Bernard Hammelburg | BNR

De verhalen over de staatsgreep zijn adembenemend. Via een katholieke priester die met de generaals bemiddelde over wat officieel aftreden heette, kreeg Mugabe, behalve juridische onschendbaarheid, een gouden handdruk van tien miljoen dollar het behoud van zijn salaris van anderhalve ton. Als hij overlijdt, behoudt echtgenote Grace, bijgenaamd Gucci-Grace, de helft van zijn salaris. Dat komt dan bovenop de miljoenen die zij de staat al heeft ontfutseld, en waarvan zij onlangs nog vastgoed en twee peperdure autos kocht in Zuid-Afrika.

Hun kinderen smijten met tonnen en doen aan blingbling met champagne, onbetaalbare horloges en glimmende Rolls-Royces. De kliek van rond 40 politici rond Mugabe, in de media in Zimbabwe bekend als G40, sjoemelde voor tientallen miljoenen met hulpgelden, overheidsorders, witwaspraktijken, fantoom-deals met vastgoeden agrarische goederen. Per persoon is in Zimbabwe het jaarinkomen 1.150 dollar, nog geen honderd dollar per maand.

De bemiddelaar, vader Mukonori, onthulde dat de afgeserveerde Mugabe niet echt is afgeserveerd. Hij blijft nog klussen als regeringsconsultant . Want in de Afrikaanse wereld zijn senioren er om te adviseren, zei Mukonori tegen de BBC. Waar haalt hij de onzin vandaan? Afgezette Afrikaanse dictators eindigen doorgaans in ballingschap, in de gevangenis of aan de punt van een bajonet.

Mugabe was een schurk, die zijn land naar de totale economische en morele afgrond voerde. Hij werd, zoals het dictators betaamt, meer gevreesd dan bewonderd. Dat de generaals rust verkozen boven rellen en akkoord gingen met aftreden in plaats van afzetten, is misschien te begrijpen. Maar instemmen met zulke perverse zakkenvullerij belooft weinig goeds voor de toekomst van het land. De dictator is afgekocht, maar het systeem blijft.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Of het wetenschappelijk is onderzocht weet ik niet, maar het klopt vast: alle autocraten en dictators zijn zakkenvullers. Hoe dictatorialer, hoe corrupter en hoe rijker. Bij Vladimir Poetin, Tayyip Erdogan, Kim Jong-un en Robert Mugabe klotst het geld tegen de plinten. Mugabe blijft zelfs geld binnen harken na zijn afzetting.

Onze hoofden werken klaarblijkelijk conservatief. We omarmen de democratie, maar als die een resultaat oplevert dat ingaat tegen onze verwachting, dan leidt dat tot enorme onrust. Duitsland is de motor van de Europese economie en als de Duitsers verkiezingen houden, moeten die leiden tot continuïteit. Dat kan kennelijk alleen met Angela.

Feit is dat Angela's CDU-CSU een maand geleden bij de verkiezingen wel de grootste partij bleef, maar stevig verloor. Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Europese Commissie, liep voor de muziek uit toen hij Angela op 24 september feliciteerde met haar overwinning, als een soort garantie voor de continuïteit van Europa. En hij was niet de enige. Het leek wel alsof de hele wereld wilde geloven dat ons collectieve lot was bezegeld met die overwinning, die geen overwinning was.

Het kan het einde zijn van Angelas lange politieke loopbaan. In de vele commentaren stapelen de verwijten aan de liberale FDP zich op, alsof het een soort misdrijf is om je uit coalitieonderhandelingen terug te trekken als je het niet eens kunt worden over vluchtelingen en het klimaat. En aan de sociaaldemocratische SPD, die spectaculair verloor en dus weigert opnieuw in een zogenaamde grote coalitie te stappen, waar Angela het voor het zeggen zou hebben.

President Steinmeier probeert koste wat kost nieuwe verkiezingen te vermijden, en heeft de partijen teruggestuurd naar de onderhandelingstafel. Hij ziet enorm op tegen een stemming in het parlement om Angela als nieuwe kanselier te benoemen, of een minderheidsregering. Op zijn manier probeert hij de regeringscrisis te beteugelen, die nu al steevast de grootste uit de naoorlogse geschiedenis wordt genoemd.

Misschien lukt het, maar de kans op een stabiele regering lijkt van de baan. En wat dan nog? Waarover maken we ons toch zulke zorgen? Nieuwe ronde, nieuw geluk. Zo werkt de democratie die we allemaal zo hartstochtelijk omarmen. En ja, er is vast leven na Angela.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Wat het meest verwonderlijke is na de mislukte Duitse kabinetsformatie is de verslagenheid die als een novemberdepressie door Europa trekt. Impasse, drama voor de EU, gevaar voor de stabiliteit. Alom Apocalyptisch gesomber. Zou er geen leven zijn na Angela?

Mallotig, want het reglement verbiedt dat lidstaten kritiek hebben op elkaars interne aangelegenheden. Myanmar is lid, maar mocht niet worden aangesproken op de massale verkrachting van en moord op de Rohingya-minderheid. Rodrigo Duterte, de Filipijnse president, is om Trump te citeren een grote vriend, en niet een sadistische massamoordenaar die er trots op is duizenden drugsverdachten te hebben geliquideerd. Verdachten geen veroordeelden.

Mallotig door hun ceremoniële handdruk in een menselijke keten, die niets betekent, niets bezegelt en er krankzinnig uitziet, vooral door de stuntelende Trump, die zich duidelijk even geen raad wist.

Mallotig omdat er nauwelijks iemand sprak over het echte, grote nieuws dat zich onder hun neus voltrok. Drie Amerikaanse vliegdekschepen stoomden, met begeleidende vlooteenheden, op naar laten we het beestje gewoon bij zijn naam noemen de buurt van Noord-Korea. Dat is echt een magistraal machtsvertoon, met ruim 200 gevechtsvliegtuigen ongeveer zoveel als de Britse krijgsmacht er in totaal bezit. En dan rekenen we het nabij geleden Guam, waar de grote Amerikaanse bommenwerpers zijn gestationeerd, niet eens mee. Zoveel vuurkrachtwas de afgelopen tien jaar niet meer vertoond.

Kortom: terwijl iedereen stond te liplezen om een kort ontmoetingsmomentje van Trump en Poetin te interpreteren, en we gniffelden om Kim Jong-un en Trump die elkaar uitscholden voor respectievelijk oude man en klein en dik, liet de Amerikaanse krijgsmacht, gesteund door Japan en Zuid-Korea, zijn tanden zien zoals we zelden meemaken. Dit was geen spel, dit was dreigen met oorlog. Daar is niks mallotigs aan, al viel het de malloten van de ASEAN kennelijk niet eens op. Je moet van roestvrij staal zijn om het niet doodgriezelig te vinden. Nu maar hopen dat het allemaal bluf is.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Rare club, hoor, die ASEAN, de Associatie van Zuidoost-Aziatische Naties, een vrijblijvende vereniging van landen die rondom de Grote Oceaan liggen. Ze kregen een hoop aandacht, door hun nogal mallotige jaarvergadering, en natuurlijk door de vertegenwoordiger van de Verenigde Staten van Amerika, Donald Trump.

Krankzinnige tweets, chaos in het Witte Huis, dreigementen met hel en verdoemenis, verbijsterde wereldleiders, Russiagate. Het kan allemaal niet op.

Ik geef nogal eens lezingen en of het onderwerp nu de Brexit is, of de olieprijs, of het Midden-Oosten, of de toekomst van Europa, of het liefdesleven van de honingbij de eerste vraag gaat steevast over Donald Trump. Wordt hij afgezet? Begint hij de derde wereldoorlog? Komt die Mexicaanse muur er echt? Heropent hij de kolenmijnen? Gaan alle vreemdelingen eruit? Het antwoord is nee gaat allemaal niet gebeuren. Kan dat dan zomaar? Ja, want in een democratie heeft het volk het volste recht om een omhooggevallen schalleraar in stenen en beton te kiezen.

Tot de verkiezing van Trump was CNN een sterfhuis, nu draait het nieuwsstation met een anti-Trump-beleid als een trein, bijna zo goed als de pro-Trump-roeptoeters van Fox News. De marginale kijkdichtheid van weleer is omgezet in een prachtig marktaandeel. Hetzelfde geldt voor The New York Times, die garen spint bij de barrage van aanvallen door Trump over fake nieuws. Oplage eindelijk weer eens omhoog, resultaat en beurskoers ook. De Trump Bump, noemt de krant het.

Wat was die brave Obama saai! Wat zouden we ons met Hillary hebben verveeld. Ja, nog wel onderzoek naar gesjoemel met geld, deals met dubieuze landen en het e-mailschandaal. Maar zoiets als dit, met een president die openstaande deuren intrapt, naar hartenlust beledigt en scheldt, het parlement afkraakt, de rechtelijke macht minacht dat kan geen journalist verzinnen.

Ik zou dus zeggen, namens de rechtse, linkse en neutrale media: thank you, Mr President, ga lekker door met schelden, beledigen, intimideren en vooral met die kostelijke tweets. Voor ons van de fake media wordt het afkicken, over drie jaar. Of mogen we alvast stiekem hopen op een tweede termijn?

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Vandaag precies een jaar geleden koos het Amerikaanse volk Donald Trump tot president. Dat gaf een hoop commotie en veel media gingen openlijk in de rouw. Maar laten we eerlijk wezen: voor ons, het journaille, zijn het gouden tijden.

Toch een bom op Noord-Korea? Of een handelsoorlog met Europa? Na de aanhouding van zijn campagnemedewerkers Manafort en Gates en de bekentenis van oud-adviseur Papadopoulos zei Trump dat het allemaal niets met hem te maken heeft. Wat best kan, maar dat aanklager Mueller diep graaft, staat vast. En waarom jaagt Mueller niet op de echte schurken, zei Trump: Hillary en de Democraten, dus. Hij wordt op zijn wenken bediend, want Mueller heeft zijn vizier ook gericht op de Democratische lobbyist Tony Podesta, de broer van John, Hillarys campagneleider. Het net vernauwt zich.

Richard Nixon, tot nu toe de enige Amerikaanse president die aftrad in 1973 door het Watergate-schandaal stortte zich in zijn toenemende isolement geheel op het buitenland: een baanbrekend ontwapeningsverdrag met de Sovjet-Unie, herstel van de betrekkingen met China, en natuurlijk Vietnam. Bill Clinton liet, op het hoogst van het Monika Lewinsky-schandaal, terroristische cellen in Soedan en Afghanistan bombarderen.

Naar verwachting, komt Noord-Korea met een nieuwe proef met een atoombom, misschien boven de Grote Oceaan. Grijpt Trump die kans om de little rocket man aan te vallen? Het is om kippenvel van te krijgen, maar de kans dat hij zoiets doet is nu groter dan voordat aanklager Mueller toesloeg.

Of een handelsoorlog? Vliegtuigbouwer Boeing lobbyde met succes bij de regering-Trump om een order van Delta Air Lines bij de Canadese concurrent Bombardier te blokkeren, met 300 procent extra invoerrechten. Canada is woest, maar ook Groot-Brittannië, want Bombardier heeft een grote fabriek in Noord-Ierland. Groot-Brittannië zit nog steeds in de Europese Unie, en dus dreigt hier een gigantisch conflict.

Trump blijft een ongeleid projectiel, en hoe verder Russiagate hem in het nauw drijft, hoe groter de kans dat hij zijn gram haalt buiten de grenzen. Het Trump-feuilleton, spannend, vermakelijk of verwerpelijk als het moge wezen, gaat ook over ons.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Je kunt het Trump-feuilleton spannend vinden, of vermakelijk, of schadelijk, of een storm in een glas water. Maar één ding staat vast: Ruslandgate zal Trump de komende jaren blijven achtervolgen, en de geschiedenis leert dat presidenten in het nauw zich vaak richten op het buitenland.