தஞ்சைக்குப் போய் உத்தமசோழரைக் கேட்கலாமா." என்று சொல்ல, "இல்லை. தஞ்சைக்குப் போகும் முன் நம்பியாண்டார் நம்பியைப் பார்த்துவிட விரும்புகின்றேன். இரண்டுமுறை முயற்சித்தும் இவரைச் சந்திக்க முடியவில்லை. எங்கெங்கோ வெவ்வேறு ஊர்கள் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அவரைப் போய் சந்தித்துவிட்டு பிறகு ஊருக்குப் போகலாம் என்றிருக்கிறேன். வந்தியத்தேவரே. பதட்டமான என் தமையன், எவ்வளவு மோசமாக மரணமடைந்திருக்கிறான் பார்த்தீரா. ஒன்று புரிகிறது. இனி இந்த அருண்மொழி எது குறித்தும் பதட்ட மாக மாட்டான். எப்பேர்ப்பட்ட பிரச்சினைகள் வந்தாலும், எப்படிப்பட்ட எதிரிகள் நின்றாலும் மிக அமைதியாக யோசிக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ளே ஒரு தீர்மானம் ஏற்பட்டு விட்டது. இது அனுபவ பாடம். என் தமையன் பட்ட அனுபவத்திலிருந்து நான் கற்றுக் கொண்ட பாடம்." அடிக்குரலில் இளவரசர் நிதான மாகச் சொன்னார். மறுபடியும் அவர் கண்களில் நீர் கட்டி மெல்ல கன்னம் இறங்கியது.

.

அந்தப் பரமேஸ்வரனைப் பார்த்தவுடன் உன்னுடைய நட்சத்திரம் இது. உன் ஜாதகத்தில் குரு இங்கு இருக்கிறது. ராகு இங்கு இருக்கிறது. கேது இங்கு இருக்கிறது. இதனால் நீ இந்த குணமுடையவன். இந்த குரு இங்கு இருப்பதால் சந்திரனுடைய இடம் இது. சந்திரன் இங்கு இருப்பதால் புதனும், சூரியனும் இங்கே இருக்கிறார்கள். என்று பார்த்த மாத்திரத்தில் சொன்னார். அவன் திகைத்தான். பிறகு அவனைத் தனியே அழைத்துப் போய் காதோரம் கிசுகிசுப்பாக இப்படித்தான் நடந்திருக்கும் என்று சொல்ல, அவன் முகம் வியர்த்துக் கொட்டியது. இனி என்ன நடக்கும் என்று கேள்வி கேட்க, பதினாலரை வருடம் உன்னு டைய அற்புதமான நேரம் முடிந்து விட்டது. இனி சோதனைக் காலம்தான். மரணத்திற்கு நேரான கண்டங்கள் ஏற்படும் காலம் இது என்று சொன்னார்.

.

அது பெரிய கதை ஐயா. எவ்வளவு நாள் பதுங்கும் என்று கேட்டார்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் ஆதித்த கரிகாலன் இறந்த நாளை நினைவு வைத்துக்கொண்டு அருண்மொழி புலி பதுங்கு கிறதா. படுத்துத் தூங்கி விட்டதா என்று கேட்டார்கள். பதுங்கத் தான் போயிற்று. இப்போது படுத்துத் தூங்கப் போயிருக்கிறது என்றும் உரக்கச் சொல்லிச் சிரித்தார்கள்.

எதற்கு அந்தப் பழுவூர்ப்பெண். காஞ்சிபுரத்துப் பெண்கள் பலபேர் இருக்கிறார்கள். என்ன குலுக்கு என்ன தளுக்கு ஒற்றைப் பொற்காசுக்கு உடம்பு முழுவதும் பிடித்து விடுகிறார்கள். இன னொரு பொற்காசு கொடுங்கள். உலகத்தையே சுருட்டி உங்கள் காலடியில் வைத்து விடுவார்கள். ஆனந்தத்தின் பெட்டகம் அந்தப் பெண்கள். அதில் பல பேருக்கு அகவை பதினாறு. அழகில் ரதி. பார்த்தால் வேறு எந்தப் பெண்ணையும் கேட்கவே மாட்டீர்கள். பெயரே மறந்து போகும். ஏற்பாடு செய்யவா.

சோழதேசத்தின் நீளமும், அகலமும் தெரியாது உத்தம சோழனைப் போலவே நானும் இருக்கிறேன். சோழதேசத்து மக்களின் தன்மை உத்தமசோழருக்குப் புரியாதது போலவே எனக்கும் புரியவில்லை. இந்தச் சோழதேசத்தை நன்கு ஆட்சி செய்ய வேண்டுமென்றால், சோழதேசத்தின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஒரு அரசன் போயிருக்க வேண்டும். சக்ரவர்த்தியாக ஒருவன் பதவியேற்றால் அப்படிப் போவதில் சிரமம் இருக்கிறது. எனவே, இந்தச் சக்ரவர்த்தி பதவி என்கிற சுமையை அவன் தலையிலே வைத்து விட்டு ஊர் மக்களைச் சந்திக்கும் பணியை நான் மேற்கொண்டிருக்கிறேன்.

"பஞ்சவன்மாதேவி ஒன்றைப் புரிந்து கொள், கோயில் பணிகளில் உங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளப் போகிறீர்களா என்று கேள்வி கேட்டிருந்தோமல்லவா, முடியாது... இல்லை என்று சொல்ல அவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். அதற்கான காரணங்களை அடுக்குகிறார்கள். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டு மென்று நினைக்கிறாய். கட்டிக் கொண்டு கொஞ்சவா. கழுத்தில் மாலை போட்டு வாழ்க என்று சொல்லவா, என்ன செய்ய வேண்டும் பஞ்சவன்மாதேவி.”

அரசர் குரலில் மெல்ல காரம் ஏறியது.

போதும் இராஜராஜா... ராஷ்டிரக்கூடன் இறந்தால் என்ன.. சோழன் இறந்தால் என்ன... பாண்டியன் இறந்தால் என்ன... விதவையாவது ஒரு பெண்தானே. அனாதையாவது குழந்தைகள் தானே. போர் எதற்கு இராஜராஜா. அற்புதமான பணியைத் துவக்கிக் கொண்டிருக்கிறாய். இதில் இந்த விஷயத்தைப் பெரிது படுத்தாது வெறுமே சமாதானமாகப் போவதுதான் நல்லது. கருமார்களுக்கு இதைப் புரியும் வண்ணமாகச் சொல்ல எனக்குத் தெரியும். அவர்கள் வெகுளிகள். வேறு எங்கிருந்தோ இந்தத் தூண்டுதல் வந்திருக்குமோ என்று நான் நினைக்கிறேன்.

எங்கும் பரந்த இறை என்ற விஷயம் சில சமயம் மனிதருக்குள் இறங்கி தன் பணியை தானே செவ்வனே நடத்தி கொள்கிறது என்று சதாசிவச்சாரிக்கும் புரிந்து போயிற்று