In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko

De ene dag app je me meteen nadat je wakker wordt. Vertel je tot in details je dromen, wat je vandaag gaat doen. 

Niet alleen dat.

Je vraagt aan mij hoe ik me voel en je neemt geen genoegen met een ontwijkend antwoord.

De andere dag kan er nog maar net een ‘Hoi’ vanaf en een ‘Gaat prima, hoor’ en je verdwijnt weer in de digitale leegte van al mijn onbeantwoorde vragen.

Je bent zo mysterieus. Zo ongrijpbaar.

Als je meer tomson darko wil, ik heb je rug:

1) Tomson darko woensdagavondmail

Elke woensdagavond schrijf ik over gevoelens waar niemand over praat. Ga naar deze site om je in te schrijven

2) Schrijf je gevoelens op

Elke zondagochtend een micro-mail hoe jij je gevoelens beter op papier zet. Tips voor het bijhouden van een journal, tot het dichten of schrijven van een boek. Schrijf je hier in.

3) Mijn boeken, posters en tasjes

Ik verkoop vanaf mijn zolderkamer mijn eigen geschreven boeken, posters en tassen. Check mijn webwinkel hier.

4) Abonneer je op mijn vijfdaagse mail

Mijn vijfdaagse mail zit vol met persoonlijke observaties, duistere grapjes, inzichten van kunstenaars en filosofen, instructies om je gevoelens beter op te schrijven en meer. Word ook lid.

De tekst 'leven in de verwachtingen van anderen' met commentaar waar de inspiratie vandaan kwam.

Abonneer je ook voor mijn vijfdaagse mail.

//

De tekst

Ik moet hiervan ontsnappen. Dat bijna letterlijke gevoel dat ik geen lucht krijg hier. Dat wat me juist veiligheid en comfort heeft gebracht in mijn leven, voelt aan als een ruïne. Met een afgebrokkelde, onder het mos bedekte verdedigingsmuur. De ophaalbrug is allang verrot en kan niet meer open of dicht. Maar ze leven er nog steeds in. In iets wat ooit was. Ze zijn te dom om het te zien. Levende geesten. Net zoals mijn hoofd nog steeds in die ruïnes leeft.

​Dat mechanisme in mijn kop dat smeekt om een goedkeurend knikje. Om de woorden: 

‘Zet ‘m op.’ 

‘Doe maar.’ 

Ik weet dat ik het alleen kan. Vooral als ze me weer niet begrijpen. Vooral als ik zoveel in me voel, dat ik tegen de muur aan wil slaan. Dan denk ik dat mijn leven makkelijker is als ze er niet meer zijn. Aan ontsnappen uit dit land zonder het iemand te vertellen.

​Maar ik wil ze vooral niet teleurstellen. Ook al is dat onvermijdelijk. Ik ga ze teleurstellen. Of ik er mijn best voor doe of niet. Het gaat gebeuren.

Leven in de verwachtingen van anderen is geen leven. 

Maar hun blauwdruk van wat ze van me willen en vinden, is zo sterk aanwezig. Ze hoeven het niet eens uit te spreken. Ze hoeven het niet eens te zien. Ik zie de stand van hun gezicht gewoon voor me. De toon van hun stem. De meest heftige vraag waar geen antwoord op komt, maar slechts teleurstelling in doorklinkt: ‘Wat moeten we met je aan?’

Kusje voor de pijn. Op mijn knie.

Maar als ik vertrek, wie geeft er dan een kusje op mijn ziel? Wie zegt dan bij mijn volgende zenuwinzinking tegen me: ‘Komt wel goed schatje, doe het maar gewoon.’

Ze zijn beperkt. Ze zijn vergeten hoe de wereld werkt, hoe die natuurlijke driften door een nieuwe generatie op een nieuwe manier worden bevredigd.

‘Praat niet met vreemden.’ is niet meer van toepassing. Ze moesten eens weten. Ik praat elke avond alleen maar via een app met vreemden van het andere geslacht. Dansend elkaar uithoren zonder te direct te zijn. Vragen wat de ander aanheeft als codetaal voor: ‘Vertel me dat je naakt bent.’ Ik wil niet te makkelijk zijn. Ik wil dat ze moeite voor me doen. Heel veel moeite. Maar ik ben ook zwak…

Wie geeft me een kusje op mijn hart als de volgende persoon me een gevoel gaf dat ‘ie echt om me gaf? 

En nu blokkeer ik het telefoonnummer. Verwijder ik het profiel. Sluit ik me twee dagen op in mijn kamertje met drugs, chocolade, een deken, een iPad en een nutteloze jankserie, waarin personages vooral heel goed zijn in het ontkennen dat de ware liefde gewoon hun directe suffe collega is.

Kusje op het puntje van mijn neus. 

Dat was ooit genoeg om mijn tranen te doen stoppen. Om de pijn te onderdrukken. Een placebo-effect uit onze jeugd. Maar het werkte. Het werkte heel goed.

Een kusje op mijn pijnlijke knie.

Wie geeft hen nu een kusje? Nu ik er niet meer ben en ook steeds minder vaak terugkom. Ze dachten vast: ‘We faciliteren de praktische zaken van het leven, zodat je niet zonder ons kan.’ Maar ik kan wel zonder. Ze zeggen het niet letterlijk meer tegen me. De vorige keer flipte ik. Dat zware gevoel op de borst. De stress van wat ik allemaal nog moest doen. Maar nu weet ik wel dat ze, met elk appje dat ze sturen, indirect bedoelen: ‘Wanneer kom je weer langs?’

// 

Ik lees voor uit mijn aankomende boek 'Tweelingzielen sterven nooit'. 

Verschijningsdatum onbekend.

Mijn vijfdaagse maillezers, lezen elke woensdag een hoofdstuk.

—
Ik schrijf vijf dagen in de week over gevoelens waar niemand over praat. 
Check https://mailservice.darkomail.nl/vijfdagen 

Het leven is een geschenk. Maar het enige wat ik voel is schuld en schaamte. 

Als ik een boks wil geven bij de uitgang van het station als begroeting, steekt hij een hand uit. Mijn bokshand verandert in een uitgestoken variant. Maar hij heeft zich ondertussen ook bedacht en maakt er een boks van.

Ons onderbewustzijn speelt steen, papier, schaar.

Ik doe al een stap naar voren om het station te verlaten, terwijl hij zegt: ‘Zullen we dan maar knuffelen?’ Ik draai me om, begroet zijn uitgestoken armen en we vormen een soort luchtbrug die er heel raar uitziet.

Geloof me nou.

Heel raar.

Schuldgevoel. Om mijn eigen onhandigheid. Dat ik hem ermee heb belast. 

Zou ik een ander zo veroordelen om zijn onhandigheid als ik mezelf nu veroordeel? 

Vast niet. 

Toch doe ik het bij mezelf.  

Weet je wat het verschil is tussen een optimist en mijzelf?

Een optimist ziet hoe mooi de wereld is. 

Maar om mijn mopperende vriend Schopenhauer te citeren:

‘Maar is de wereld dan soms een kijkkast? Om te _zien_ zijn deze dingen inderdaad mooi, maar ze te _zijn_, dat is heel wat anders.’

Ja. Dat is heel wat anders.

‘Je hoeft niet somber te zijn. Creëer je eigen geluk.’

Dat was wat iemand tegen mij zei in de koffiecorner, toen het gesprek over depressie ging.

Alsof je het _zijn_ kan veranderen door er anders naar te kijken.

//

Een tekst uit mijn vijfdaagse mail 

Bestaat er een meer mannelijke film dan Fight Club?

Een shirtloze Brad Pitt die knokt met Edward Norton en andere mannen vechten. In obscure kelders. Met hun blote vuisten.

Maar denk nu niet dat die film gaat over mannen die hun dierlijke instincten volgen. Integendeel.
 
Toen de film in 1999 uitkwam, begrepen de critici er weinig van. De mensen bleven weg uit de bioscopen.

Dat snap ik wel. Welke date wordt nou warm van de titel Fight Club? Ze hadden het beter knuffelclub kunnen noemen.

Toch werd de film uiteindelijk een culthit op video en dvd.

Door de onderliggende boodschap...

Ik heb een kort verhaal geschreven van 1.600 woorden over je onbegrepen en eenzaam voelen in een relatie.

Het was oorspronkelijk een scène voor mijn aankomende nieuwe roman. Maar het is een apart verhaaltje geworden 💛.

Ik vrees voor mijn 65ste verjaardag. Dat is de leeftijd waarop de aftakeling begint. Ik vrees een heel pijnlijke weg naar mijn grafkist toe.

Ik word waarschijnlijk 100 jaar op vijftig pillen per dag om elke ontsteking, alle slijtage en andere pijn dragelijk te houden.

Ik gun het de medicijnindustrie. Moge die rijk en gelukkig worden van mijn fysieke beperkingen.

De medicijnindustrie heeft een slechte naam. We praten graag in termen als ‘een complot’ en ‘Ze houden ons ziek’ en ‘Ze worden rijk over onze ruggen’.

Maar dat is niet eerlijk.

Want zij weten iets wat wij onvoldoende beseffen: dat we graag betalen voor de kortste route naar een pijnvrij bestaan.

Je kan mediteren en zo je ademhaling onder controle krijgen. Of je gaat naar de huisarts en fixt een paar benzeenpillen.

Je kan minder vet en zout eten. Zeg maar elke dag. Of je fixt cholesterolverlagers bij de huisarts. 

We houden niet van moeite. We houden van de makkelijke weg.

Een van de grootste denkfouten die mensen maken: ongelukkig zijn en depressie op hetzelfde niveau zetten.

• - Luister naar mijn melancholische pianolijst
• Kijk op HBO Max de serie _The leftovers_ (drie seizoenen) en laat je opzuigen door de vergankelijkheid. 3 procent van de aardbewoners is op mysterieuze wijze verdwenen. We volgen de achterblijvers.
• Veel van mijn teksten die ik maak, maak ik ook voor mezelf. Bij somberheid lees ik deze tekst vaak terug ‘Mijn goede, oude vriend die ik niet mis’
• De film _Palm Springs_ (staat op Netflix). Een vrij absurdistische, morbide film. Over twee mensen die in een timeloop vastzitten en elke dag opnieuw beleven. Een lach en vergankelijkheid. 
• Volkskrantartikel 'somberheid is evolutionair'
  
  

Ik ben niet bang voor sombere gevoelens. 

Vaak snap ik waar ze vandaan komen. 

• Een frustrerend gesprek met een vriend 
• Een spontane herinnering aan een tijd die niet meer is
• Een te hoge verwachting die niet uitkwam

Soms heeft mijn somberheid geen aanleiding.

Dan sluipt die langzaam in de loop van de dag mijn ziel in. Zonder dat ik precies weet hoe het komt. 
Het enige wat ik dan kan doen is de dag uitzitten en op tijd naar bed gaan.

Vrijdag uitgebreide versie van deze tekst, met commentaar. 

Als ik moet kiezen tussen het feest van het jaar bezoeken of de hele avond alleen zijn, dan kies ik toch liever voor alleen zijn.

Op feestjes voel ik me vaak eenzaam. Geen idee waarom. Het ligt niet aan anderen.

Het ligt aan mezelf.

Overprikkeling. Te hoog zelfbewustzijn van mijn lijf. Te gevoelig voor ongemakkelijke gesprekken.

Maar denk nu niet dat ik niet van een feestje houd. Of mensen haat.

Integendeel.

Dit is een langere versie van mijn tekst 'Niets is aantrekkelijker dan iemand die alleen op vakantie kan gaan.' Met uitgebreide toelichting en persoonlijke anekdotes.