα έχουν τραυματιστεί.

Επειδή εκείνη η Δευτέρα, είναι διαφορετική.

Ελάτε να παίξουμε ένα τρομακτικό παιχνίδι....

πηγαίντε στο μπάνιο, κλείστε την πόρτα και τα φώτα...

μπροστά στον καθρέφτη πείτε 5 φορές

Candyman

Candyman

Candyman

Candyman

Candyman

... και θα εμφανιστεί μπροστά σας...

Τι; Δεν έγινε τίποτα; Μα ναι, γιατί είναι απλά ένας αστικός μύθος...

Αλλά για την Ruthie McCoy, ήταν τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής της.

Μπροστά στην κάμερά του, ένιωθαν σταρ. Αυτό που το Hollywood δεν μπόρεσε να τους δώσει. Οι απαιτήσεις του φωτογράφου δεν ήταν δύσκολες. Τις έστηνε μπροστά στον φακό του και έπλαθε κόσμους, όσο μέσα στο μυαλό του κυριαρχούσε τρικυμία.

Κλικ. Τους έδενε τα χέρια και τους έδινε οδηγίες για το τι ύφος πρέπει να έχουν.

Κλικ. Τους έβγαζε τα ρούχα.

Κλικ. Τις έστηνε προσεκτικά.

Στο τελευταίο κλικ, οι σφυγμοί τους είχαν σταματήσει.

Και λίγο πριν φύγει, τις κοίταζε. Θαύμαζε τον τρόμο που είχε δημιουργήσει.

Στους λόφους της παραθαλάσσιας πόλης στέκει μια μεγάλη, όμορφη βίλα, βυθισμένη μέσα στο πράσινο. Η κεραμοσκεπή, οι ζεστές αποχρώσεις στους τοίχους, οι κήποι με τα μαρμάρινα παγκάκια και τα παλιά πιθάρια γεμάτα φυτά θυμίζουν μιαν άλλη εποχή.

Μα τα παντζούρια της είναι κλειστά εδώ και χρόνια. Η πόρτα της δεν ανοίγει πια. Οι τοίχοι της μοιάζουν να έχουν σφραγιστεί. Σαν να κρατούν μέσα τους ένα μυστικό που δεν θέλουν να ειπωθεί.

Γιατί ό,τι συνέβη εκεί μέσα, δεν ήταν απλώς έγκλημα. Ήταν ένας εφιάλτης. Κι ακόμα και σήμερα, η ίδια η μνήμη της αρκεί για να προκαλέσει ανατριχίλα σε ολόκληρη την Ιταλία.