W coraz szersze kręgi zatacza się lista kandydatów w wyborach na prezydenta Krakowa. Ma być kandydatów więcej niż mieszkańców. Wiadomo miasto prestiżowe. Wszyscy już wiedzą, że ja nie wystartuję na prezydenta Krakowa. Chyba, żeby coś tam, czy coś. Kiedy to ogłosiłem, dało się usłyszeć odgłosy westchnienia ulgi u planujących kandydować.

Ironia, polityka i demografia w jednym kieliszku. Felieton o tym, jak w Polsce szuka się przyczyn katastrofy demograficznej — i jak zaskakująco proste recepty potrafią znaleźć politycy. Skoro młodzi nie piją, to się nie poznają, a skoro się nie poznają, to nie ma dzieci. Brzmi absurdalnie? Tym lepiej. To satyryczne spojrzenie na publiczne „diagnozy”, które coraz częściej brzmią jak kabaret, choć dotyczą bardzo realnych problemów: mieszkań, perspektyw i przyszłości młodego pokolenia.

Odpowiemy sobie dzisiaj na pytanie: dlaczego nie zostanę prezydentem Krakowa. Pan Miszalski został wyreferendowany z urzędu. I od razu pojawiła się giełda nazwisk kandydatów, wśród których Skowron wymienił i moje nazwisko. Wymienił liczne moje pozytywne zalety, w tym, że gadam mądrze, co jest głupie. Otóż, powtórzę się: jest to raczej niemożliwe, żebym został prezydentem Krakowa. Nie mógłbym pełnić tej funkcji, piastować tego stanowiska i sprawować tego urzęda. Bo to trzeba sprostać potrzebom miasta, a ja nikogo w Krakowie nie znam, nie jestem umocowany w strukturach i kim ja obsadzę spółki miasta? Ludźmi, których nie znam? Tych co znam konkretnie trzy Skowron Tomkowicza Medżik może Kałamaga, to oni może wezmą po dwie góra trzy spóły, ale reszta? No jak? I tak w cholerę nieobsadzonych stanowisk zostaje...

Uważamy te prawdy za oczywiste: że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi, że ich Stwórca przyznał im pewne niezbywalne prawa, a wśród nich są prawo do życia, wolności i dążenia do szczęścia. Tak głosi Deklaracja Niepodległości Ameryki. I właśnie prezydent Trump jako głowa państwa dąży do szczęścia. Daje przykład swoim rodakom. Oto, w wyniku ugody na mocy której Trump zrezygnował z pozwu przeciw amerykańskiemu Urzędowi Podatkowemu na 10 miliardów dolarów, za ujawnienie danych z jego zeznań podatkowych w ostatnich latach poprzedniej kadencji, rząd USA, na którego czele stoi Trump, wydał dokument, zgodnie z którym "na zawsze wykluczone i zakazane" jest prowadzenie audytów zeznań podatkowych Donalda Trumpa, jego synów Donalda Juniora i Erica, a także holdingu Trump Organization, a także ściganie ich za ewentualne nieprawidłowości w rozliczeniach z fiskusem. Pewnie po tym Trump zebrał rodzinę i powiedział jak Marian Opania do Janusza Gajosa w Piłkarskim pokerze: to my teraz możemy wszystko! To jest rodzina na swoim!

Polacy dzielą się na tych, którzy byli w Izbie wytrzeźwień, tych, którzy będą, tych, którzy nie byli, a będą, i tych, którzy w ogóle nie będą. Te pożyteczne placówki, choć klientów nie brak, przynoszą straty. I są likwidowane. Bo klienci nie płacą, bo nie mają, gdyż wszystko wydają na alkohol. Logiczne. I problem spada głównie na policję, która ma tego dość. Ministerstwo Zdrowia uważa, że coś w systemie trzeba zmienić i razem z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych szukają, cytuję "najkorzystniejszego rozwiązania". Mam takie. Izby wytrzeźwień powinny walczyć o klienta na poziomie, klienta zamożnego...

Właściciele małych firm skarżą się, o czym pisze prasa, że koszty prowadzenia firmy rosną i z trudem zarabiają na składki, a to zdrowotną, a to zusowską. Płaczą nad swoimi fakturami jak nad grobem ukochanego chomika, podczas gdy ZUS stoi z wyciągniętym kontem. Jest rada. W obecnej sytuacji ekonomicznej właściciel małej firmy powinien iść gdzieś do pracy, na etat. i w tej pracy zarobi na składki, i jeszcze mu trochę zostanie, żeby dołożyć do firmy...

Felieton o tym, że na Eurowizję wysyłamy nie piosenki, tylko narodowe traumy w rytmie ballady. Gdy Europa chce brokatu i tańca, my serwujemy transcendencję, modlitwę i skołataną duszę narodu. Od Gai będącej Bogiem po oszalałego podmiota lirycznego Zenka — wychodzi na to, że Polska nawet disco polo potrafi przerobić na dramat psychologiczny.

Dziś o tym, że w dyplomacji najlepszy prezent to taki, który wygląda dostojnie, ale równie dobrze mógłby stać zakurzony obok gofrownicy i starej drukarki. Od kaszubskiej Tory dla papieża, przez helikoptery od Obamowej, aż po wizję watykańskiej wiertarko-wkrętarki „limited edition”. Krótko mówiąc: polityka, etykieta i Castorama spotykają się przy jednym stole.

W Modenie do liceum na lekcję historii przyszedł licealista z pociskiem moździerzowym z I wojny światowej - ewakuowano całą szkołę. Mówiliśmy o tym, ale temat wart jest poszerzonego pogłębienia. W Polsce też były takie przypadki. Wśród zagrożeń w polskiej szkole wymienia się lekcje o zdrowiu, gangi narkotykowe, przede wszystkim ministerstwo Edukacji, a niestety zapomina się o Izbach Pamięci, które pokutują w wielu szkołach i mogą stać się źródłem poważnych demolek. Kiedyś do jednej ze szkół w Częstochowie dzieci przyniosły do Izby Pamięci kilka pocisków artyleryjskich, które otrzymały od patriotycznie zorientowanego sąsiada jednego z dzieci. Również kiedyś w Gorzowie pani od historii nalazła w szafce z pomocami naukowymi, przeznaczone do Izby Pamięci cztery sprawne pociski służące do niszczenia żelazobetonowych schronów. Wystarczyło w te pociski stuknąć i pani od historii przeszłaby do historii. Razem ze szkołą, po której pozostałby bitewny pył, i konkretnych rozmiarów lej. Problem w tym, że dzięki naszej burzliwej historii, patronami szkół są przeważnie bohaterowie narodowi, którzy z takich czy innych przyczyn, kiedyś tam musieli wykazać się na polu chwały walcząc orężem takim czy innym o wolność waszą i naszą. Tacy byliśmy i takich nas kochamy...