De Döschkassen

Wi hebbt je all so’n poor Steeden, an de wi an leevsten ween möögt, ne. Veellicht to Huus, in’t eegene Dörp, an’ besünnern Urlaubsort un so wieder. Op de anner Sied kinnt jede un jeden vun uns overs ook Gegenden, de uns överhaupt ni toseggt. Dat kann jüst so ’n bestimmted Dörp oder ’n Stadt ween.

Wenn wi heuert, dat een vun dor kümmt, schüddelt uns dat richti.

Un denn kann dat passeern, dat een‘ de Snack över de Lippen kümmt, üm den mi dat nu geiht: „Dor much ick ni doot över’n Tuun hang‘.“

Na jo, ick weet je, wat de dorste Snack, de „Metaffer“, bedüüden schall. Liekers froog ick mi: Wat steekt dor achter? 

Op de een‘ Sied kunn een dat je annerlei ween, wonehm man hangt, wenn man doot is. Dat kriegt man je wohrschienli so un so ni mehr mit. 

Op de anner Sied wurr dat je ook to Gesabbel föhrn: „Moin Kuddel. Segg mol, hest dat al mitkreegen? Bi Meier in de Hauptstroot hangt ’n Dooden övern Tuun…“

Jo un wat passeert denn, wenn man dor so hangt? Sowat smitt doch Froogen op. Dat mutt doch Aktivitäten no sick trecken.

Un in’n Dörp in dat man eenfach doot övern Tuun hangen bleev, as wenn’t nix Besünners weer, much ick tatsächli ni doot övern Tuun hangen.

In‘ Tatort wurr erstmol de Spoornseekerung kom‘, üm to ünnersöken, worüm dor een‘ doot övern Tuun hangt. Is he dor alleent un ohne fremmed Inwürken röverfulln oder hannelt sick dat op’t Letzt‘ doch üm ’n Verbreeken? 

Mi wurr dat jedenfalls stutzi moken, wenn bi uns to Huus een doot över’n Tuun hangen wurr. 

Dorbi geiht mi wat op: Ick mach je würkli gern in dat Dörp ween, in dat ick to Huus bün. Kunn man in so’n Fall denn annersrüm seggen: „Dor much ick gern doot över’n Tuun hangen?“ Man weet dat ni.

Tscha, wenn man bilütten mol doröver nodinkt, wat dat mit den een‘ oder anner Snack op sick hett, denn kann man al in’t Staun‘ geroden.

Overs min Fazit is in düssen Fall is: Ick much an un för sick narms doot över’n Tuun hang‘. Ick finn‘, dat heuert sick eenfach ni…

In düssen Sinn

Ju kinnt wiss ook de nieden Plastik-Deckels, de no’t afschruuven an de Buddels hangenblifft, ne. De sorgt je gelegentli för veel Larm.

Bi de ersten Mole, as ick so’n Buddel tofot‘ kreeg, heff ick dacht, wat dat ’n Produktschoonsfehler weer. Dor heff ick denn mit Gewalt an de Deckels reeten, bet ick ehr afharr. 

Achteran hungen dor overs jümmers so spitze un scharpe Plastikreste, un wenn man ut de Buddel suupen wull, denn weer dat ni so angenehm.

Allmähli wurr mi denn overs kloar, dat dor ’n Konzept achter weer. Dat gung denn je ook ümmer mehr dör de Presse un dör’n Rundfunk.

Överall hett man ook mehr un mehr Lüüd tosom snacken heuert, de sick över de Deckels opreegt hebbt.

Jo, ick funn dat to Anfang ook ’n beten unpraktisch. Overs denn heff ick bi uns in Dörpskroog seeten. Dor hett de Krööger jüst ’n Cola-Korn tosommangelt. Un as he de Cola in’t Glas kippen deh, dor hett he den Deckel vun de Buddel so wiet no de Sied beugt, bet dat dorste Dings inrast‘ is un ni weller vör dat Lock vun de Buddel klappen deh, wo he bi’t utkippen steuert harr.

Dat weer so’n richtigen Aha-Momang för mi. Vun dor an weer mi klor, dat ick mi ganz gau an de nieden Deckels gewöhn‘ wurr. Keem ook so.

Mennige anner Lüüd heff ick overs wieder över de Dingers schimpen heuert. Ick heff denn seggt: „Wenn Ju dat so un so mokt…“ Overs de hebbt mi gor ni utsnacken loten. Ick glööv dat geiht üm ’n ole Sook: För de een‘ is dat eenfach ’n Stück Entwicklung, de annern föhlt sick in ehr Frieheit inschneuert. Dat weer al so as de Toledden vun de Goorns in de Hüüs wannert sünd – mit Woterspöölung un allns. Dormols hebbt veele Lüüd seggt: „Freeten un Schieten ünner een Doken, dor kümmt nix no!“

Overs ick glööv ni, dat all, de sick nu över de nieden Buddeldeckels opreegt, noch ’n Dunnerbalken in Goorn hebbt. Un wenn doch, denn sünd se würkli vun oln Slag un hebbt bestimmt ’n Taschenmess. Dormit künnt se de Deckels afsnieden, un zack, sünd se weller frie. 

Jo, wenn blots allns in’t Leven so eenfach weer, ne…

In düssen Sinn

Wenn man eenfach nix mehr dorvun weeten will, dat allns ümmer slimmer ward, denn hölpt dat, eenfach mol över wat ganz anners notodinken.

To’n Bispeel doröver, dat wi ganz scheun fix ünnerwegens sünd. Sogor wenn wi op’n Stohl sitten doht. Un dat is so, weil sick de Eer eenmol in 24 Stünnen üm sick sülms dreiht. So bewegt man sick an‘ Äquator mit 1600 Kilometers in de Stünn. Ook wenn man eenfach so in de Gegend rümsteiht. Bi uns, de wi je ni an Äquator wohnt, bewegt man sick ümmerhen noch mit 900 km/h.

Un erst, wenn man an Nord- oder Südpol steiht, bewegt man sick gor ni mehr – dinkt man. Stimmt overs ni, denn de Eer suust je eenmol in’t Johr üm de Sünn.

Dat is ’n Kring mit’n Radius vun 150 Millioon Kilometers. Mit ’n beten Reeknerie kriegt man rut, dat de Eer mit good 34000 Kilometers in de Stünd üm de Sünn suust. Dat is bannig gau. Un dat is noch ni allns, denn ook de Galaxie in de wi sünd, dreiht sick un bewegt sick mit meist 100000 km/h in Richtung Andromeda-Galaxie. Un wi bewegt uns mit. Also relativ sehn.

Dat heet, sülms wenn man mit‘ Auto irgendwo liggenblifft, weil de Tank dröög is, steiht man ni een Sekunn op de Steed.

Oder dat hier: Wat meent Ju, wo lang man bruukt, üm bet een Milliarde to telln? De froog stell ick gern mol lüüd, de dat eegentli weeten schulln. De een‘ meent, dat man dorto ’n Dag bruukt, de annern seggt, ’n poor Weeken. Wat meent Ju denn? Also pass op: Bi een Milliarde sünd 90 Perzent vun de Tohln grötter as hunnert Millioon. Un üm 396572628 uttospreeken bruukt man good veer Sekunnen. Runnd‘ wi mol op veer Sekunnen af. Denn sünd dat also veer Milliarden Sekunnen. Reekend man dat in Minuten, Stünnen un so wieder üm, denn kümmt man dorbi an’t Enn op knapp 127 Johr!

Un wenn uns mol weller in Sinn kümmt, wat allns slimm un fürchterli is, denn kann man eenfach versööken bet een Milliarde to telln oder man mokt sick klor, wo gau man doch ünnerwegens is.

Denn speelt de ganze annere Krom för’n Wiel gor keen Rull mehr…

In düssen Sinn

Eegentli wull ick dat EM-Football-Speel mang Düütschland un de Schweiz, vörigen Sünndag je mit’n poor Lüüd un ’n Beer in de Hand in’t Fernsehn kieken. Dor is overs nix ut worrn, ick heff arbeiden musst. As dat Speel losgung, weer ick op’n Weg vun Hamborg no Dithmarschen. Overs ick heff dat Radio anmokt, un dor wurr de Partie je ook överdrogen.

Leider weet ick ni mehr, wo de Sportreporter heeten hett, de dat Speel kommenteert hett. Wat ick overs weet, is, dat he dat eenfach grootoarti mokt hett.

Man kunn sick jeden Pass, jedet Foul un jedet Tor genau vörstelln. Ook dat Tor, dat unse Jungs weller aferkinnt worrn is. Wat’n Schiet.

Annerlei. So’n 1:1 is lang keen slechten Pfusch.

Nu heff ick mi overs vörstellt, wat dorbi rutkeem, wenn ick so’n Speel in’t Radio kommenteern schull. Ick glööv dor harr ick mien leeve Not mit. Dor mutt man toerst je mol ’n flinked Oog hebben, un denn mutt man sick ook noch bummeli 40 Nooms marken, wenn man all de Speelers mittellt, de noch inwesselt warrn kunnen. Un ook all de Nummern, de bi ehr op’n Rüüch stoht mutt man kinnen. Bi mi wurr sick dat bilütten so anheuern:

„De Nummer fief vun de Düütschen hett nu denn Ball. Wo heet he noch glieks? Tööv mol... Och nä, de hett em gor ni mehr, nu hett de Nummer Negen em. He speelt af, un de Nummer Negen fischt em ut de Luft. Also, ick meen, de Nummer Negen vun de Lüüd mit de annern Plünn.

Oh, dor is een vun de Düütschen op de Snut fulln. De mit de dösige Frisuur vun de anner Mannschop hett em ’n Been stellt.

De Schieri hett dat ni sehn, dat Speel geiht wieder. Overs wo is Ball nu afbleeven? Och de is in’t Tor! Toooor!

Oh nä, dat is je ’n Tor för de Schweizer ween. So’n Schiet. Dor hebbt unse Jungs anschien’d dröömt. To’n Glück is glieks Halftied, denn kann ick mi ennli mol ’n lütten Oogenblick verpusten…“

Jo. So oder so ähnli wurr sick dat anheuern, wenn ick dor an’t Mikrofohn seet. To’n Glück sitt ick dor overs ni. Un dorüm warr ick mi gern weller ’n Speel in’t Radio anheuern…

In düssen Sinn

Wat is dat düssed Johr dull mit de Teeken, ne… Ick meen de lütten Quälgeister, to de man „Zecken“ op Hochdüütsch seggt.

Bi unse beiden Katten treckt wi de Dinger al siet März rut. Intwüschen hebbt se an Dag gern mol fief vun de Beesters in’t Fell. Na jo, Ratz un Fiete, so heet uns Katten, leggt sick je ook gern in de Büschers, in’t hoge Gras un överhaupt dorhen, wonehm Teeken so gern op ehr Fröhstück töövt. Wi künnt mit de Katten schimpen oder ganz ruhig mit ehr diskuteern – dat nütz allns nix. Jümmers weller leggt de beiden sick dorhen, wo ook de lütten Blootsaugers sünd.

Blangbi: Teeken löppt ni no ehr Eeten, se töövt wat dat Eeten so dicht an ehr rankümmt, dat se sick blots noch fastholn mööt. Un wenn dat ween mutt, denn töövt se fief Johr un noch mehr op ehr näste Mohltied. Teeken sünd also ni blots lästi, se sünd ook recht fuul. Un blind sünd se noch opto.

Tominst de, de wi bi uns so kinnt. Nu is overs ’n Teeken-Oart ut de Tropen no uns insleept worrn. Hyalomma heet de Dingers. Se reist tomeist mit ünnerscheedliche Vogels in, de in Winter no Süden fleegt. Un bi de Hüalommas is allns anners.

To’n ersten künnt düsse Teeken kieken. Good sogor. Mit ehr groote Oogen spekuleert se in de Gegend rüm. Un wenn wat to Eeten vörbikümmt, denn rennt se dat bilütten sogor ’n poor hunnert Meter achteran. Hüppen künnt se ook. Un se sünd veel grötter as unse Teeken.

Ohaueha. Dat is je richti Gruselig. Ick wurr gern mol weeten, wat de Natuur in Sinn harr, as se de Teeken erfunnen hett.

Veellicht harr Mudder Natuur jüst ’n slechten Dag. Man weet dat ni.

Mi hett düssed Johr jedenfalls to’n Glück noch keen Teek beeten. Toi, toi, toi. Overs wenn ick in Tokunft mitkrieg, dat mi so’n niemodsche Hüalomma-Teek ankiekt, mit de Oogen knippelt un mi achterandackeln will, denn kiek ick eenfach so granti trüch, dat se sick gor ni truut, no mi hentoloopen.

Nu mutt ick blots noch ’n Möglichkeit finnen, wo ick dat grantige Kieken ook uns Katten bibring‘ kann…

In düssen Sinn

Jungedi, as ick vör över 30 Johr to’n ersten Mol op’t Motorrad-Dreepen in Frestedt ween bün, dor weer ick angespannt as’n Flitzebogen. Ick harr noch gor keen eegen‘ Motorrad, blots ’n Mofa. Un dor, mang all de grooten Rockers mit ehr swore Moschiens, heff ick mi düchti vörsehn, dat ick jo keen falsched Woord seggen deh. Blots keen‘ anrempeln. Blots keeneen dösig ankieken. 

Mit groote Oogen heff ick overs de Motorrööd bekeeken. Besünners de Choppers mit all den schmucken Chrom doran harrn mi dat andohn.

De Rockers mit ehr Kutten harrn anschiend ungeschreevene Gesetze no de se hannelt hebbt.  

Se harrn je ook all so „coole“ Snacks op’n Kassen. Un de mehrsten Rockers harrn lange Hoor, Lellerbüxen, Cowboysteebeln un bilütten ’n Rockerdeern in Arm. Dat weer as in Film. Dennis Hopper, Peter Fonda, Marlon Brando. De luude Rockmusik hett den richtigen „Sound“ dorto leevert: AC/DC, Deep Purple, Led Zeppelin, Birth Control un so wieder. Dat weer ’n Welt för Mannslüüd. Sowat dörft man hüüt gor ni mehr luud seggen. Dat hett sick ännert.

Tscha, intwüschen steiht al lang mien eegen‘ Chopper vör de Döör. 

De Rockers, de ick so bewunnert heff, de weern fröher natüürli all bummeli teihn, twindi Johr öller as ick. Dat sünd se hüüt jümmers noch. Intwüschen snackt se overs ook doröver, wat ehr an mehrsten weh deiht un wokeen de beste Orthopäde is. Dat hett sick ook ännert. 

De Jungen Lüüd, de nu süssteihn, sömteihn sünd un no dat dreepen goht, dat vöriged Weekenenn je weller steegen is, filmt dat Spektokel mit ehr Smartfohns, üm dat bi Instagram to „posten“.

Dat wat mi so dull an de besünnere Atmosfäre op’t Dreepen reizt hett, wurrn veele hüütige junge Lüüd ni verstohn. Dat weer ’n annere Tied. 

Overs as ick vörigen Friedag mit mien Beer in de Hand över’n Platz in Frestedt loopen bün, un mit veele Lüüd an snacken weer, de ick to’n Deel al lang ni mehr sehn harr – dor mang all dat, wat een dor so ganz tüpisch in de Nees stiegt, heff ick mi weller föhlt as för 30 Johr. Ick freu mi, wat dat sowat noch gifft…

In düssen Sinn

Langt Pinkelpausen?

Hebbt Ju al mol wat vun de EU-Verordnung 2024/1258 heuert?

Vun de Ännerung to de Verordnung (EG) Nr. 561/2006? Nä? Jo denn passt op: Dat geiht üm Berufskraftfohrers. Liekers geiht dat jedeneen an, de an Strootenverkehr deelnehmt, denn de Verordnung schall de „Verkehrsseekerheit deen‘“.

Kiekt wi erst noch mol trüch: Betlang weer dat kort geseggt so, dat all, de in Kraftverkehr fohrt sünd, no veer’nhalf Stünnen 45 Minuten Paus‘ moken musst hebbt, üm denn nochmol veer’nhalf Stünnen to fohrn.

Man hett de 45 Minuten overs ni an’t Stück nehm‘ musst, man kunn ook to’n Bispeel no twee Stünnen 15 Minuten un no wiedere twee’nhalf Stünnen 30 Minuten Paus‘ moken. Mokt tosom ook’n dreeviddel Stünn. „Splitten“ heet dat. Dorno kunn dat weller veer‘nhalf Stünnen wiedergohn. Weniger Paus‘ gung overs ni. So weer dat betlang.

No de niede Verordnung kann man bi’t Splitten nu ook tweemol 15 Minuten, also tosom blots ’n halve Stünn, Paus‘ moken. „Wenn man sick dorto in de Loog föhlt“.

Froogt sick blots, wokeen faststelln kann, „dat“ man sick dorto in de Loog föhlt. In 15 Minuten kann man eenmol no Tant‘ Meier gohn, eenmol üm’t Fohrtüüch rümloopen un denn geiht dat wieder. To Roh‘ kümmt man dor ganz seeker ni.

Un in wülke Wies‘ dat de Verkehrsseekerheit erhöhn schall, dat is mi’n echted Mysterium.

Dat gifft dor ook noch wiedere Regeln in de Verordnung bi de man Hannen un Fööt övern Kopp tosomhaun kunn. Een Schelm weer, wokeen dinkt, dat de Transport-Lobby dorachter steekt.

An un för sick mööt de Mitglieds-Stooten niede EU-Verordnung‘ no twee Johr ümsetten. Bi düsse Sook harrn se blots 20 Doog (!) Tied. Vun 2. Mai an. Dat heet, dat güllt al.

Anstännige Ünnernehm‘ ward dorför sorgen, dat de Fohrers bi de oln Pausen-Regeln blieven künnt, denn dat dörft se. Overs dat gifft Wiss ook ganz annere Organisatschoon‘.

Nu much ick blots gern noch mol weeten, wat för „Experten“ de Verordnung utarbeid‘ hebbt. Ick glööv, achtert Stüüer vun‘ Lastwogen oder’n Bus hebbt de noch ni seeten…

In düssen Sinn