Felieton Tomasza Olbratowskiego

We Włoszech pizza z ananasem uchodzi za symbol profanacji i podobno lepiej nie prosić w restauracji, żeby na pepperoni dziabnąć jeszcze parę krążków ananasa. Tomasz Olbratowski nie jest jednak przeciwnikiem ananasa na pizzy. Bo przecież nie należy się wtrącać, kto co chce na swoim placku.

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się polskiej piłkarskiej myśli trenerskiej, w której wynik meczu okazuje się tylko jednym z wielu — i najwyraźniej nie najważniejszym — elementów oceny. Olbratowski przypomina słynne wypowiedzi trenerów, dla których liczą się także atmosfera, hymn, orzełek i moralne zwycięstwo. A skoro wyniki bywają kiepskie, może rzeczywiście najlepiej… po prostu na nie nie patrzeć?

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się portalom plotkarskim i relacjom ze ślubów osób, o których wcześniej większość z nas nawet nie słyszała. W humorystyczny sposób pokazuje, jak z kilku zdjęć, „osób z otoczenia pary” i szczegółów ceremonii można stworzyć historię godną wielkiego wydarzenia. Naturalny makijaż robiony przez kilka godzin, prośba o prywatność i zdjęcia na siedmiu profilach to dopiero początek. Czy za chwilę z internetu dowiemy się także o ich rozstaniu?

Skarbówka coraz częściej szuka przychodów z nieujawnionych źródeł, a podatnicy muszą się tłumaczyć, skąd mieli pieniądze na samochód albo jakim cudem emeryt wykupił w tym miesiącu wszystkie leki. Nie pomoże nawet powołanie się na oszczędności w skarpecie, bo jeszcze trzeba będzie wykazać, skąd miało się na skarpetę.

Tomasz Olbratowski zastanawia się więc, czy wystarczającym wyjaśnieniem może być sprzedaż prawdziwków i maślaków oraz dlaczego najłatwiej sprawdzić drobnego przedsiębiorcę, który jest jednocześnie prezesem, księgowym, kierowcą, magazynierem, działem reklamacji i człowiekiem, który wieczorem płacze nad ZUS-em. A na końcu i tak wracamy do najważniejszego pytania: skąd emeryt miał na leki?

Nasza reprezentacja zagrała mecz ze Szwecją. To jest jedno z tych zdań, po których wiesz, że nie usłyszysz już niczego pozytywnego. Bo to nie był w naszym wykonaniu mecz, ale męcz. Przegraliśmy męcz 1 do 3. To prawda. Ale nawet w takich sytuacjach trzeba patrzeć szerzej nie wężej.

Oszuści nie śpią, tylko oszukują. Przez internet, przez telefon, na wnuczka, kryptowaluty i piramidy finansowe. A my naiwni dajemy się wrabiać. Tylko jak właściwie zostaje się oszustem i od czego zacząć ten zawód?

Naród kłóci się o „Lalkę”! Mamy nowy serial Netflixa, film kinowy i dwie starsze ekranizacje. Czyli razem aż cztery „Lalki” – i wystarczająco dużo powodów, żeby rozpocząć narodową dyskusję.

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się sporowi o ekranizacje powieści Bolesława Prusa. W humorystyczny i pełen ironii sposób przedstawia historię Wokulskiego, jego miłosnych rozterek oraz relacji z Izabelą Łęcką. Czy Wokulski pomylił miłość z programem lojalnościowym? I dlaczego Polacy potrafią kłócić się nawet o XIX-wieczną powieść?

Byli lekarze, którzy w tym samym czasie mieli dyżur na dwóch SOR-ach, a sami siedzieli w domu. Tomasz Olbratowski zastanawia się więc, jak wyglądałoby to w innych zawodach. Nauczyciel jednocześnie uczy w Toruniu i Szczecinie, choć siedzi w domu i robi masło na handel. Pilot leci do Nowego Jorku i Tokio, a w rzeczywistości ogląda Ekstraklasę z pilotem w ręku.

Bo człowiek może być tylko w jednym miejscu na raz. Chyba że pracuje w publicznej służbie zdrowia. Wtedy ciało zostaje w domu, nazwisko idzie na dyżur, a wynagrodzenie jest wszędzie.

Urzędnicy skarbówki udaremnili niecną próbę zachwiania równowagi budżetowej Polski przez koła gospodyń wiejskich. Na dożynkach rozdawano za darmo przygotowane produkty regionalne, ale zabrakło kasy fiskalnej. Na nic zdało się pieczenie nielegalnych placków, gotowanie bezprawnych bigosów oraz wywrotowych gulaszów i sałatek.

Bo niech nas nie zmylą kwieciste spódnice, pseudoludowe serdaki i prowokacyjne czerwone korale. Jak zauważa Tomasz Olbratowski, wszystko to może przecież skrywać zgniliznę fiskalną. A śledztwo skarbówki wykazało coś jeszcze bardziej podejrzanego: gospodynie na co dzień chodzą w adidasach.

Ludzkość od tysięcy lat szuka eliksiru nieśmiertelności, ale po co właściwie żyć 150 lat, skoro już w wieku 40 człowiek nie wie, co robić w niedzielę po obiedzie? Naukowcy szukają leku na starzenie, dietetycy każą odstawić alkohol, tłuszcz i cukier, a stulatek w telewizji spokojnie mówi, że całe życie jadł smalec.

Pomaga też post przerywany. Przez osiem godzin jesz, przez szesnaście nie jesz. Dawniej nazywało się to biedą. Tomasz Olbratowski sprawdza więc, czy prawdziwym sekretem długowieczności nie jest po prostu mieć coś do zrobienia jutro. Na przykład od lat odkładane sprzątanie piwnicy.