Odcinek #260, w którym rozmawiam w Krakowie z Michałem Kuźmińskim o jego książce „Z domu Israela. Śladami zapomnianej żydowskiej rodziny” (Wydawnictwo Austeria).

 Zanim jednak usiądziemy przy stole, zaglądamy do Muzeum Etnograficznego w Toruniu, gdzie można zobaczyć fragment zakładu fryzjerskiego prowadzonego wiele lat temu w kamienicy przy rynku w Golubiu przez pradziadka autora
 Michał siada we F jak fotelu fryzjerskim, który pamięta z dzieciństwa i opowiada o Z jak zapachach zakładu i P jak przedmiotach w gablotach.

 Potem wracamy do rozmowy o książce i zaczynamy od F jak fotografii z 1902 roku. Widać na niej kamienicę i jej mieszkańców. Ludzi, którzy zniknęli nagle, po których zostało jedno zdjęcie i którym należy się opowiedzenie ich historii.

 Rozmawiamy o poszukiwaniu przez Michała M jak mikrośladów śladów rodziny Isacsohnów, przyglądamy się M jak mikrohistorii zapisanej w księgach, archiwach, metrykach, dokumentach. Pojawiają się B jak berlińczycy, H jak hiperinflacja, W jak wojna, T jak tożsamość. Cały czas jednak wracamy do M jak miejsca i do P jak potrzeby upamiętnienia, zapisania losów zwykłych ludzi, w których życiu odbija się historia pierwszej połowy XX wieku.

Odcinek #259, w którym z Pawłem Wielopolskim w Goyki 3 Art Inkubatorze w Sopocie rozmawiamy o książce „Rejestr grozy. Przewodnik po technikach narracyjnych” i próbujemy zrozumieć, dlaczego tak bardzo lubimy się bać.

Zaczynamy od S jak strachu. Tego najstarszego i najsilniejszego ludzkiego doświadczenia, o którym pisał choćby Lovecraft. Zastanawiamy się, czym właściwie jest G jak groza, czym R jak rejestr grozy i jak się to ma do artystycznego rejestru opowiadania o świecie.

Rozmawiamy o emocjach, które budują grozę: L jak lęku, P jak przestrzeni grozy. Zastanawiamy się nad miejscami, w których zmysłowe spotyka się z nadzmysłowym.

W centrum naszej rozmowy znajduje się P jak potwór, jeden z najważniejszy archetypów opowieści grozy. Skąd się bierze? Do czego nam służy? Co mówi o nas samych? Nie brakuje również wspomnień o pierwszych spotkaniach z potworami, które to spotkania, jak przekonuje autor, można lubić.

Rozmowa ma szeroki kontekst, oprócz literatury przyglądamy się filmom, serialom, grom komputerowym.
 
W końcu okazuje się, że błądzimy między rejestrami, szukając odpowiedzi na pytanie : Co właściwie budzi się wtedy, gdy rozum zasypia?

Odcinek #258, w którym z Pauliną Małochleb rozmawiamy w Goyki 3 Art Inkubatorze podczas Literackiego Sopotu 2026 o jej książce „Mięśnie mam od miłości. O macierzyństwie” (Wydawnictwo Karakter).

Punktem wyjścia staje się M jak macierzyństwo, ale bardzo szybko okazuje się, że równie ważne są M jak martwy ciąg codzienności i M jak mięśnie od miłości.

Rozmawiamy o W jak wstydzie, który pojawia się razem z dzieckiem, o presji bycia wystarczająco dobrą matką i o społecznych oczekiwaniach wobec rodziców.

Pytam Paulinę o P jak poród, o świat, który premiuje ojców, mężczyzn, a kobiety, matki ustawia nieustająco niżej, wpędza w poczucie wstydu.

Przyglądamy się R jak równości w domu, zastanawiamy się czym jest ogarnianie świata przez rodzica.

W rozmowie pojawiają się także bohaterowie książki - rodzina autorki. Dyskutujemy o tym, jak opowiadać o najbliższych w tego typu publikacji.

Cały czas wracamy do roli  P jak pracy emocjonalnej. Wraca też K jak kapitalizm.

A na koniec pojawiają się O jak oddalanie się dzieci i M jak miłość, która dzieje się między słowami.

Odcinek #257, w którym z Patrycją Bukalską siedzimy w Zakopanem i rozmawiamy o jej książce "Ziemia jednorożca. Podróże po Szkocji".

Ruszamy śladem, tego, co zniknęło. Przyglądamy się krajobrazowi Szkocji, który pamięta wysiedlonych mieszkańców, opuszczone osady, zlikwidowane linie kolejowe.  

Przyglądamy się różnym P jak procesom związanym z powolnym znikaniem ludzi, zwierząt, roślinności. Są O jak owce, które zastąpiły ludzi i J jak jelenie, które wyparły owce. Pojawia się Ś jak śledź, a z nim K jak kobiety za nim wędrujące. Są historie travellersów, rybaków, ludzi, których przesiedlono. 

Pojawiają się drobiazgi - rybackie S jak swetry, W jak wiązane muchy i T jak tkane z traw ubrania. 

Śledzimy różne stadia znikania i zanikania, także w języku.

Na koniec pytam Patrycję o wszystkie nieopowiedziane jeszcze przez nią historie ze Szkocji i mam nadzieję, że nie znikną, że będzie kolejna książka z ziemi jednorożca.

Odcinek #256, w którym z Marleną Niemiec laureatką XIV edycji Nagrody im. Wisławy Szymborskiej w Pałacu Potockich w Krakowie rozmawiamy o jej tomie poetyckim "Skroń" /Convivo/.

Zaczynamy od wierszy pierwszych, tych Z jak zapamiętanych z konkursów recytatorskich, w których autorka brała udział. Pojawia się wątek potrzeby słowa pisanego.

Pytam Marlenę o powracające S jak słowa i ulubione L jak litery. Pojawiają się: skroń, trwoga, zamiar, ciężar, pokarm, nader. Dopytuję o A jak alfabet poetki oraz o B jak bezkres, bezczas, bezwład. Zwracamy uwagę na rolę Z jak zdrobnień w tomie "Skroń".

Zastanawiamy się nad niedoskonałością poezji, pytam czy poezja może rodzić się z błędów, przejęzyczeń oraz językowych szczelin.

Orientuję się, że rozmawiamy o próbie złapania w słowach.w poezji najmniejszych drżeń.

Koniec jest wisienką na torcie - Marlena Niemiec czyta kilka wierszy z tomu "Skroń"!.
Dołączcie do naszej rozmowy słuchając odcinka #256 Alfabetu Wojtusika.

Odcinek #255, w którym z R.A. Olkiem siedzimy u mnie na wiosce i rozmawiamy o jego powieści „Ostatnia księżna. Mezalians”.

Zaczynamy od tego, że autor zbiera wyróżnienia za pisanie kryminalnych historii, a pisać chce powieści H jak historyczne. Stąd prostą drogą docieramy do głównych postaci nowego cyklu.


Pojawia się Maria Krystyna Habsburg a razem z nią inni H jak Habsburgowie. Przyglądamy się A jak arystokratom, oraz C jak cenie, którą płacą za dokonane wybory. Pojawią się wątek W jak wojny i losów mieszkańców Żywiecczyzny, ludzi z różnych grup społecznych. Dotykamy historii prawdziwych i literackich przetworzeń w powieści.

Pojawiają się też S jak skrzypce i jest S jak skarb. Współczesność miesza się nam z przeszłością, a wątki literackie z historycznymi. Liczymy ile M jak mezaliansów zawiera "Mezalians".

 R.A Olek szczerze opowiada o planowaniu powieściowego C jak cyklu i o tym jak powieść się R jak rozrasta.

 Na końcu umawiamy się na kolejne spotkanie z "Ostatnią księżną".

Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem Książnica, które wydało książkę "Ostatnia księżna.Mezalians".

Odcinek #254, w którym z Robertem Małeckim chodzimy po Toruniu i rozmawiamy o powieści "Krótka noc, długi krzyk" /Wydawnictwo Literackie/. 


Zaczynamy od Piernikowej Alei Gwiazd, na której Robert ma już swoją katarzynkę. Pisarza od razu pytam o U jak uznanie i S jak spełnienie. Idziemy przez Toruń, próbuję dowiedziać się od autora jak wyglądo to miasta o 1993 roku. Przyglądamy się gangsterskim, miejskim historiom Taty i Renifera.

Poznajemy Wiesława Świrskiego i Mirosława Cichonia, głównych bohaterów książki "Krótka noc, długi krzyk". Dopytuję o ważną postać, ciekawi mnie skąd w powieści wziął się W jak Wojtusik, Łukasz Wojtusik.

Przez naszą dyskusję przewija się mnóstwo D jak drobiazgów: kasety VHS, karty telefoniczne, papierosy, sprzątanie mieszkania. Są "Psy", "Siedem" i inne S jak skojarzenia z czasem zmian.

Na końcu okazuje się, że S jak samotność może być kluczem do czytania powieści Roberta Małeckiego. I że bohater literacki Wojtusik ma potencjał.

Odcinek #253, w którym z Dariuszem Gizakiem w Krakowie rozmawiamy o jego powieści „Dzicz”.

Zaczynamy od P jak powodów dla których autor, mając kilka fachów w ręku, zdecydował się zostać P jak pisarzem.

Przyglądamy się bacznie Jackowi Kowalikowi, głównemu bohaterowi książkowych opowieści Gizaka. Próbuję się dowiedzieć jak narodził się P jak porządny detektyw. Przyglądamy się jego misji głównej oraz sprawdzamy jaką rolę w rozwoju fabuły mają misje poboczne.

Oddajemy H jak hołd warszawskiej Pradze, ruszamy przez bramę, z której Kowalik wyrusza na swoje śledztwa. Pytam o unikalne M jak mikroświaty - Birczę i Krynicę Morską.

Zajmują nas też w rozmowie relacje głównego bohatera z kobietami. Przecież i w „Wolcie” i w „Prądzie wstecznym” i w „Dziczy” przygód romantycznych nie brakuje.

Bierzemy pod lupę wątki z trzeciego tomu przygód Kowalika : G jak gangsterzy mali i duzi, A jak aktywiści ekologiczni i ich motywacje, L jak leśnicy i ich historie, ich leśny świat.

W końcu dochodzimy do wniosku, że Dariusz Gizak dopiero się pisarsko rozkręca, przecież ma jeszcze do wykorzystanie historii co najmniej tyle ile tych napisanych już dla „Detektywa”.


Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem Media Rodzina / Media Rodzina Kryminalnie.
Agencji Piloci bardzo dziękuję za miejsce do nagrania. Dzięki Wam mamy porządną rozmowę w podcaście o porządnym detektywie, z porządnym autorem.

Odcinek #252, w którym z Ianem Rankinem rozmawiamy na Festiwalu Gwiazdozbiór Kryminalny Kujawy i Pomorze w Toruniu o literaturze i muzyce.

Legendę szkockiego kryminału pytam o pierwsze K jak kroki w książkowym biznesie. I od razu na pierwszy plan wysuwa się  najważniejszy B jak bohater w twórczości Rankina - John Rebus. Pytam, co zdaniem autora wyróżnia jego postać spośród innych protagonistów, których znamy z literatury gatunkowej.

Ian Rankin opowiada o życiu od ponad czterdziestu lat z jednym bohaterem, o tym jak uczciwie wobec czytelników i wobec siebie P jak prowadzić postać. 

 Wracamy w rozmowie do początków, do powieści "Supełki i krzyżyki". ale przyglądamy się też Rebusowi z książki "Pieśń na mroczne czasy" / Wydawnictwo Albatros/.

Jest też moment na pytania N jak Najważniejsze: Superman, czy Batman? Która album The Rolling Stones jest najlepszy? Punk not dead?

Na końcu okazuje się, że w podcaście o literaturze można naprawdę szczerze porozmawiać z autorem o M jak muzyce.

PS: Tłumaczem naszego spotkania, którego usłyszycie w podcaście jest Maciej Dokurno (Kulturalnik Polish Books & Culture Centre CIC) - wielkie dzięki za pomoc.

Odcinek #251 w którym z Maciejem Płazą trochę w Radomiu, trochę w Krakowie rozmawiamy o jego powieści "Kasperl i Margit".

Zaczynamy od W jak wielkiej powieści realistycznej, zastanawiamy się dlaczego takich powieści w Polsce pisze się niewiele. Przyglądamy się Małgorzacie Krzyńskiej i Kacprowi z Chwaliszewa, głównym bohaterom książki i dyskutujemy o tym co ich różni, a co połączy. Są tu J jak języki różne, N jak narracje osobne, D jak drogi społeczne i życiowe odrębne.
 

Pod lupę bierzemy Berlin i Poznań, dwa miasta, które są osobnymi bohaterami powieści. Idziemy śladem postaci historycznych, od których roi się w książce. Jest Max Reinhardt, są Modrzejewska, Brecht, Mann, Murnau, są wielcy twórcy teatru lalkowego.

Zajmuje nas w rozmowie powieść jako R jak rama, świat jako teatr i bohaterowie jako uczestnicy W jak widowiska.

 W końcu pytam Macieja Płazę o W jak wolność pisania i dochodzimy do wniosku, że "Kasperl i Margit" to właśnie przejaw pisarskiej wolności.