Ο καθηγητής Ευρωπαϊκής και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Κωνσταντίνος Λάβδας, εκφράζει την επιφύλαξή του απέναντι στην απαξίωση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για έναν ζωντανό οργανισμό του οποίου τα μέρη διατηρούν τους ρόλους τους. Επισημαίνει, ωστόσο, τη διάζευξη μεταξύ της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας, που είναι το όργανο με τη μεγάλη ισχύ και διαχειρίζεται τα «βαριά αιτήματα», αντανακλώντας τους συσχετισμούς που προέκυψαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
 

«Αν δεν είχαμε αυτές τις συγκεκριμένες δυνάμεις, τις πυρηνικές, που τελικώς στελέχωσαν το Συμβούλιο Ασφαλείας με μόνιμες έδρες και έχουν βέτο, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα, όχι καλύτερα. Η Γενική Συνέλευση έχει διαμορφώσει μία γενική κουλτούρα διεθνών σχέσεων, και αυτή είναι σημαντική γιατί μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς και να δει νόρμες και πώς εξελίσσονται, να δει αντιλήψεις για διαφορετικά ζητήματα».

Όπως, για παράδειγμα, αναφέρει, μπορεί κανείς να δει τον παγκόσμιο Νότο —όπως πλέον λέγεται—, ποιες αντιλήψεις έχει και σε ποιον βαθμό υπάρχουν σημεία, όπως στο θέμα της Γάζας, στα οποία φαίνεται ενοποιημένος, και άλλα στα οποία δεν είναι.

Για τη Γενική Συνέλευση αναφέρει ότι διαδραματίζει ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής κουλτούρας των διεθνών σχέσεων, αλληλεπιδρώντας θετικά με το δημόσιο διεθνές δίκαιο.

Αναφορικά με τον πόλεμο στη Γάζα, ο κ. Λάβδας σημειώνει ότι το Ισραήλ χάνει δημόσια στήριξη και συμμάχους, αλλά τονίζει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δημόσιων δηλώσεων (π.χ. αποχωρήσεις στον ΟΗΕ) και των ιδιωτικών συνομιλιών που διεξάγουν πολλές χώρες —συμπεριλαμβανομένων αραβικών κρατών— με το Ισραήλ, πίσω από κλειστές πόρτες, για την εξεύρεση λύσης.

«Πρέπει να δούμε τη διάκριση μεταξύ αυτών που δηλώνονται και αυτών που συζητούνται πίσω από κλειστές πόρτες. Υπάρχουν πολλές χώρες που συζητούν με το Ισραήλ και προσπαθούν να βρουν λύση. Κάποιες από αυτές δεν είναι τόσο δυστυχείς που η Χεζμπολάχ, και μετά η Χαμάς, βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο».

Η τριαντάχρονη μονοπολική κυριαρχία των ΗΠΑ, που ακολούθησε τον Ψυχρό Πόλεμο, φτάνει στο τέλος της, λέει στο LiFO Politics ο Λουκάς Τσούκαλης. «Ζούμε το τέλος μιας εποχής. Οι γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες μετακινούνται άγρια και δεν ξέρουμε πώς θα μοιάζει ο κόσμος όταν καθίσει η σκόνη».

Αναφέρεται στους «χαμένους της παγκοσμιοποίησης», σημειώνοντας το παράδοξο ότι τα αιτήματά τους εκφράζονται πλέον από ακροδεξιούς και δημαγωγούς, ενώ για τον Ντόναλντ Τραμπ παραδέχεται πως, παρότι διχαστικός, διαθέτει «αναπτυγμένο πολιτικό ένστικτο».

Η παραδοσιακή αριστερά, υποστηρίζει, έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, ενώ η σοσιαλδημοκρατία «ενσωματώθηκε» και πληρώνει σήμερα το τίμημα. Πρώην ψηφοφόροι του Κ.Κ. Γαλλίας στρέφονται στη Λεπέν, όπως και στη Βρετανία πολλοί πρώην ψηφοφόροι των Εργατικών ψηφίζουν Φάρατζ.

Για την Ευρώπη, ο κ. Τσούκαλης προειδοποιεί: «Αν δεν καταφέρουμε να λειτουργήσουμε ως σοβαρή πολιτική οντότητα απέναντι στις ΗΠΑ, στην Κίνα και στη Ρωσία, θα ζήσουμε τη βαθμιαία παρακμή της Ευρώπης». Θεωρεί δε ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας: «Η Ευρώπη δεν έχει ηγέτες αυτήν τη στιγμή».

Τέλος, τονίζει πως η ευθύνη για τη σημερινή παγκόσμια αστάθεια δεν ανήκει μόνο στη Ρωσία, αποδίδοντας ευθύνη και στις ΗΠΑ για την «αλαζονεία των νικητών» και τη «συνεχή επέκταση του ΝΑΤΟ» που, όπως εκτιμά, «ήταν λάθος».

«Η Ελλάδα, μετά την κρίση του 2009, έχει μεν ορθοποδήσει –από το 2017-2018 και μετά δεν είναι εκεί που ήταν–, αλλά υπάρχει ένα κλίμα που βαραίνει. Και οικονομικά και κοινωνικά και ίσως και πολιτικά» εξηγεί ο πρώην υπουργός και καθηγητής Οικονομικών, Τάσος Γιαννίτσης, μιλώντας στη Βασιλική Σιούτη και στο podcast Lifo Politics.  

Όσον αφορά τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, απαντά πως, κατά τη γνώμη του, μια κυβέρνηση έχει να διαλέξει μεταξύ του να δώσει κάποια επιδόματα για να ικανοποιήσει εκλογικά κοινά ή να ασκήσει πολιτικές που θα πάνε την Ελλάδα πιο μπροστά, χωρίς να μοιράσει τώρα τα επιδόματα και τις φοροαπαλλλαγές, αλλά να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που έχει για να δημιουργήσει μια πιο ανθεκτική, από οικονομική, κοινωνική και πολιτική πλευρά, χώρα – ο ίδιος τάσσεται σαφώς υπέρ της δεύτερης επιλογής. «Ο καθένας δέχεται τις συνέπειες των επιλογών του» λέει και συνεχίζει: «Αυτό που μας λείπει είναι ένας μεγάλος εθνικός στόχος ή ένα πλέγμα μεγάλων εθνικών στόχων».  

Για τις επενδύσεις πιστεύει πως έχουν αυξηθεί, αλλά είναι «πολύ παρακάτω από το 2009 και πολύ παρακάτω από αυτό που είναι ο μέσος όρος στην Ε.Ε.», ενώ για το ασφαλιστικό εκτιμά ότι προσπάθησε να το λύσει, αλλά βρήκε εμπόδια. Στηλιτεύει, επίσης, τη νοοτροπία των ελληνικών κυβερνήσεων να αφήνουν άλυτα τα μεγάλα προβλήματα για να τα βρουν οι επόμενοι.

Για την Ε.Ε. λέει ότι τον έχει απογοητεύσει «όχι μόνο για τα διεθνοπολιτικά, όπου κινείται με τον τρόπο που κινείται, όχι μόνο γιατί μια χώρα όπως οι ΗΠΑ, που έχουν κατρακυλήσει εκεί που έχουν κατρακυλήσει, δείχνει την εικόνα που δείχνει, αλλά και διότι θυμάμαι, όταν μπαίναμε στην Ε.Ε., που λέγαμε –και το πιστεύαμε– ότι μπαίναμε στην Ευρώπη των αξιών, της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους και αυτά βλέπουμε πως υποχωρούν βαθμιαία και φθίνουν. Παρ’ όλα αυτά», εξηγεί, «προφανώς θα προτιμούσα να μένω στην Ευρώπη έστω κι έτσι, παρά σε κάποια άλλα μέρη του κόσμου».

Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στο Όρος Σινά, η οποία έχει διασώσει σπάνιους πνευματικούς και πολιτιστικούς θησαυρούς και έχει επιβιώσει από ιστορικά επικίνδυνες συγκυρίες, κινδυνεύει σήμερα να χάσει την περιουσία της αλλά και τον ίδιο τον χαρακτήρα που διατηρεί εδώ και αιώνες.

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η Μονή Σινά και γιατί διοικείται σήμερα από Έλληνες μοναχούς; Ποιο είναι στην πραγματικότητα το ρωσικό ενδιαφέρον; Ο Νικόλαος Φύσσας μάς δίνει τις απαντήσεις και μιλά για άγνωστα στο ευρύ κοινό ιστορικά συμβάντα, όπως τον μυθιστορηματικό τρόπο με τον οποίο υπεξαίρεσαν οι Ρώσοι τον Σιναϊτικό Κώδικα και τον μυστηριώδη ρόλο του κόμη Ιγνάτιεφ, πρέσβη της Ρωσίας στην Υψηλή Πύλη και ανθρώπου πίσω από τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.

Ζούμε σε μια εποχή που η Ρωσία έχει απομακρυνθεί από την Ευρώπη, η Τουρκία έχει έρθει κοντά με τη Ρωσία, αλλά η Ευρώπη βλέπει την Τουρκία ως σύμμαχο για να αντιμετωπίσει τη Ρωσία. Πώς ήταν όμως οι σχέσεις αυτές τα τελευταία 200 χρόνια;

Ο Θάνος Βερέμης, ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας με πλούσιο συγγραφικό έργο πάνω στη νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία και την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, μας μιλά για τις ελληνορωσικές σχέσεις από την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και του Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου και τη σημερινή. 

Ο κ. Βερέμης μας εξηγεί ποια ήταν η σχέση της Ρωσίας με την Τουρκία στις αρχές του 20ού αιώνα και τους λόγους που συνήφθη η συμμαχία του Βλαντίμιρ Λένιν με τον Μουσταφά Κεμάλ το 1921. Μας μιλά για τις σχέσεις της Ρωσίας με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Συζητάμε επίσης για τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ της Ρωσίας και των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων, όταν αυτές τη χτύπησαν στην Κριμαία για να περιορίσουν την παρουσία της στον Νότο, ένα ιστορικό γεγονός που φαίνεται να αποτελεί τραυματική μνήμη για τη Ρωσία. Τελικά, πόσο επηρεάζει το ιστορικό βάθος των σχέσεων της Ρωσίας με τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης τις εξελίξεις της σημερινής εποχής; 

Η κ. Ρόζα Βασιλάκη μιλάει στο Lifo Politics για την αριστερά του 20ού αιώνα, λέγοντας πως ήταν διεκδικητική στη λογική της εμβάθυνσης της ισότητας και πέτυχε πολλά τότε, είτε ως κυβερνώσα είτε ως αντιπολίτευση πιέζοντας, ενώ τα τελευταία χρόνια είναι μια ηττημένη αριστερά που προσπαθεί να μπει στο παιχνίδι με όρους ρεαλισμού, κάτι που παραπέμπει στις λογικές της δεξιάς και όχι της αριστεράς. «Έχει χαθεί η αριστερά των οραμάτων» λέει και περιγράφει πώς απώλεσε τα βασικά της χαρακτηριστικά. 

Επίσης, αναφέρει πως η σημερινή αριστερά δεν θέτει πια την πολιτική ατζέντα· στη Δύση, και όχι μόνο, τη θέτει η άκρα δεξιά. Επισημαίνει πως «πολύ συχνά οι νέοι δεν αντιλαμβάνονται την άκρα δεξιά ως συντηρητικοποίηση αλλά ως κάτι επαναστατικό που χτυπάει το κατεστημένο». Πρόκειται για τη λογική του αντισυστημισμού, όπως εξηγεί, που όμως δεν είναι στην πραγματικότητα αντισυστημισμός γιατί η άκρα δεξιά δεν επιδιώκει να αλλάξει το σύστημα.

Η ακροδεξιά γίνεται αντιληπτή ως αντισυστημική, σύμφωνα με την κ. Βασιλάκη, επειδή «όλος ο υπόλοιπος πολιτικός λόγος αποκλείει τις ανησυχίες των ανθρώπων που τους πετάει έξω η Ιστορία».

Εκτιμά ότι η ακροδεξιά είναι «ένα αντικίνημα που ανεβαίνει», ενώ η αριστερά σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει περιέλθει στην εντελώς αντίθετη κατάσταση. Όπως λέει, σήμερα «είναι μια lifestyle αριστερά».

Ο Βάιος Γκανής, ένας από τους πιο γνωστούς προέδρους αγροτικών συλλόγων της χώρας, με πλούσια συνδικαλιστική δράση εδώ και πολλά χρόνια, πρωταγωνίστησε στην προσπάθεια αποκάλυψης του σκανδάλου των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ και είναι ένας από τους μάρτυρες που έχουν καταθέσει στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. 
 

Στο σημερινό επεισόδιο του πόντκαστ εξηγεί πώς στήθηκαν οι απάτες με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Μιλά για το πελατειακό σύστημα και τα ρουσφέτια των υπουργών που παραμένουν ως είχαν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και τους ανύπαρκτους ελέγχους ακόμα και στα βιολογικά προϊόντα.
 

Περιγράφει πώς το ελληνικό βαμβάκι πηγαίνει στην Τουρκία με φορτηγά για τα γερμανικά εργοστάσια που βρίσκονται εκεί, λόγω φθηνού εργατικού δυναμικού και κόστους, και στα οποία φτιάχνονται ρούχα γνωστών brands. Αποκαλύπτει ότι πολλοί αγρότες δεν έχουν αποζημιωθεί ακόμα για τις καταστροφές που προκάλεσε η κακοκαιρία «Ντάνιελ» και λέει επίσης ότι «τα αγροτικά πόρσε Καγιέν είναι στο Κολωνάκι» και αγοράζονται από επιδοτήσεις που λαμβάνουν εικονικοί αγρότες.

Ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Σπύρος Βλαχόπουλος, δηλώνει υπέρ της αναθεώρησης του Συντάγματος και υποστηρίζει ότι όλη η διαδικασία της ποινικής εξέτασης για τους υπουργούς πρέπει να πάει στους κανονικούς δικαστές. «Όσο υπάρχει όμως η συγκεκριμένη ρύθμιση του άρθρου 86 του Συντάγματος, πρέπει να τηρείται», λέει. 

«Όταν υπάρχει μια κακή συνταγματική διάταξη, υπάρχει η δυνατότητα αναθεώρησης του Συντάγματος για να την αλλάξουμε» εξηγεί. «Στο άρθρο 110 του Συντάγματος υπάρχει συντεταγμένη η αναθεωρητική διαδικασία. Όσο υπάρχει αυτό το άρθρο 86, το τηρούμε». 

Από τη στιγμή που η Βουλή αποφάσισε τη σύσταση της Προανακριτικής Επιτροπής (Επιτροπής Προανακριτικής Εξέτασης), η γνώμη του είναι ότι θα έπρεπε να συνεδριάσει, να καλέσει μάρτυρες και να καταλήξει σε ένα πόρισμα. «Χωρίς μάρτυρες, με την αποστολή ενός υπομνήματος από τον εξεταζόμενο, δεν έχεις ουσιαστική εξέταση και δεν έχεις κανονικό πόρισμα». 

Εξηγεί ότι, σύμφωνα με την έννομη τάξη που έχουμε, το πού θα πάει μια ποινική διαδικασία δεν είναι στην ευχέρεια του υπόπτου ή του κατηγορούμενου και επισημαίνει ότι, όταν γίνεται σωστά η διαδικασία της Προανακριτικής και καλούνται μάρτυρες, μπορεί να προκύψουν νέα στοιχεία για άλλα πρόσωπα ή άλλα αδικήματα. «Βγάζουμε έξω μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμη», λέει.

Ο Σπύρος Βλαχόπουλος θεωρεί σημαντικό πρόβλημα την απουσία θεσμικών αντίβαρων. «Η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που ουσιαστικά υπακούει στην κυβέρνηση και στον εκάστοτε πανίσχυρο πρωθυπουργό, κάνει ό,τι θέλει. Πρέπει να υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα. Δεν μπορεί και δεν πρέπει η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία να κάνει ό,τι θέλει».

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη, την οποία θεωρεί επικίνδυνη για τη δημοκρατία, όπως λέει. «Αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, που είναι το ultimum refugium, τότε δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αν ο πολίτης αισθανθεί ότι δεν μπορεί να βρει το δίκιο του ούτε στη Δικαιοσύνη, τότε δεν έχει πλέον καμία ελπίδα. Ακόμα χειρότερη για την εμπιστοσύνη του πολίτη είναι η αίσθηση ότι εδώ εμείς δεν καταφέρνουμε τίποτα και πρέπει να μας έρθουν απ’ έξω οι Ευρωπαίοι Εισαγγελείς. Εξαιρετικά επικίνδυνο για τη δημοκρατία, σε μια εποχή που αυξάνονται οι αντισυστημικές ψήφοι και η λαϊκιστική προσέγγιση».

Ο Σπύρος Βλαχόπουλος είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει επίσης στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και έχει γράψει πολλά βιβλία και άρθρα, κυρίως για θέματα Συνταγματικής Ιστορίας και ερμηνείας του Συντάγματος. Είναι επίσης μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και πρόεδρος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής.

Παρότι η ισχύς τους μειώνεται, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η ισχυρότερη δύναμη στο διεθνές σύστημα, αναφέρει στο Lifo Politics o καθηγητής Στρατηγικής, Αθανάσιος Πλατιάς. «Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έλεγχε το 50% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ τώρα ελέγχει το 25%». Η πτώση αυτή είναι πιο έντονη, εξηγεί, γιατί για πρώτη φορά, λόγω της ανόδου της Κίνας, έχει συστημικό ανταγωνιστή. Καθώς αυξάνεται η ισχύς της Κίνας, το διεθνές σύστημα, από μονοπολικό που ήταν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, «μπορούμε τώρα να πούμε ότι είναι διπολικό, με την έννοια ότι υπάρχουν δύο μεγάλες δυνάμεις». Στην ερώτηση αν μπορούμε να μιλάμε για έναν νέο ψυχρό πόλεμο, απαντά ότι μπορούμε να μιλήσουμε για έναν δεύτερο ψυχρό πόλεμο, ο οποίος όμως διαφέρει κατά πολύ από τον πρώτο.

Ο κύριος ωφελημένος από τον πόλεμο στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον κ. Πλατιά, είναι η Κίνα και ο κύριος χαμένος είναι η Ευρώπη. Θεωρεί ότι μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου υπήρξε μια χρυσή ευκαιρία να έρθει η Ρωσία πιο κοντά στην Ευρώπη.

Eπίσης, ότι τα χρόνια που είναι ο Ερντογάν στην εξουσία, η Τουρκία παρουσιάζει μέσο όρο οικονομικής ανάπτυξης 5,4%. «Που σημαίνει ότι η ισχύς της έχει πάει 250% πιο πάνω. Ταυτόχρονα, το ίδιο διάστημα η Ελλάδα έχασε το 30% της ισχύος της στα δέκα χρόνια της οικονομικής κρίσης. […] Αυτό άλλαξε την οικονομική ισορροπία δυνάμεων, με ό,τι σημαίνει αυτό και για τη στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων, γιατί όταν δεν έχεις ισχυρή οικονομία, δεν μπορείς να έχεις ισχυρή άμυνα».

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου; «Έχουμε κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου και της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων, οι ΗΠΑ στρέφονται προς την ανατολή, η Ε.Ε. δεν έχει βρει τον βηματισμό της ή προσπαθεί να τον βρει με λάθος τρόπο και δημιουργεί μια ευκαιρία στην Τουρκία να εισέλθει ως δούρειος ίππος στα ευρωπαϊκά μέσω της αμυντικής συνεργασίας» αναφέρει.

Δεν συμφωνεί με όσους θεωρούν την Ευρώπη ανίσχυρη.

«Η Ελλάδα μπορούσε να έχει μια πιο ισόρροπη στρατηγική, διάλεξε να ακολουθήσει μια τυφλή φιλοδυτική και αντιρωσική στρατηγική, οπότε δεν μπορούσε να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο. Η Τουρκία διαφοροποιήθηκε. Έπαιξε αυτόν τον ρόλο και τον έπαιξε επιτυχημένα». εκτιμά ο κ. Πλατιάς. Το ίδιο, όπως λέει, ισχύει και για τη σχέση μας με τη Μέση Ανατολή.

Το κεντρικό ζήτημα της χώρας αυτήν τη στιγμή είναι να δημιουργήσει ισχύ και να μην περιμένει από τρίτους να της λύσουν τα προβλήματα, αναφέρει, υποστηρίζοντας ότι όλα πρέπει να ξεκινήσουν από την οικονομική ανάκαμψη.
 

Αν υπάρχει ένα πρόβλημα αυτήν τη στιγμή στην εξωτερική πολιτική, όπως τονίζει, δεν είναι οι αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας, αλλά η ισχύς της χώρας, η οποία έχει απομειωθεί, ειδικά σε σχέση με τον στρατηγικό της αντίπαλο. Οπότε το κύριο ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι να χτιστεί ισχύς, οικονομική, στρατιωτική και αναζήτηση συμμάχων.

«Τα κοινοτικά χρήματα θα μπορούσαν να στηρίξουν την πραγματική κτηνοτροφία, αλλά αντί για αυτό, όπως αποκαλύπτεται, υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο που αφαιμάζει κοινοτικούς πόρους με πολιτική κάλυψη», αναφέρει στο Lifo Politics ο πρώην υπουργός Οικονομικών και καθηγητής, Νίκος Χριστοδουλάκης, επικεφαλής του ινστιτούτου InSocial και μέλος του Πολιτικού Κέντρου του ΠΑΣΟΚ. 
 

Ο Ν.Χριστοδουλάκης επισημαίνει πως «πολλοί νόμιζαν ότι η κρίση θα φέρει έναν εξαγνισμό της ελληνικής κοινωνίας, οι κρίσεις όμως φτωχαίνουν τις κοινωνίες και τις κάνουν πιο εχθροπαθείς. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας». «Η κρίση μας έκανε χειρότερους» λέει.

Υποστηρίζει πως καθήκον της κυβέρνησης που εξελέγη το 2019, και ξανά το 2023, θα ήταν, «αντί να κομπάζει με διάφορες αερολογίες περί επιτελικού κράτους, να δει τι μπορεί να συμμαζέψει θεσμικά γι’ αυτήν τη χώρα, να κάνει τους θεσμούς να λειτουργούν καλύτερα».

«Βλέπω επαναλαμβανόμενα μοτίβα πελατειακών συμπεριφορών»

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών αναφέρει ότι το Ταμείο Ανάκαμψης δίνει τη δυνατότητα στη χώρα να ανασυνταχθεί επενδυτικά, «αλλά μέχρι τώρα, μόνο αυτό δεν γίνεται. […] Αντ’ αυτού, βλέπουμε μια διαδικασία αναθέσεων και κατανομής των κονδυλίων που κανείς δεν γνωρίζει, και αντί να αυξηθούν οι επενδύσεις, ήρθε ο ΟΟΣΑ πριν από έναν μήνα και προειδοποίησε ότι υπάρχει σοβαρή κάμψη». 

«Να δημοσιευτούν τα ονόματα των επιχειρήσεων που ενισχύονται από το πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης»

Αρκετές επιχειρήσεις επωφελούνται από την αδιαφάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης, λέει, και προτείνει, αν η κυβέρνηση θέλει να αποδείξει ότι πραγματικά υπηρετεί έναν εθνικό στόχο με αυτήν τη μεγάλη επενδυτική ενίσχυση που είχε από την Ε.Ε. «να δημοσιεύσει τα ονόματα των επιχειρήσεων που ενισχύονται από αυτό το πρόγραμμα».

«Η golden visa εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τη χώρα»

Για το καθεστώς της golden visa υποστηρίζει ότι πρέπει να καταργηθεί ολοσχερώς, όπως έκαναν άλλες χώρες της Ε.Ε. οι οποίες είδαν τους μέγιστους κινδύνους που αυτή εγκυμονεί.

«Επιδοματοκρατία» 

Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση διατηρεί έναν μηχανισμό επιδομάτων ο οποίος παρεμβαίνει μόλις εκδηλώνεται μια κρίση, για να αμβλύνει τις αντιδράσεις.

«Υπέρ του ReArm, αλλά με όρους»

Δηλώνει υπέρ του επανεξοπλισμού της Ε.Ε., αλλά θεωρεί ότι πρέπει να τεθούν τρεις όροι: α) να μην περικοπούν κοινωνικά κονδύλια, β) να ελεγχθεί από την Ε.Ε. η όρεξη της Γερμανίας να αποκτήσει τον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης σε λίγα χρόνια και γ) να αποκλειστεί η Τουρκία.