Focus op Wetenschap

Lipofilling is een techniek waarbij menselijk vetweefsel op een andere plek in het lichaam wordt ingebracht. Bijvoorbeeld bij vrouwen met borstkanker. Met deze methode kunnen de borsten gereconstrueerd worden. Maar artsen zijn terughoudend, omdat lipofilling gevaarlijk zou zijn. De kanker zou er door terug kunnen komen.

Todor Krastev promoveert op zijn onderzoek naar de veiligheid van lipofilling aan de Universiteit van Maastricht. Uit zijn onderzoek blijkt dat lipofilling veilig is. Marc-Robin Visscher maakte deze reportage in het Tergooi ziekenhuis in Hilversum.

Lipofilling is een techniek waarbij menselijk vetweefsel op een andere plek in het lichaam wordt ingebracht. Bijvoorbeeld bij vrouwen met borstkanker. Met deze methode kunnen de borsten gereconstrueerd worden. Maar artsen zijn terughoudend, omdat lipofilling gevaarlijk zou zijn. De kanker zou er door terug kunnen komen.

Todor Krastev promoveert op zijn onderzoek naar de veiligheid van lipofilling aan de Universiteit van Maastricht. Uit zijn onderzoek blijkt dat lipofilling veilig is. Marc-Robin Visscher maakte deze reportage in het Tergooi ziekenhuis in Hilversum.

Onderzoeker Marieke Hopman wil graag weten hoe we kinderrechten over de hele wereld kunnen verbeteren. Daarom reisde zij af naar landen als Cyprus en de Centraal Afrikaanse Republiek. Landen waar de politieke verhoudingen op gespannen voet staan met kinderrechten.

In de podcastserie 'Faces of Science' geven jonge wetenschappers een inkijkje in hun leven en hun onderzoek. De serie wordt gemaakt in samenwerking met NEMO Kennislink.

Onderzoeker Marieke Hopman wil graag weten hoe we kinderrechten over de hele wereld kunnen verbeteren. Daarom reisde zij af naar landen als Cyprus en de Centraal Afrikaanse Republiek. Landen waar de politieke verhoudingen op gespannen voet staan met kinderrechten.

In de podcastserie 'Faces of Science' geven jonge wetenschappers een inkijkje in hun leven en hun onderzoek. De serie wordt gemaakt in samenwerking met NEMO Kennislink.

Japanse onderzoekers vonden een bijzonder mineraal in een maanmeteoriet die op aarde is beland. Het mineraal komt uit het gebied rond de evenaar van de maan en kan enkel zijn gevormd als er daar voldoende water zou zijn. Het is dus kortom een nieuwe sterke aanwijzing dat het waterijs op de maan zich niet enkel tot de maanpolen beperkt.

Experimenteel petroloog Edgar Steenstra (Vrije Universiteit Amsterdam) onderzocht onder meer de waterrijke maanstenen die door Apollo-missies naar de aarde zijn gebracht. Hij legt voor ons uit waarom deze nieuwe ontdekking en andere aanwijzingen ons begrip over de geboorte van de maan in twijfel zouden kunnen trekken.

Japanse onderzoekers vonden een bijzonder mineraal in een maanmeteoriet die op aarde is beland. Het mineraal komt uit het gebied rond de evenaar van de maan en kan enkel zijn gevormd als er daar voldoende water zou zijn. Het is dus kortom een nieuwe sterke aanwijzing dat het waterijs op de maan zich niet enkel tot de maanpolen beperkt.

Experimenteel petroloog Edgar Steenstra (Vrije Universiteit Amsterdam) onderzocht onder meer de waterrijke maanstenen die door Apollo-missies naar de aarde zijn gebracht. Hij legt voor ons uit waarom deze nieuwe ontdekking en andere aanwijzingen ons begrip over de geboorte van de maan in twijfel zouden kunnen trekken.

Wat maakt ons nog menselijk in deze tijden van snelle en ingrijpende wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen. Een vraag waar schrijfster Mary Shelley zich in 1818 ook al mee bezighield toen zij haar beroemde roman Frankenstein schreef.

Zij zag de wereld veranderen door fabrieken, machines en experimenten met elektriciteit. Ook nu maakt men zich zorgen over technologische ontwikkelingen, vooral die van de robotica. Te gast zijn Maurice op de Beek, technisch directeur van het bedrijf Kiiroo dat slimme, computergestuurde seksspeeltjes maakt en pornoproducente en relatiecoach Kim Holland. Zij discussiëren over de toekomst van slimme seksrobots.

Wat maakt ons nog menselijk in deze tijden van snelle en ingrijpende wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen. Een vraag waar schrijfster Mary Shelley zich in 1818 ook al mee bezighield toen zij haar beroemde roman Frankenstein schreef.

Zij zag de wereld veranderen door fabrieken, machines en experimenten met elektriciteit. Ook nu maakt men zich zorgen over technologische ontwikkelingen, vooral die van de robotica. Te gast zijn Maurice op de Beek, technisch directeur van het bedrijf Kiiroo dat slimme, computergestuurde seksspeeltjes maakt en pornoproducente en relatiecoach Kim Holland. Zij discussiëren over de toekomst van slimme seksrobots.

Bij de vier winnaars van de Spinozapremie is er dit jaar een heel bijzonder wetenschapsduo. Celbioloog Anna Akhmanova (Universiteit Utrecht) en bio-nano-wetenschapper Marileen Dogterom (TU Delft) zijn niet alleen goede vriendinnen. Ze doen vanuit hun eigen invalshoek onderzoek naar het skelet van een cel.

Je leest het goed. Elke cel in ons lichaam heeft een geraamte. En het mooie is dat dat skelet de cel stabiliteit geeft en tegelijkertijd hyper-flexibel is. De cel gebruikt haar skeletonderdelen (zoals zogenaamde microtubili) daarom voor talloze belangrijke functies. Maar soms gaat het ook mis door redenen die voor ons onbekend zijn. En de gevolgen (neuro-ziektes, kanker...) kunnen groot zijn.

Akhmanova en Dogterom worden zowel nationaal als internationaal geroemd doordat ze vele gaten in onze kennis over het celskelet weten op te vullen. Soms doen ze dat door met elkaar samen te werken, soms met hun eigen onderzoeksteams. Naast de Spinozapremie hebben ze ook al vele nationale en buitenlandse subsidie-beurzen voor hun werk gekregen. Een teken dat de wetenschappelijke wereld nog veel van hen verwacht. Verslaggever Karin Alberts vraagt beiden naar wat het winnen van zo'n Spinoza-premie met hen doet.

Bij de vier winnaars van de Spinozapremie is er dit jaar een heel bijzonder wetenschapsduo. Celbioloog Anna Akhmanova (Universiteit Utrecht) en bio-nano-wetenschapper Marileen Dogterom (TU Delft) zijn niet alleen goede vriendinnen. Ze doen vanuit hun eigen invalshoek onderzoek naar het skelet van een cel.

Je leest het goed. Elke cel in ons lichaam heeft een geraamte. En het mooie is dat dat skelet de cel stabiliteit geeft en tegelijkertijd hyper-flexibel is. De cel gebruikt haar skeletonderdelen (zoals zogenaamde microtubili) daarom voor talloze belangrijke functies. Maar soms gaat het ook mis door redenen die voor ons onbekend zijn. En de gevolgen (neuro-ziektes, kanker...) kunnen groot zijn.

Akhmanova en Dogterom worden zowel nationaal als internationaal geroemd doordat ze vele gaten in onze kennis over het celskelet weten op te vullen. Soms doen ze dat door met elkaar samen te werken, soms met hun eigen onderzoeksteams. Naast de Spinozapremie hebben ze ook al vele nationale en buitenlandse subsidie-beurzen voor hun werk gekregen. Een teken dat de wetenschappelijke wereld nog veel van hen verwacht. Verslaggever Karin Alberts vraagt beiden naar wat het winnen van zo'n Spinoza-premie met hen doet.