Odcinek #257, w którym z Patrycją Bukalską siedzimy w Zakopanem i rozmawiamy o jej książce "Ziemia jednorożca. Podróże po Szkocji".

Ruszamy śladem, tego, co zniknęło. Przyglądamy się krajobrazowi Szkocji, który pamięta wysiedlonych mieszkańców, opuszczone osady, zlikwidowane linie kolejowe.  

Przyglądamy się różnym P jak procesom związanym z powolnym znikaniem ludzi, zwierząt, roślinności. Są O jak owce, które zastąpiły ludzi i J jak jelenie, które wyparły owce. Pojawia się Ś jak śledź, a z nim K jak kobiety za nim wędrujące. Są historie travellersów, rybaków, ludzi, których przesiedlono. 

Pojawiają się drobiazgi - rybackie S jak swetry, W jak wiązane muchy i T jak tkane z traw ubrania. 

Śledzimy różne stadia znikania i zanikania, także w języku.

Na koniec pytam Patrycję o wszystkie nieopowiedziane jeszcze przez nią historie ze Szkocji i mam nadzieję, że nie znikną, że będzie kolejna książka z ziemi jednorożca.

Odcinek #256, w którym z Marleną Niemiec laureatką XIV edycji Nagrody im. Wisławy Szymborskiej w Pałacu Potockich w Krakowie rozmawiamy o jej tomie poetyckim "Skroń" /Convivo/.

Zaczynamy od wierszy pierwszych, tych Z jak zapamiętanych z konkursów recytatorskich, w których autorka brała udział. Pojawia się wątek potrzeby słowa pisanego.

Pytam Marlenę o powracające S jak słowa i ulubione L jak litery. Pojawiają się: skroń, trwoga, zamiar, ciężar, pokarm, nader. Dopytuję o A jak alfabet poetki oraz o B jak bezkres, bezczas, bezwład. Zwracamy uwagę na rolę Z jak zdrobnień w tomie "Skroń".

Zastanawiamy się nad niedoskonałością poezji, pytam czy poezja może rodzić się z błędów, przejęzyczeń oraz językowych szczelin.

Orientuję się, że rozmawiamy o próbie złapania w słowach.w poezji najmniejszych drżeń.

Koniec jest wisienką na torcie - Marlena Niemiec czyta kilka wierszy z tomu "Skroń"!.
Dołączcie do naszej rozmowy słuchając odcinka #256 Alfabetu Wojtusika.

Odcinek #255, w którym z R.A. Olkiem siedzimy u mnie na wiosce i rozmawiamy o jego powieści „Ostatnia księżna. Mezalians”.

Zaczynamy od tego, że autor zbiera wyróżnienia za pisanie kryminalnych historii, a pisać chce powieści H jak historyczne. Stąd prostą drogą docieramy do głównych postaci nowego cyklu.


Pojawia się Maria Krystyna Habsburg a razem z nią inni H jak Habsburgowie. Przyglądamy się A jak arystokratom, oraz C jak cenie, którą płacą za dokonane wybory. Pojawią się wątek W jak wojny i losów mieszkańców Żywiecczyzny, ludzi z różnych grup społecznych. Dotykamy historii prawdziwych i literackich przetworzeń w powieści.

Pojawiają się też S jak skrzypce i jest S jak skarb. Współczesność miesza się nam z przeszłością, a wątki literackie z historycznymi. Liczymy ile M jak mezaliansów zawiera "Mezalians".

 R.A Olek szczerze opowiada o planowaniu powieściowego C jak cyklu i o tym jak powieść się R jak rozrasta.

 Na końcu umawiamy się na kolejne spotkanie z "Ostatnią księżną".

Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem Książnica, które wydało książkę "Ostatnia księżna.Mezalians".

Odcinek #254, w którym z Robertem Małeckim chodzimy po Toruniu i rozmawiamy o powieści "Krótka noc, długi krzyk" /Wydawnictwo Literackie/. 


Zaczynamy od Piernikowej Alei Gwiazd, na której Robert ma już swoją katarzynkę. Pisarza od razu pytam o U jak uznanie i S jak spełnienie. Idziemy przez Toruń, próbuję dowiedziać się od autora jak wyglądo to miasta o 1993 roku. Przyglądamy się gangsterskim, miejskim historiom Taty i Renifera.

Poznajemy Wiesława Świrskiego i Mirosława Cichonia, głównych bohaterów książki "Krótka noc, długi krzyk". Dopytuję o ważną postać, ciekawi mnie skąd w powieści wziął się W jak Wojtusik, Łukasz Wojtusik.

Przez naszą dyskusję przewija się mnóstwo D jak drobiazgów: kasety VHS, karty telefoniczne, papierosy, sprzątanie mieszkania. Są "Psy", "Siedem" i inne S jak skojarzenia z czasem zmian.

Na końcu okazuje się, że S jak samotność może być kluczem do czytania powieści Roberta Małeckiego. I że bohater literacki Wojtusik ma potencjał.

Odcinek #253, w którym z Dariuszem Gizakiem w Krakowie rozmawiamy o jego powieści „Dzicz”.

Zaczynamy od P jak powodów dla których autor, mając kilka fachów w ręku, zdecydował się zostać P jak pisarzem.

Przyglądamy się bacznie Jackowi Kowalikowi, głównemu bohaterowi książkowych opowieści Gizaka. Próbuję się dowiedzieć jak narodził się P jak porządny detektyw. Przyglądamy się jego misji głównej oraz sprawdzamy jaką rolę w rozwoju fabuły mają misje poboczne.

Oddajemy H jak hołd warszawskiej Pradze, ruszamy przez bramę, z której Kowalik wyrusza na swoje śledztwa. Pytam o unikalne M jak mikroświaty - Birczę i Krynicę Morską.

Zajmują nas też w rozmowie relacje głównego bohatera z kobietami. Przecież i w „Wolcie” i w „Prądzie wstecznym” i w „Dziczy” przygód romantycznych nie brakuje.

Bierzemy pod lupę wątki z trzeciego tomu przygód Kowalika : G jak gangsterzy mali i duzi, A jak aktywiści ekologiczni i ich motywacje, L jak leśnicy i ich historie, ich leśny świat.

W końcu dochodzimy do wniosku, że Dariusz Gizak dopiero się pisarsko rozkręca, przecież ma jeszcze do wykorzystanie historii co najmniej tyle ile tych napisanych już dla „Detektywa”.


Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem Media Rodzina / Media Rodzina Kryminalnie.
Agencji Piloci bardzo dziękuję za miejsce do nagrania. Dzięki Wam mamy porządną rozmowę w podcaście o porządnym detektywie, z porządnym autorem.

Odcinek #252, w którym z Ianem Rankinem rozmawiamy na Festiwalu Gwiazdozbiór Kryminalny Kujawy i Pomorze w Toruniu o literaturze i muzyce.

Legendę szkockiego kryminału pytam o pierwsze K jak kroki w książkowym biznesie. I od razu na pierwszy plan wysuwa się  najważniejszy B jak bohater w twórczości Rankina - John Rebus. Pytam, co zdaniem autora wyróżnia jego postać spośród innych protagonistów, których znamy z literatury gatunkowej.

Ian Rankin opowiada o życiu od ponad czterdziestu lat z jednym bohaterem, o tym jak uczciwie wobec czytelników i wobec siebie P jak prowadzić postać. 

 Wracamy w rozmowie do początków, do powieści "Supełki i krzyżyki". ale przyglądamy się też Rebusowi z książki "Pieśń na mroczne czasy" / Wydawnictwo Albatros/.

Jest też moment na pytania N jak Najważniejsze: Superman, czy Batman? Która album The Rolling Stones jest najlepszy? Punk not dead?

Na końcu okazuje się, że w podcaście o literaturze można naprawdę szczerze porozmawiać z autorem o M jak muzyce.

PS: Tłumaczem naszego spotkania, którego usłyszycie w podcaście jest Maciej Dokurno (Kulturalnik Polish Books & Culture Centre CIC) - wielkie dzięki za pomoc.

Odcinek #251 w którym z Maciejem Płazą trochę w Radomiu, trochę w Krakowie rozmawiamy o jego powieści "Kasperl i Margit".

Zaczynamy od W jak wielkiej powieści realistycznej, zastanawiamy się dlaczego takich powieści w Polsce pisze się niewiele. Przyglądamy się Małgorzacie Krzyńskiej i Kacprowi z Chwaliszewa, głównym bohaterom książki i dyskutujemy o tym co ich różni, a co połączy. Są tu J jak języki różne, N jak narracje osobne, D jak drogi społeczne i życiowe odrębne.
 

Pod lupę bierzemy Berlin i Poznań, dwa miasta, które są osobnymi bohaterami powieści. Idziemy śladem postaci historycznych, od których roi się w książce. Jest Max Reinhardt, są Modrzejewska, Brecht, Mann, Murnau, są wielcy twórcy teatru lalkowego.

Zajmuje nas w rozmowie powieść jako R jak rama, świat jako teatr i bohaterowie jako uczestnicy W jak widowiska.

 W końcu pytam Macieja Płazę o W jak wolność pisania i dochodzimy do wniosku, że "Kasperl i Margit" to właśnie przejaw pisarskiej wolności.

Odcinek #250 w którym z Beatą i Eugeniuszem Dębskimi w Artetece w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie siedzimy i rozmawiamy o książce „Ostatni krzyk mody”.

Dyskusję zaczynam od A jak Aldony Stasielskiej, postaci P jak przewrotnej.Dalej rozmowa toczy się nie mniej przewrotnie.

Pytam o różne W jak wątki z piątego tomu przygód Tomka Winklera. Pojawia się D jak donos. są Z jak zagraniczne wyjazdy. Pytam o PRL, o to jak opisać ten czas, by nie egzotyzować. 

Wracamy do głównych bohaterów kryminalnej serii pisanej przez Dębskich. Szybko ustalamy, co wyróżnia Tomasza Winklera. Oddajemy głos babci Romie, bohaterce uwielbianej przez czytających  (no może z jednym malutkim wyjątkiem).

Rozmawiamy o n N jak nagrodzie, o wielu wymiarach P: pisania połączonego z pracą poza pisaniem. Autorzy bardzo szczerze opowiadają jak dzielą się obowiązkami, kto kogo pilnuje, kto sprawdza F jak fakty, kto odpowiada za M jak modę.

Na końcu okazuje się, że właśnie razem to dopiero można w S jak slow writing.
Tak, wyszedł nam podcast o byciu R jak razem, również w pisaniu. 

 Odcinek #249, w którym z tłumaczką Katarzyną Sarek w Krakowie rozmawiamy o książce Lu Min „Być może się wydarzyło”.

Zaczynamy od N jak noweli, gatunku bardzo popularnego w Chinach. Przyglądamy się też krótko B jak biografii Lu Min.

Skupiamy się na tym. co N jak nieobecne w tekście oraz na N jak spotkaniach - nie spotkaniach.  Historia z „Być może się wydarzyło” korzysta z gatunkowej ramy dziennikarskiego śledztwa, ale zmierza w zupełnie innym, N jak nieznanym kierunku. I o tym dyskutujemy. Interesują nas bliscy głównej bohaterki, rozmawiamy o rodzinie, która nie czuje S jak straty.
Przy okazji poruszam temat Ż jak żałoby, pytam jak proces przechodzenia przez śmierć kogoś z bliskich wygląda w Chinach.
Ważne stają się K jak kanały komunikacji, okazuje się, że bohaterowie komunikują się ze sobą na różne sposoby, ale nie rozmawiają twarzą w twarz. 
Analizujemy, dywagujemy o tym, co nam historia Mimo mówi o świecie z dziś.
 
Na koniec pytam o P jak przegapione tematy i wątki, którymi żyje chińska literatura, a których jeszcze przez brak tłumaczenia na język polski - nie poznaliśmy.

Odcinek powstał we współpracy z Wydawnictwem Znak Literanova.

Odcinek #248, w którym siedzimy z Grażyną Plebanek w Filii nr 3 Biblioteki Kraków i rozmawiamy o książce „Pola. Ukryte życie Apolonii Machczyńskiej-Świątek”.


Od początku przyglądamy się P jak poszukiwaniom dziennikarskim i literackim. Grażyna Plebanek z zasłyszanych w dzieciństwie S jak słów, z rodzinnych opowieści, dokumentów próbuje opowiedzieć nam o Ż jak życiu swojej babci, Apolonii Machczyńskiej-Świątek.

Pojawia się biologiczna M jak matka, kolejne D jak dokumenty I mnóstwo P jak pytań bez odpowiedzi. Zastanawiamy się nad tym, jak wyglądała relacja Apolonii z Henrykiem i Krystyną.  Przyglądamy się punktom zwrotnym w biografii. Pojawia się P jak pokoleniowa cisza i wątek nie przekazywania traumy kolejnemu pokoleniu. 

Szalenie ważny w tym odcinku jest temat prawa do opowiadaniu cudzej historii i odpowiedzialności za opowieść.
 
Sporo w tym spotkaniu jest słów na literę P. W końcu to przecież życie P jak Poli interesuje nas dużo bardziej niż mit jej śmierci. 
 
Na końcu okazuje się, ż Apolonia sprawia, że czytelnicy otwierają się na to, o czym milczą ich domy.