De wandwerken en sculpturen van Maaike Kramer zijn ofwel opgetrokken uit beton, of ze refereren aan beton. Het zijn objecten die zowel monumentaal als kwetsbaar ogen, met een huid vol vouwen, verschillende grijstinten en getekende schetsen - waardoor hun constructie en onaffe karakter wordt benadrukt. Deze betonnen beelden zijn voor Maaike een monument voor het idee dat zelfs de meest stellig gebrachte waarheid een constructie is, en daarmee niet absoluut of onveranderlijk.

De beelden die Florentijn Hofman in de publieke ruimte plaatst zijn van overdonderende schaal. Een luierend aardvarken van dertig meter lang, een reuzenpanda van 26,5 meter die een selfie neemt, of zijn meest bekende: de gele badeend die hij in verschillende variaties - tot wel dertig meter hoog - over de hele wereld voor kusten liet dobberen. Vaak zijn het dierenfiguren en zien ze er schattig uit, maar wie beter kijkt of voelt, merkt dat er meer aan de hand is.

Yasser Ballemans is geïnteresseerd in de rol van kunst bij rituelen, zoals carnaval of het samenkomen bij een vuur. Hij probeert met de beeldtaal en elementen van bestaande rituelen, nieuwe te creëren, die passen bij deze tijd. Daarbij is samenwerking en het hebben van maatschappelijk effect van groot belang, als tegenwicht tegen het naar zijn smaak te dominante idee van de autonome kunstenaar die claimt zich niet tot de maatschappij te verhouden.

Lana Mesić probeert in haar fotografisch werk het onzichtbare weer te geven. Door op zoek te gaan naar wat mensen onder het goddelijke verstaan bijvoorbeeld, of naar hoe vergiffenis eruitziet in een ontmoeting tussen betrokken van de Rwandese genocide in 1994. En ook, in eerste instantie zeer tegen haar eigen zin, naar uitingen van haar eigen Kroatische identiteit, die ze volgens de wet gezien heeft ingeruild voor de Nederlandse.

Sjoerd Martens is gefascineerd door de sporen die we als mens achterlaten. Hij legt ze vast en geeft ze een podium, soms door ze te presenteren als documentaire foto, maar soms ook als fotocollage, animatie of videowerk.

Voor het fotoproject, het boek en de documentaire The Life of Fathers volgde Marwan Magroun alleenstaande vaders van kleur. Enerzijds om te laten zien hoeveel van hen niet voldoen aan het stereotype van onverantwoordelijke, afwezige vader, anderzijds om te verkennen hoe het vaderschap eruit kan zien dat Marwan zelf niet had in belangrijke delen van zijn jeugd. In zijn komende documentaire verkent hij hoe je als man van kleur je mannelijkheid vormgeeft, terwijl je aan de ene kant aangesproken als minderheid in de maatschappij je plek probeert te verwerven, en je aan de andere kant aangesproken als man in relatie tot vrouwen wordt gevraagd minder ruimte in te nemen.

Sipke Huismans maakt aquarellen die de speelsheid van een kindertekening hebben, vaardig maar zonder pretentie gemaakt. En ook in twintig jarig directeurschap van de Enschedese kunstacademie AKI wilde hij een klimaat scheppen waarin bescheidenheid voorop stond, en docenten een student niet drillen op basis van verheven kunstregels, maar hun eigenheid tot wasdom laten komen.

Lisa Ijeoma maakt textielwerken: handgeweven stukken of patchworks, stukken stof in figuren geknipt en over elkaar heen genaaid, waardoor er scènes en landschappen ontstaan. De werken hebben een relatie met zowel haar persoonlijke leven als grote maatschappelijke thema’s: politiegeweld tegen mensen van kleur, de blik op een lichaam van kleur of het omgaan met trauma’s - zowel degene die op persoonlijk vlak voorkomen, als die op maatschappelijk niveau van generatie op generatie effect hebben.

Felix de Rooy heeft sinds het midden van de jaren ‘60 gewerkt aan een veelzijdig oeuvre van theatervoorstellingen, films, gedichten en opiniestukken, beeldende kunst in talloze verschijningsvormen en door hem gecureerde tentoonstellingen, zoals Wit over Zwart in 1989 in het Tropenmuseum. Felix ontving in 2017 de Black Achievement Award, en het Stedelijk Museum laat in 2023 een overzicht van zijn werk zien. Vanuit het Opera Forward Festival praat operaregisseur Sjaron Minailo over de studenten die hij begeleidt bij hun eerste opera in de OFF Labs, en contextprogrammeur Ted Tettero vertelt welke (gratis) activiteiten er zijn de komende dagen.

Isabelle Andriessen maakt sculpturen die aan een makkelijke omschrijving ontglippen. Ze zijn vaak gemaakt van keramiek, epoxy en aluminium, en wekken associaties op met bijvoorbeeld een opengesperde kaak, of de vorm van een letter c, maar laten zich nergens op vastpinnen. Bovendien veranderen ze continu: via gekoelde leidingen lekken de beelden condens, en laten zo prachtig gekleurde sporen achter. Ook zijn kunstenaar en maskermaker Carmen Schabracq en theatervormgever Eddy van der Laan te gast om te praten over de voorstelling I have missed you forever, die te zien is op het Opera Forward Festival.