PAULINES

This podcast is brought to you by the Paulines Multimedia. It is our mission to Bring the WORD of GOD to all peoples through sounds and images, voices and music. Come and join us as we share “A THOUGHT A DAY”

This podcast is brought to you by the Paulines Multimedia. It is our mission to Bring the WORD of GOD to all peoples through sounds and images, voices and music. Come and join us as we share “A THOUGHT A DAY”

MABUTING BALITA l SETYEMBRE 29, 2022 – HUWEBES

Ika – 26 na LINGGO sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Jn 1:47-51

Nakita ni Hesus na palapit sa kanya si Natanael at sinabi niya tungkol sa kanya: “Hayan ang tunay na Israelitang walang pagkukunwari.” “Paano mo ako nakilala?” “Bago pa man tawagin ni Felipe, habang nasa ilalim ka ng puno ng igos, nakita na kita.” “Rabbi, ikaw ang Anak ng Diyos, ikaw ang Hari ng Israel.” “Sinabi ko lang sa iyong nakita kita sa ilalim ng puno ng igos, at naniniwala ka na? Higit pa sa mga ito ang makikita mo. Talagang sinasabi ko sa inyo, makikita ninyong nakabukas ang Langit at panhik-panaog sa Anak ng Tao ang mga anghel ng Diyos.”

Pagninilay:

Mahilig ka ba mag-online shopping ng mga damit at gamit sa bahay o kaya nama’y mag food delivery pang merienda? Sigurado akong naranasan na ninyong magpadeliver lalo ngayong pandemya. Talagang usong-uso ang pagpapadala ng mga gamit, damit, pagkain sa ating bahay. Hayaan ninyong bigyang focus natin ang isang bahagi ng proseso ng pagpapadala: ang mga nagdedeliver. Hindi matatawaran ang sipag at determinasyon ng marami nating mga kababayang delivery riders. Sila ang secret weapon at nagsilbing tagapagdala ng mesahe at tulay ng pag-asa sa isang panahong halos lahat ay hindi makalabas ng kanilang mga bahay. Salamat sa kanilang pagtugon sa responsibilidad at matapat na paglilingkod, nakarating ang ating mga pangangailangan mula sa ating mga pinagbilhan, maging sa mga nagpapadala at nagbibigay tulong o biyaya. Sa isang natatanging paraan, sa araw na ito, pinararangalan ng simbahan ang masasabi nating mga “delivery agents” o tagapagdala ng mensahe ng Diyos sa atin: sina Arkanghel Miguel, Rafael at Gabriel. Natatangi ang kanilang ginampanang papel sa kasaysayan ng ating kaligtasan. Ipinapaalala nila sa pamamagitan ng kanilang mahahalagang gampanin kung sino ang Diyos para sa atin. Taglay ng kanilang pangalan ang bawat paalala. Una, nagpapagaling ang Diyos (Rafael), gaya sa kalagayan ni Tobit o sa ano pa mang ating karamdaman, tandaan nagpapagaling ang Diyos. Ikalawa na ang Diyos ang aking lakas (Gabriel). Kasama ng pagtangggap ng mensahe mula sa Diyos, tiyak na nakatatanggap tayo ng panibagong lakas upang maganap ang Kanyang mga Salita. At ikatlo ang tanong na Sino ang tulad ng Diyos? (Michael) upang pagnilayan at isapuso’t isip na natatangi at iisa lamang ang Diyos sa ating buhay. Sa ating paggunita sa mga arkanghel, magpasalamat tayo sa kanilang katapatan bilang mga tagapagdala. Gayundi, lagi nating alalahanin ang nagpadala, ang kanilang pinagmulan: Ang Diyos. Siya ang ating matatag na sandigan, tanglaw ng pag-asa at higit sa lahat bukal ng umaapaw na awa at pagmamahal. Amen.

-BRO. BUEN ANDREW CRUZ, SSP

MABUTING BALITA l SETYEMBRE 28, 2022 – MIYERKULES

Ika – 26 na LINGGO sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Lk 9: 57- 62

Habang naglalakad si Hesus at ang kanyang mga alagad, may nagsabi kay Hesus: “Susunod ako sayo saan ka man pumunta”. “May lungga ang mga pusang-gubat at may mga pugad naman ang mga ibon. Ang anak ng tao’y nama’y wala man lang mahiligan ng kanyang ulo” at sinabi naman niya sa isa “Sumunod ka sa akin.” Pauwiin mo ako para mailibing ko muna ang aking ama”. “Hayaan mong ilibing ng mga patay ang kanilang mga patay. Humayo ka naman at ipangaral ang kagarian ng Diyos.” Susunod ako sayo panginoon peru pauwiin mo muna ako para makapagpaalam sa aking mga kasambahay.” “Hindi bagay sa kaharian ang Diyos ang humahawak ng araro at pagkatapos ay lumilingon sa likuran.

Pagninilay:

Sabi po sa kasabihan sa sa salitang ingles: “Say what you mean and mean what you say.” Sa madaling sabi, dapat may paninindigan ka. Hindi ka wishy washi, paiba-iba. Yung mga taong pa-iba-iba mahirap kausapan, nakakapagod kausap. Sa ating Ebanghelyo ganoon ho ang nangyari kay Hesus. Sabi ng isa “Lord kahit saan ka magpunta, susundan kita!” Ang isa namang taga-sunod niya, “Lord, susunod ako pero wait may gagawin muna…” Ang isa naman “Lord, susunod ako, pero, magpapaalam muna ako.” Hindi po madali sumunod kay Hesus. Sa parehong daan—sa daan ng Krus—kasabay mo siyang tatahak. Kaya naman anumang bigat ng bawat suliranin, kung handa mo itong ialay sa kanya, gagaan, magiging makabuluhan…kaya naman ang tawag natin doon SAKRIPISYO. Isang bagay na mahirap gawin, pero alam mong hindi para sa wala, may katuturan, kahihinatnan, at kabuluhan. Ipinagdiriwang po natin ngayon ang paggunita sa unang Santong Pilipino at Siya po’y martir—si San Lorenzo Ruiz de Manila. Isang simpleng lalaki at katekista. Siya’y pinatay sa bansang Japan. Siya’y martir ng simbahan dahil alam niya na sa pagsunod kay Hesus kailangan mong manindigan at magsakripisyo. Sapagkat, anuman ang maging ending, alam mong magiging makabuluhan. San Lorenzo, tulungan mo kami sa kagustuhan naming makasunod kay Hesus, tulad ng pagsunod mo may panindigan, hindi takot sa sakripisyo—panatag dahil alam mong hindi ka pababayaan ng Diyos. Amen. Bro. Vinz

This podcast is brought to you by the Paulines Multimedia. It is our mission to Bring the WORD of GOD to all peoples through sounds and images, voices and music. Come and join us as we share “A THOUGHT A DAY”

MABUTING BALITA l SETYEMBRE 27, 2022 – MARTES

Ika – 26 na LINGGO sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Lk 9: 51-56

Nang papalapit na ang panahon ng pag-aakyat sa kanya, tahasang ipinasya ni Hesus na pumunta sa Jerusalem. Nagpadala s’ya ng mga sugo upang mauna sa kanya at pumasok sila sa nayon ng mga Samaritano para ihanda ang kanyang matutuluyan. Ngunit ayaw nila siyang tanggapin dahil papunta s’ya sa Jerusalem. Kaya sinabi sa kanya ng kanyang mga alagad na sina Jaime at Juan: “Panginoon, gusto mo bang tumawag kami ng apoy na babagsak mula sa Langit para puksain sila?” Lumingon si Hesus at pinagwikaan sila at sa ibang bayan sila nagpunta.

Pagninilay:

NO ENTRY. Kapanalig, saan ba natin nakikita ang sign na “no entry”? Kulay pula na pahalang ‘yon. Lalo na ang mga drivers, alam nila na notisya ‘yon na huwag papasok, o walang dadaan sa area na ‘yun. Yan ang polisiya ng mga Samaritano sa mga hudyo lalo na’t papunta sila sa Jerusalem. Sa Mabuting Balita ngayon, they blocked the way for Jesus. Hindi man nila alam ang intensyon ni Jesus na naghahanda sa ganap na pag-aalay ng sarili sa Jersulaem, basta may NO ENTRY POLICY sila para sa mga Hudyo. Kaya sumakabilang nayon sina Hesus para doon dumaan. Naalala ko ang opening reflection ni Bishop Ambo David para sa National Synodal Consultation na ginanap sa Tagaytay noong July. Bukod sa mga Obispo, mayroon din na mga pari, mga madre at ibang laiko. Bagamat inaddress ni Bishop Ambo ang pagninilay niya sa mga participants ng Synodal Consultation, nakatuondin ang message para sa ating lahat. Hinay-light ni Bishop ang pagiging CAMINANTE ng bawat isa sa atin. Mga travelers daw tayo, mga manlalakbay. Hiniram niya ang sinabi ni Antonio Machado na isang Spanish poet: “Caminante no hay camino, se hace camino al andar.” “Traveler, there are no roadways, you make the road as you travel along.” Manlalakbay, walang daanan, ginagawa mo ang daan habang naglalakbay ka. Totoo naman, di ba kapag may fork road, tapos walang indication kung saan ang tamang daan, susubok tayo sa isang daan. Sa pagblock ng mga Samaritano sa ating Jesus Maestro, kasama ang magkapatid na si James and John, hindi iyon big deal sa Kanya. “Okay, fine! Hanap tayo ng ibang daan”. Ganyan sa Synodality. Tungkol ito sa mapangahas na gumawa ng isang paraan kung saan tila wala. Sabi ni Bishop Ambo: Where there is no path, we make the path. Kung tutuusin daw, hindi raw ito tungkol sa atin na naglalakbay kasama ang Diyos kundi ang Diyos na naglalakbay kasama tayo. Kaya naman pinagsabihan niJesus Maestro si Juan at Jaime. Hindi kailangang pugnawin ng apoy ang humahadlang sa kanila. Ang mahalaga, kasama nila sila sa makahulugang paglalakbay. Di ba, “God will make a way, when there seems to be no way?” Habang umaasa tayo sa ating Panginoon sa paglalakbay bilang Simbahan, bilang Bayan, hayaan nating matagpuan ang Kanyang ang mga kahanga-hangang gawa. Hilingin din natin na magkaroon tayo ng mata ng pananampalataya, habang kalakbay Niya, kahit maraming sàkit o unexpected problems, may matutunghayan tayo na ibang perspektibo para tayo lumago bilang tao, bilang Simbahan, bilang Bayan.

-SR. GEMMA DELA CRUZ, FSP

This podcast is brought to you by the Paulines Multimedia. It is our mission to Bring the WORD of GOD to all peoples through sounds and images, voices and music. Come and join us as we share “A THOUGHT A DAY”

MABUTING BALITA l SETYEMBRE 26, 2022 – LUNES

Ika – 26 na LINGGO sa Karaniwang Panahon

Ebanghelyo: Lc 9:46-50

Nangyari na ikinabahala ng mga alagad kung sino nga kaya sa kanila ang pinakadakila. Alam ni Hesus ang pinagtatalunan nila sa kanilang isipan kaya kumuha siya ng isang bata at pinatayo sa tabi nila. At sinabi niya sa kanila: “Tumatanggap sa akin ang tumatanggap sa batang ito sa ngalan ko, at tumatanggap sa nagsugo sa akin ang tumatanggap sa akin. At isa pa: ang matagpuang pinakamaliit sa inyong lahat ang siyang dakila.” At nagsalita si Juan: “Guro, may nakita kaming nagpapalayas ng demonyo sa ngalan mo. Pero pinagbawalan namin siya dahil hindi siya sumusunod na kasama namin.” Ngunit sinabi ni Hesus sa kanya: “Huwag ninyo siyang pagbawalan dahil panig sa inyo ang hindi laban sa inyo.”

Pagninilay:

Mahilig tayo sa mga biruan ng kung sino ang pinakadakila sa ating mga ninuno. Madalas itong mga biruan na ito ay nagpapakita ng pagmamalaki sa mga nagawa ng ating mga ninuno, kung saan may pagka-exaggerated ang mga nagawa nila. Sa Mabuting Balita ngayon, mukhang hindi naging ligtas ang mga alagad ni Hesus sa mga ganitong pataasan ng ihi. Hindi pa rin naintindihan ng mga alagad ni Hesus na ang kaharian Niya ay hindi isang makamundong paghahari, kaya sila ay nagkaroon ng pagmamatuwiran kung sino sa kanila ang pinakadakila. Malamang sa malamang, may tatlong maling motibo ang mga alagad ni Hesus sa kanilang paglilingkod: ang kagustuhan ng pagkilala, kagustuhan ng puwesto, at ang kagustuhan ng katanyagan. Ano ba ang mali sa kagustuhan ng pagkilala? Madalas naglilingkod tayo upang maging kilala ng mga tao. Kung tayo lamang ay nagliligkod para sa Diyos, ang pagkilala ay hindi na natin maiisip; alam nating ang ating kaya ay sapat na para sa kanya. Kapag sa ating paglingkod naman ay titignan ang pwestong naibigay bilang isang privilege, dapat itong tignan bilang responsibilidad; ang pagkakalagay sa pwesto ay paghihiwalay sa paglilingkod, hindi isang promotion. Sa huli, ang kagustuhan ng katanyagan ay ang paglilingkod ay para bagang pakitang tao lamang na nagliligkod lamang dahil pinasasalamatan at pinupuri siya sa paglilingkod niya. Kaya, ano ba ang naging sagot ni Hesus kung sino ang pinakadakila? Ang pinakadakila ang kung sino ang walang kadaki-dakila sa mata ng mundo, tulad ng batang inakay ni Hesus sa tabi niya. Hindi rin nararapat na dakilain natin ang ating mga sarili, dapatwat kailangan rin nating tignan ang iba na ating mga kapwa manggagawa sa ubasan na tumutulong sa atin, at hindi natin mga katunggali.

-NOV. Anjon Fredrick Mamunta, SSP

ST. BRUNO OF COLOGNE l PATRON AGAINST DIABOLIC POSSESSION

Feast Daty : October 6

One of the religious Orders in the Church which follows very strict monastic rules are the Carthusians. They are monks and nuns totally withdrawn from the world to serve God by prayer, personal devotion, silence and privation. It was founded in the Chartreuse Mountains, near Grenoble, France in 1084 by St. Bruno of Cologne, our saint for today. The name Carthusian is derived from cartusia,the Latin word for the French chartreuse, meaning “charterhouse.” While other monks live in community, the Carthusians live as hermits in isolated cells, provided with what is necessary to live alone. They have Mass and prayers together, but they rarely meet and talk to one another. The Carthusians continue to enliven the Church and the world with their prayers and sacrifices. As of March 2020, there are 23 monasteries they call charterhouses, on several places: 18 for monks and 5 for nuns: Argentina (1), Brazil (1), France (6), Germany (1), Italy (3), Korea (2), Portugal (1), Slovenia (1), Spain (4), Switzerland (1), the United Kingdom (1) and the United States (1).St. Bruno, their Founder, was born in Cologne, Germany about the year 1030, to one of the leading families of that city. Nothing is said about his early years except that he studied theology at Reims, France and was ordained priest in 1055. The following year, the Bishop of Reims called him to oversee the schools of the diocese. He did this work for 18 years and maintained the prestige of those schools. Among his students was the future Pope Urban II and other future bishops and cardinals and a group of priests and monks.  In 1075, Fr. Bruno was appointed Chancellor of the Archdiocese of Reims. When the Bishop was transferred the clergy and people chose Fr. Bruno as his successor, but he refused the appointment and went away with two companions to live as hermits. They built a hermitage with small individual cells and they lived there isolated and poor, entirely occupied with prayer and study. Fortunately, Fr. Bruno’s former student became Pope Urban II and called Fr. Bruno to Rome in 1090. He became the pope’s advisor and performed other duties but was kept in the background due to the rivalries in the Curia. In fact, shortly after Fr. Bruno’s arrival in Rome, Pope Urban and his party was forced to leave the Vatican when Emperor Henry IV arrived with the anti-pope. After six years in Rome as adviser to Pope Urban, Fr. Bruno begged to return to Reims to resume his solitary life. When he was finally allowed to go back in 1091, he and his followers went to their former hermitage where they constructed a wooden chapel and cabins. Generous friends came to help them: one donated the lands they occupied, others provided them with whatever they needed. His special patron was the Count of Sicily, who, generously gave financial help to build the Monastery of St. Stephen in 1095. Other monasteries were founded afterwards following the strict eremitic life. With the Pope’s blessing, Fr. Bruno founded a new hermitage in Calabria, Italy. As a writer, Fr. Bruno wrote commentaries on the Psalms and the Epistles of St. Paul. He died at the age of 71 on October 6, 1101 in Calabria. He was beatified in 1514 by Pope Leo X and canonized on February 17, 1623. He is the patron saint of Calabria and one of the patrons of Germany. He is also patron against diabolic possession. His feast day is October 6. 

Lord, through the prayers of St. Bruno, help us to avoid the noise and vanities of this world and learn to love prayer and solitude.” 

Do I have time to be silent and think of the salvation of my soul?

This podcast is brought to you by the Paulines Multimedia. It is our mission to Bring the WORD of GOD to all peoples through sounds and images, voices and music. Come and join us as we share “A THOUGHT A DAY”