Wenn man in Dithmarschen dör de Gegend fohrt, gifft dat blots wenige Steeden vun de ut man keen Windenergie-Anlog sehn kann. De Dingers haut bi uns al meist mit de Flünken tosom. Mit Photovoltaik-Anlogen ist dat al meist jüst so.

Un genau so stellt Robert Habeck un sien Truppe sick je de Tokunft vör. He kümmt je ook ut Sleswig-Hulsteen. Dor hett he sick wohrschienli dacht: Wat hier geiht, mutt annerwegens jüst so gohn.

Annerwegens süht dat overs noch ganz anners ut. In Bayern to’n Bispeel gifft dat geföhlt mehr Dörpskarken as Strom-Windmöhln.

Dor kann man weenstern an jede Eck de Hannen falten un för mehr Strom beeden, wenn dat Licht utgeiht.

Mit de Atomkraft – annerlei, wat man dorvun hölt, – is dat hier vörbi. Dorför ward Gas mit Scheep rankoort, un de Bruunkohle hett je ook fröher al funktschoneert, üm den Saft in de Steekdosen to kriegen. Un wat denn noch fehlt, köfft wi in’t Utland to, dat noch Atomkraft hett.

So’n Öko-Bilanz harrn de Greun‘ fröher jede Regeerung üm de Ohrn haut, dat dat blots so rökelt harr.

Dormit de Energie-Wenn‘ klappen deh, so as Habeck sick dat utmolt hett, mutt de Utbuu vun Wind un Solar veermol so gau gohn, as nu. So gau geiht dat overs ni.

Un wat seggt de Kanzler dorto? He seggt dat, wat he jümmers vertellt: „Dat heff ick jümmers al seggt.“ Un: „Dat hebbt je ook all wusst.“ Also ick heff dat ni wusst. Un ick heff ook nie heuert, dat Scholz mol seggt hett, dat de Bunnesrepublik as Industrienatschoon bald ni mehr in de Loog is, sick üm den eegen‘ Strom to kümmern. Nu is Düütschland je overs ook dat Land vun de Dichters un Dinkers. So kann man över den Snurrkrom bald je veellicht ’n poor scheune Gedichte un Bööker leesen. Jungedi. Sowat kann man sick alleent gor ni utdinken.

Dorno, wo sick dat mit de Energiewenn‘ verhölt, harr man vörher je ook mol Lüüd frogen kunnt, de sick mit sowat utkinnt.

Overs veellicht wull man de Energie, üm dat ruttofinnen in’t Energieministerium ni opwennen. Dat harr je veels to veel Energie kost‘...

In düssen Sinn

Wenn man no’n Dokter kümmt, denn ward een je toerst oftmols de Blootdruck meeten. Un dat is ’n echt figeliensche Sook. Wenn man ’n richti gooden Blootdruck hett, denn is de 120 to 80. Overs wat heet dat överhaupt? 120 to 80?

Tscha, dat hett mit Quecksülber un mit Heuern to dohn. Dorüm hebbt de Dokters fröher ook jümmers ehr Stethoskop in de Ohrn hatt bi’t Blootdruck meeten. Un dat gung so: In de Manschette, de man üm‘ Arm kriegt, ward so lang Luft rinpumpt, bet keen Dropen Bloot mehr dör de Odern kümmt.

Denn ward de Druck langsom afloten, de wurr ganz toerst in Millimeter op’n Quecksülbersüül meeten – mm/Hg, so heet dat jümmers noch.

Wenn denn bi jeden Hartslag weller ’n beten Bloot dör de Odern kümmt, heuert sick dat in’t Stethoskop an as ’n Goorn-Schlauch mit ’n Knick bin.

Wenn dat so dat Rauschen anfangt, hett man den ersten Wert, also 120, wenn man Glück hett.

Op’t Letzt‘, wenn de Druck in de Manschette jümmers weniger ward, is weller so veel Platz in de Odern, wat man dat Bloot ni mehr heuern kann. Düsse Övergang is de tweete Wert, de an leevsten 80 ween schall.

Den ganzen Snurrkrom hett sick mol ’n Italiener utdacht. Un dat funktschoneert würkli good. Dat heet: Dat hett good funktschoneert. Fröher mol, as dat noch mit ’n mechanischen Druckmeter un ’n Stethoskop mokt wurr.

Intwüschen gifft dat meist blots noch elektroonische Apparote to’n Blootdruck meeten, weil je dör de moderne Technik allns beter ward, ne. Vun düsse elektroonischen Wunnerkassens hebbt wi dree Stück in’t Huus. Wenn ick mi overs mit de Dree Dingers achter’nanner wech den Blootdruck meet, denn kümmt dor jedet mol wat ganz anners rut. No den een Apparot bün ick kerngesund, no den nästen schull ick al mol anfangen, mi op’n Karkhoff ’n Lock to buddeln. Dat is keen exakte Weetenschop, dat is Alchemie.

Overs ick weet mi to hölpen: Ick meet eenfach jümmers mit den Apparot, no denn ick den besten Blootdruck heff. Un denn föhl ick mi glieks weller richti good…

In düssen Sinn

Kinner to hebben is bilütten jüst so fiegeliensch as dat weer, sülms Kind to ween.

Un wenn de „Lütten“ denn 18 Johr un öller ward, anfangt Auto to fohrn un ’n eegene Wohnung hebbt, denn föhlt sick dat ganz dösig an.

So lang se noch to Huus wohnt, seggt man je jümmers noch: „Kannst Du dien Stuuv ni mol oprüüm?“ Oder: „Muttst Du dien Schoh jümmers meern in’t Gelach stohn loten?“ Oder: „Hest Du Dien Schoolarbeiden al trech?“ Oder: „Muttst Du jümmers op dien Smartfohn kieken?“

Bi all de Froogen rullt se denn natüürli mit de Oogen.

Se ward overs ook slagferti: „Wat schall ick nu toerst moken? Mien Stuuv oprüüm, de Schoh wechstell oder de Schoolarbeiden moken? Dat Handy wechpacken? Un worüm hest Du Dien Schoh eegenli ni anstänni wechstellt?“ Dor ward denn noch achteran schooven: „Wenn Ju fiern goht, worüm schall ick dat denn ni?“

Tscha, gor ni so eenfach.

Ick heff fröher jümmers luud „Indioner-Musik“ heuert, as mien Vadder dat nöömt hett. Vun all dat, wat passert is, wenn ick an’t Weekenenn ünnerwegens weer, will ick an düsse Steed leever nix to’n Besten geeven. Ick weet gor ni, wo mien Öllern dat utholn hebbt.

Denn kümmt man irgendwann op de Sätze, de man sülms vun sien Öllern heuert hett: „Du muttst Di op’t Leven vörbereiden. Dor kriegt man nix verschinkt!“

Nu is overs de Welt in de de „Lütten“ opwasst, ganz anners as de, in de man sülms opwussen is. Un unse Welt weer ganz anners as de, in de uns‘ Öllern opwussen sünd. Un mit dat, wat mien Öllern wusst hebbt, kümmt man hüüt an mennige Steeden ni mehr wiet. Dorüm mutt ick de beiden, uns‘ Deern un unsen Jung – de Jung wohnt noch bi uns, de Deern kümmt blots an de Weekenenn mol vörbi – dorüm mutt ick de beiden hier mol ganz offiziell seggen: „Ju mokt dat al. Un ick bün stolt op Ju beiden.“ Bilütten vergeet man sowat nömli, wenn man blots op dat kiekt, wat ni dor is un an dat vörbi kiekt, wat de lütten grooten Lüüd al op’n Kassen hebbt. Veellicht kinnt annere Öllern dat je ook...

In düssen Sinn

Dat gifft je veele Sellschopsspeele to kööpen. Wülk mit Breed‘, mit Würfels, mit Koarten, wülk to de man Batterien un noch meh Tobeheur bruukt oder ook allns tosom.

Dor kann man richti veel Geld för utgeeven. Mien Madam un ick speelt overs oftmols ’n Speel, dat gor nix kost‘. Över den Noom vun dat Speel hebbt wi uns noch gor keen Gedanken mokt. Seggt wi mol, dat heet „Een ween“.

An un för sick is Dat ’n Afwannlung vun „Was bin ich“, blots ohne Robert Lemke – wenn den överhaupt noch een kinnt. Ook ohne Swien, wo fief Mark rinkümmt.

Un wenn mi un mien Fruu mol langwieli is, denn froogt se bilütten: „Wullt Du een ween?“ Un ick segg denn: „Ick bün al een.“

Denn heff ick mi al ’n prominente Person utsöcht, de se roden schall. Wenn se de Person roden hett, tuuscht wi. Denn is se een un ick mutt roden.

Nu finnd mien Sonja dat overs beter, wenn se een is un ick roden mutt. Blangbi heuert ehr je de Stimm to, de in de Titelmusik to den Pocast, den „Podkassen“ to düsse Kolumne in’t Internet to heuern is.

Wenn ick also roden mutt, denn is allns in Ordnung.

Wenn se overs roden mutt, ward dat mitünner hokeli. Seggt wi mol, ick heff mi uttacht, Dieter Hallervorden to ween. Denn froogt se: „Büst Du ’n Mann?“ Ick: „Jo.“ Se: „Levst Du noch?“ Ick: „Jo.“ Se: „Kümmst Du ut de USA?“ Ick: „Nä.“ Se: „Büst Du Olaf Scholz?“ Ick „Nä.“ Se: „Denn weet ick dat ni.“ Ick denn: „Du muttst overs wieder roden!“ Se: „Ick weet dat overs ni.“ Ick: „Dorüm schallst Du je ook roden.“ Se: „Kann ick ni weller een ween?“

Tscha, ’n Tatortkommissarin ward mien Leevste seeker ni erst. Se finnd dat mit ’n poor Tipps op’t Letzt‘ overs doch jümmers rut.

Un denn is se weller een. Dat kann man ook mit mehr Lüüd speeln.

Ick kinn meist keen annered Speel, dat so veel Spoß mokt un bi dat man so veel lachen kann.

Un för denn Fall, dat Ju düssed Speel ook gefallt, künnt Ju dormit direkt losleggen. Eeenfah so. Veellicht wüllt Ju sülms je mol een ween...

In düssen Sinn

No de Wohln in Mai hebbt veele Dörpers un Städte in Dithmarschen niede Gemeendevertredungen (GV) oder ’n frischen Stadtrot kreegen.

Mennige Dörpers hebbt nu ook ’n niede Börgermeisterin oder ’n nieden Börgermeister, wenn dat denn wülk geev, de düssen Posten övernehm‘ wulln. Dat weer ni överall so.

Bi uns in Windbargen hebbt wi nu overs ’n nieden Börgermeister. Christian Hanßen heet he. Chischan is Schoolmaster un man jüst 38 Johr jung. Noch dorto hett he vörher noch ni veel mit Kommunalpolitik an Hoot hatt. Chapeau! An Dingsdag weer de konstitueernde Sitzung vun de niede GV un de Verafscheedung vun all, de sick ut de GV trüchtrocken hebbt, no dat se sick in de vörigen Johrn hunnerte oder gor duusende vun Stünnen för ehr Dörp insett hebbt.

Wat mi overs ümmer weller wunnert, un ick heff al in mennige annere Dörper GV-Sitzungen mitbelevt, is, dat in de Versammlungsrüüm tomeist blots de Gemeendevertreders, een vun’t Amt un veellicht noch ’n poor Dörpsbewohners togegen sünd. Un düsse Dörpsbewohners sünd oder weern tomeist sülms in’t Ehr’namt engascheert.

Bi de Sitzung an Dingsdag in unsen Dörpskrog weer dat mol weller ni anners: Blang de scheedenden un de nieden Gemeendevertreders weern noch söben oder acht Dörpsbewohners op’n Sool – tomeist weller Ehr’namtler oder wülk, de mol ’n Ehrnamt bekleed‘ hebbt. Dösig, ne? Stell di vör, wi begrööt ’n nieden Börgermeister un keeneen geiht hen.

Ward in de GV overs wat entscheed, dat de een oder den annern achteran suuer opstött, denn is de Larm groot. Denn ward vun „de dor boben“ snackt. Dat sünd overs keen vun dor boben, de sünd ni höger oder sieder as all de annern. De sitt overs över ehr Ünnerlogen un haut sick op Sitzungen de Tied üm de Ohrn, in de annere ehr Frietied geneet‘. De GV is’n hoged Good. Liekers is dat doch ’n recht eensomed Geschäft. Overs weil de GV sick vör uns, de Bögers, insett, ook, wenn se dat ni all recht moken künnt, hebbt de Lüüd mien allergröttsten Respekt. Un wenn ick gnegeln will, goh ick no de Sitzung‘ anstatt achteran to schimpen...

In düssen Sinn

An un för sick sünd Katten je ni veel anners as Minschen. Jede Katt hett ehrn eegenen Charakter. De een‘ sitt gern op’n Schoot, lött sick striegeln un snurrt, de anner‘ kleiht een de Oogen ut, wenn man ehr blots anfot‘.

Bi’t Eeten is dat ook ni anners. De een‘ itt gern un veel, de anner‘ ni so. De een‘ nehmt twee Pund to, wenn se blots an Freetnapf vörbilöppt de anner‘ anner kann ’n halved Swien in een Rutsch wechneihn, blifft overs liekers rank un slank.

So as bi unse Katten, ’n Katt un ’n Koter, ümgenau to ween. De Katt süht ut as ’n Medizinball, de Koter as ’n Athlet bi Olümpia.

Nu mutt de Katt overs dohl vun ehr Gewicht. De kann sick al gor ni mehr richti röhrn, so pummeli is se.

Dorüm hebbt wi Diät-Fudder köfft. Dat kriegt beide, denn, man kann den een‘ Tiger je ni vertelln, dat he wat anners eeten schall as de annere.

Dat Ergeevnis: De Katt is so dick bleeven, as se weer un de Koter ward jümmers dünner. He mach den Diät-Krom nömli ni. De lött dat liggen. So haut de Katt sick sien Portschoon ook noch wech. Wat moken? Mien Fruu hett nu elektroonische Fudder-Spenners funnen. De reageert op de Chips, de de Katten so un so in de Nack inplanteert hebbt.

So kriegt de Katt blots noch ’n beten Diät-Fudder un de Koter kriegt normoled Eeeten. Und dorvun kriegt he so veel as he will.

Wat dat ni allns gifft, ne.

Nu wüllt wi mol aftööven, wat passeert. Un wenn de Katt würkli dünner ward, denn warr ick hanneln.

Mi is nömli ’n Idee kom‘ – morns, as ick no’t Duuschen in’t Adamskostüm vör’n Speegel stunn.

Wat bi Katten geiht, mutt doch ook bi Minschen gohn. Ick heff je ook veels to veel op de Rippen.

Dor weer dat doch ganz wunnerbor, wenn de Köhlschapp vör mi blots 20 Sekunnen an Dag opgehit – un denn ook blots de Beriek mit Eeten, dat ni dick mokt. Dat mutt sick doch realiseern loten.

Jo, wenn wenn de Katt würkli afnehmt, denn stoh ick, een, twee, dree bi’n Tierarzt op de Matte.

Un denn lot ick mi vun den Kattenmediziner ook so’n Chip achter an Hals insetten...

In düssen Sinn

Vöriged Weekenenn weer je dat Beschleunigngsrenn‘ op’n Floogplatz in Hopen. Robert Habeck un Greta Thunberg harrn Hannen un Fööt övern Kopp tosomhaut, wenn se mitkreegen harrn, wat dor an Benzin ut’neenfohrt worrn is.

Na jo, för mi sülms is dat twor ook nix – in veerhunnert Meters op meist tweehunnert Sooken hoch to brettern. Dorbi totokieken finn ick overs doch interessant.

Wat mi overs an mehrsten faszineert, dat is de Kreativität, de de Fohrers in ehr Flitzers rinsteekt. Wat dat Schruuven angeiht, bün ick nömli ook noch een vun de ole School. Ick bün mit de „Werner“-Böökers vun Brösel opwussen, de je in Würklichkeit Rötger Feldmann heet. Un dat Vörbild för Werner, dat is sien Broder Andi, de blangbi in de Werner-Filme den Meister Röhrich sien Stimme utlehnt hett. Andi hett würkli Klempner lehrt un sien Meister Röhrich hett dat ook in echt geeven. Un sien Moped hett Andi würkli so as in Film friseert. Intwüschen is ut Andi Feldmann al lang ’n „Metall-Künstler“ worrn. Jümmers weller buut he niede Motorrööd un bilütten ook Autos. Dorför söcht he sick oln Krom ut sien Schuppens tosom un mokt dor wat Frisched ut. Dor ward denn flext, mit de Isentosombollermoschien düt un dat tosombrennt un so wieder.

Andi will oftmols gor keen TÜV op de Fohrtüüch hebben. He hett eenfach Spoß doran, mit sien Frünnen to klütern. Ünner „Andis Funktionspunk“ kann man ehr op Youtube dorbi tokieken. Dat doh ick ook jede Week.

Andi deiht dat, wo ick mien Levdag vun dröömt heff: In de eegene Warksteed klütern, ook mol ’n Stünn‘ blots dorop rümdinken, an wat för’n Steed man ’n Lamp anbuut. Jo, un Andi Feldmann is mit sien Lüüd je ook bi’t Rennen in Hopen ween. Dor keem ick mit sien Kollegen Nils un Jörg an’t Snacken. Denn keem ook noch Andi persönli dorto. Ick harr richti Hartkloppen. Dor wurr denn vun de dree Klüterers un mi noch dat Foto opnohm. Andi un ick in de Meern, Nils op de rechte, Jörg op de linke Sied. Tscha, wenn’t no mi geiht, denn bruuk ick no den dorsten Snappschuss düssed Johr nix anners mehr to Wiehnachen...

In düssen Sinn

Siet över 20 Jor heff ick al’n Ackersnacker, ’n Mobil-Telefoon. Un siet mehr as Teihn Johr heff ick sogor ’n Smartfohn, mit dat man veel mehr as blots telefoneern kann.

Nierdings heff ick sogor twee Smartfohns. Dat eene heff ick in de Tasch, dat annere wicht bummeli twee Tünn‘ un löppt mit Diesel. Dor kann ick mi sogor rinsetten.

Jo, richti, mien frisched Auto is dat, dat hett nömli ’n Steekplatz för ’n Sim-Koart. Ick weet gor ni, wat „Sim“ heeten deiht. Is ook annerlei. Jedenfalls heff ick bi mien Mobilfunk-Anbeeder anroopen, dormit ick an so’n tweete Koart för mien Auto keem. „Keen Probleem“, hett de Mann bi de Firma seggt. So’n tweete Koart weer je bi mien Verdrag dorbi.

Overs ick kunn je ook op ’n annern Tarif wesseln. So harr ick desülbigen Leistung‘, för dat halve Geld.

Dor heff ick natüürli ni „nä“ seggt.

Also wurr dat klor mokt un allns schull sien Loop nehm‘. Dat uttoklabüstern hett good ’n Dreeviddelstünn duuert, denn mien Fründ bi mien Mobil-Anbeeder weer anschiend noch ni so lang in de düütsche Sprook ünnerwegens.

Dree Doog loter reep mi ’n Fruu vun desülbige Firma an. Se kunn good Düütsch, overs se hett so fürchterli gau snackt. Irgendwat weer scheevloopen, de niede Verdrag weer ni „dörgohn“, dor hebbt wi dat nochmol utklabüstert. Weller ’n halve Stünn wech. Ick kreeg ’n E-Mail mit de nieden Verdragsdaten. Dor stunn overs bin, dat ick ni weniger, sünnern mehr as vörher betohln schull.

Also heff ick weller anroopen. Ick schull mien persönliche Code-Nummer seggen, heff overs ni wusst, wo de to finnen weer. De Mann an’t Telefoon hett dat ook ni wusst. Un he keem anschiend ut datsülbige Dörp as mien ersten Beroder. He kunn ook ni so good Düütsch. As he verstohn hett, wat ick vun em wull, hett he den nieden Opdrag storneert. So dat allns so weer as dat jümmers ween is. Nochmol meist ’n Stünn wech.

Tosom weern rund dree Stünnen vun mien Leven för gor nix opbruukt. Schier! Intwüschen bün ick an överleggen, wat ick mit mien Auto ni leever eenfach blots fohrn anstatt telefoonern schull…

In düssen Sinn

Is Ju eegentli al mo de Galle rutsneeden worrn, also de Gall’nbloos? Mi jo. Jüst erst.

Ick harr mitmol Wehdoog in Buuk, so’n Pien heff ick mien Levdag noch ni hatt.

Tähnweh is ’n Strandurlaub dorgegen. Op’t Letzt‘ gung dat mit Blaulicht un düchti Morphium in Kopp no Heid‘ in’t Krankenhuus. Overs dat Morphium hett ook ni holpen. De Wehdoog wulln ni weniger warrn.

Ick bün denn erstmol ünnersöcht worrn. Un veele Sprütten heff ick kreegen un denn bün ick weller ünnersöcht worrn.

Mi wurr no ’n poor Stünnen vertellt, dat ’n Operatschoon nödig weer. Un mi weer intwüschen allns annerlei.

Ick kreeg noch’n Sprütt un denn gung dat Licht bi mi ut.

As ick weller opwokt bün, harr ick veer Löcker in Buuk un ’n Schlauch hung mi ut de Kiep – mit ’n Büddel doran, wo Bloot bin weer. Overs de düllsten Wehdoog weern wech.

Ick weer de glücklichste Minsch op de Welt. Un ick bün ümmer noch ganz begeistert dorvun, wat de Dokters allns moken künnt.

Mi wurr vertellt, dat de OP wunnerbor loopen is un dat ick in Tokunft ook good ohn‘ Gall’nbloos leven kann.

Dor bün ick nodinkli worrn. Worüm hett man överhaupt wat in Lief, dat man an un för sick gor ni bruukt?

Ick meen, wenn man to’n Bispeel dat Gehirn rutnehm wurr, denn weer de Dag wohrschienli versaut.

Nu heff ick lehrt, dat de Gall’nbloos so’n „Relikt“ ut de Anfänge vun de Minschheit is. De hebbt de Lüüd bruukt, as dat blots selten wat Anstänniged to eeten geev. Overs wenn dat wat geev, denn glieks veel op mol, so’n rohed Mamut-Kottlet oder so – mit ’n Barg Fett doran.

Un wenn dat losgung, denn hett de Gall dorför sorgt, dat wi dat verdau’n kunnen. Aha. Liekers is dat dösig: Wi hebbt keen Fell un keen Steert mehr, overs de Gall is noch dor. Na jo, bi mi je nu ni mehr. So kann mi de Gall ook ni mehr överloopen. Schier.

Jo, de minschliche Körper is doch ’n echted Wunnerwark.

Un dat Genie, dat sick düssed Wunner utdacht hett, dörft ook mol ’n Organ in Buuk vergeeten, dat wi eegentli ni mehr bruukt…

In düssen Sinn

Na, weller klor in Kopp? De Froog geiht natüürli an de Mannslüüd. Güstern weer je Vadderdag. An un för sick je Himmelfohrt. Overs för den een oder annern Vadder un ook för Mannslüüd, de noch gor ni Vadder sünd, ward de dorste Dag mitünner ook to’n Himmelfohrtskommando.

Dorbi gifft dat den Dag as Vadder- oder Herrndag, as man ook seggt, noch gor ni so lang.

Erst 1931 hatt dat den ersten Vadderdag in Düütschland geeven. Un de Idee dorto kümmt an un för sick ut Amerika.

Dorbi geev dat in’t 19. Johrhunnert al een Dag, an den de Vadders ehr Söhns in de Sitten un ook de Unsitten vun’t Mannween inföhrn schulln.

Jesus un sien Vadder Josef – eegentli mutt man je Steefvadder to Josef seggen – de beiden sünd also worhschienli noch ni mit ’n Kist Beer oder ’n Buddel Wien un ehr Kollegen vun de Buusteed dör Nazareth trocken. Overs veellicht geev dat för de Mannslüüd dormols je sowat Ähnliched. Man weet dat ni.

In de Bibel steiht je, dat man Vadder un Mudder ehrn schall. Vun Vadder- un Mudderdag steiht dor overs nix, sowiet as ick dat weet.

Anners weer dat wiss ook gerechter verdeelt. Mudderdag fallt je jümmers op’n Sünndag. Dor gifft dat keen frien Dag för. Düt Johr hebbt se sogor de Kommunalwohl op’n Mudderdag sett.

An‘ Vadderdag ward wiss nie ’n Wohl stattfinnen, weil je tofälli ook Christi Himmelfohrt is. Man kunn nu ook kieken, wat de Karkenböbersten dorto seggt, dat sick de Mannslüüd an Himmelfohrt besuupen doht.

Overs de Wohrheit süht doch so ut: Uns‘ Welt ward ümmer ernster. Wi mokt uns dat Leven vun Johr to Johr swörer. Dor is allns, wat all dat Ernsthaftige twüschendör mol so’n lütt beten opbreeken deiht, willkom‘ un beter as noch mehr Ernst.

Vadderdag is Vadderdag. Annerlei wo de Dag herkümmt un wat he dorstelln schall. De eenzige Fierdag, för den man keen grooten Sinn un Achtergrund bruukt. Dor künnt je ook de Fruunslüüd verrücktspeeln, weil de Mannslüüd ni to Huus sünd.

Un ick will hopen dat Ju all tosom güstern ’n Barg Spoß hatt hebbt…

In düssen Sinn