Bijbeltekst: [1]

¶  En Eljasib, de hogepriester, maakte zich op met zijn broederen, de  priesteren, en zij bouwden de Schaapspoort; zij heiligden ze, en richtten  haar deuren op; ja, zij heiligden ze tot aan den toren Mea, tot aan den  toren Hananeel.[2]

  En aan zijn hand bouwden de mannen van Jericho; ook bouwde aan zijn hand  Zacchur, de zoon van Imri.[3]

  De Vispoort nu bouwden de kinderen van Senaa; zij zolderden die, en  richtten haar deuren op, met haar sloten en haar grendelen.[4]

  En aan hun hand verbeterde Meremoth, de zoon van Uria, den zoon van Koz;  en aan hun hand verbeterde Mesullam, de zoon van Berechja, den zoon van  Mesezabeel; en aan hun hand verbeterde Zadok, zoon van Baena.[5]

  Voorts aan hun hand verbeterden de Thekoieten; maar hun voortreffelijken  brachten hun hals niet tot den dienst huns Heeren.[6]

  En de Oude poort verbeterden Jojada, de zoon van Paseah, en Mesullam, de  zoon van Besodja; deze zolderden zij, en richtten haar deuren op, met  haar sloten en haar grendelen.[7]

  En aan hun hand verbeterden Melatja, de Gibeoniet, en Jadon, de Meronothiet,  de mannen van Gibeon en van Mizpa; tot aan den stoel des landvoogds aan  deze zijde der rivier.[8]

  Aan zijn hand verbeterde Uzziel, de zoon van Harhoja, een der goudsmeden,  en aan zijn hand verbeterde Hananja, de zoon van een der apothekers; en  zij lieten Jeruzalem tot aan den breden muur.[9]

  En aan hun hand verbeterde Refaja, de zoon van Hur, overste des halven  deels van Jeruzalem.[10]

  Voorts aan hun hand verbeterde Jedaja, de zoon van Harumaf, en tegenover  zijn huis; en aan zijn hand verbeterde Hattus, de zoon van Hasabneja.[11]

  De andere mate verbeterden Malchia, de zoon van Harim, en Hassub, de zoon  van Pahath–moab; daartoe den Bakoventoren.[12]

  En aan zijn hand verbeterde Sallum, de zoon van Lohes, overste van het  andere halve deel van Jeruzalem, hij en zijn dochteren.[13]

  De Dalpoort verbeterden Hanun, en de inwoners van Zanoah; zij bouwden  die, en richtten haar deuren op, met haar sloten en haar grendelen;  daartoe duizend ellen aan den muur, tot aan de Mistpoort.[14]

  De Mistpoort nu verbeterde Malchia, de zoon van Rechab, overste van het  deel Beth–cherem; hij bouwde ze, en richtte haar deuren op, met haar  sloten en haar grendelen.[15]

  En de Fonteinpoort verbeterde Sallum, de zoon van Kol–hoze, overste van  het deel van Mizpa; hij bouwde ze, en overdekte ze, en richtte haar  deuren op, met haar sloten en haar grendelen; daartoe den muur des  vijvers Schelah bij des konings hof, en tot aan de trappen, die afgaan  van Davids stad.[16]

  Na hem verbeterde Nehemia, de zoon van Azbuk, overste van het halve deel  van Beth–zur, tot tegenover Davids graven, en tot aan den gemaakten  vijver, en tot aan het huis der helden.[17]

  Na hem verbeterden de Levieten, Rehum, de zoon van Bani; aan zijn hand  verbeterde Hasabja, de overste van het halve deel van Kehila, in zijn  deel.[18]

  Na hem verbeterden hun broederen, Bavai, de zoon van Henadad, de overste  van het andere halve deel van Kehila.[19]

  Aan zijn hand verbeterde Ezer, de zoon van Jesua, de overste van Mizpa,  een andere maat; tegenover den opgang naar het wapenhuis, aan den hoek.[20]

  Na hem verbeterde zeer vuriglijk Baruch, de zoon van Zabbai, een andere  maat; van den hoek tot aan de deur van het huis van Eljasib, den  hogepriester.[21]

  Na hem verbeterde Meremoth, de zoon van Uria, den zoon van Koz, een andere  maat; van de huisdeur van Eljasib af, tot aan het einde van Eljasibs  huis.[22]

  En na hem verbeterden de priesteren, wonende in de vlakke velden.[23]

  Daarna verbeterden Benjamin, en Hassub, tegenover hun huis; na hem  verbeterde Azaria, de zoon van Maaseja, den zoon van Hananja, bij zijn  huis.[24]

  Na hem verbeterde Binnui, de zoon van Henadad, een andere maat; van het  huis van Azaria tot aan den hoek en tot aan het punt;[25]

  Palal, de zoon van Uzai, tegen den hoek, en de

Bijbeltekst: [1]

¶  Maar het geschiedde, als Sanballat gehoord had, dat wij den muur bouwden,  zo ontstak hij, en werd zeer toornig; en hij bespotte de Joden.[2]

  En sprak in de tegenwoordigheid zijner broederen en van het heir van  Samaria, en zeide: Wat doen deze amechtige Joden? Zal men hen laten  geworden? Zullen zij offeren? Zullen zij het in een dag voleinden? Zullen  zij de steentjes uit de stofhopen levend maken, daar zij verbrand zijn?[3]

  En Tobia, de Ammoniet, was bij hem, en zeide: Al is het, dat zij bouwen,  zo er een vos opkwame, hij zou hun stenen muur wel verscheuren.[4]

  Hoor, o onze God! dat wij zeer veracht zijn, en keer hun versmaadheid  weder op hun hoofd, en geef hen over tot een roof in een land der  gevangenis.[5]

  En dek hun ongerechtigheid niet toe; en hun zonde worde niet uitgedelgd  van voor Uw aangezicht, want zij hebben U getergd, staande tegenover  de bouwlieden.[6]

  Doch wij bouwden den muur, zodat de ganse muur samengevoegd werd tot zijn  helft toe; want het hart des volks was om te werken.

Bijbeltekst: [7]

¶  En het geschiedde, als Sanballat, en Tobia, en de Arabieren, en de  Ammonieten, en de Asdodieten hoorden, dat de verbetering aan de muren  van Jeruzalem toenam, dat de scheuren begonnen gestopt te worden, zo  ontstaken zij zeer;[8]

  En zij maakten allen te zamen een verbintenis, dat zij zouden komen om  tegen Jeruzalem te strijden, en een verbijstering daarin te maken.[9]

  Maar wij baden tot onzen God, en zetten wacht tegen hen, dag en nacht,  hunnenthalve.[10]

  Toen zeide Juda: De kracht der dragers is vervallen, en des stofs is  veel, zodat wij aan den muur niet zullen kunnen bouwen.[11]

  Nu hadden onze vijanden gezegd: Zij zullen het niet weten, noch zien,  totdat wij in het midden van hen komen, en slaan hen dood; alzo zullen  wij het werk doen ophouden.[12]

  En het geschiedde, als de Joden, die bij hen woonden, kwamen, dat zij  het ons wel tienmaal zeiden, uit al de plaatsen, door dewelke gij  tot ons wederkeert.[13]

  Daarom zette ik in de benedenste plaatsen achter den muur, en op de  hoogten, en ik zette het volk naar de geslachten, met hun zwaarden, hun  spiesen en hun bogen.[14]

  En ik zag toe, en maakte mij op, en zeide tot de edelen, en tot de  overheden, en tot het overige des volks: Vreest niet voor hun aangezicht;  denkt aan dien groten en vreselijken HEERE, en strijdt voor uw broederen,  uw zonen en uw dochteren, uw vrouwen en uw huizen.[15]

  Daarna geschiedde het, als onze vijanden hoorden, dat het ons bekend was  geworden, en God hun raad te niet gemaakt had, zo keerden wij allen  weder tot den muur, een iegelijk tot zijn werk.[16]

¶  En het geschiedde van dien dag af, dat de helft mijner jongens doende  waren aan het werk, en de helft van hen hielden de spiesen, en de  schilden, en de bogen, en de pantsiers; en de oversten waren achter het  ganse huis van Juda.[17]

  Die aan den muur bouwden, en die den last droegen, en die oplaadden,  waren een ieder met zijn ene hand doende aan het werk, en de andere  hield het geweer.[18]

  En de bouwers hadden een iegelijk zijn zwaard aan zijn lenden gegord, en  bouwden; maar die met de bazuin blies, was bij mij.[19]

  En ik zeide tot de edelen, en tot de overheden, en tot het overige des  volks: Het werk is groot en wijd; en wij zijn op den muur afgezonderd,  de een ver van den ander;[20]

  Ter plaatse, waar gij het geluid der bazuin zult horen, daarheen zult  gij u tot ons verzamelen; onze God zal voor ons strijden.[21]

  Alzo waren wij doende aan het werk; en de helft van hen hielden de spiesen,  van het opgaan des dageraads tot het voortkomen der sterren toe.[22]

  Ook zeide ik te dier tijd tot het volk: Een iegelijk vernachte met zijn  jongen binnen Jeruzalem, opdat zij ons des nachts ter wacht zijn, en  des daags aan het werk.[23]

  Voorts noch ik, noch mijn broederen, noch mijn jongelingen, noch de mannen  van de wacht, die achter mij waren, wij trokken onze klederen niet uit;  een iegelijk had zijn geweer en water.

Bijbeltekst: [1]

¶  Maar het geroep des volks en hunner vrouwen was groot, tegen hun broederen,  de Joden.[2]

  Want er waren, die zeiden: Onze zonen, en onze dochteren, wij zijn velen;  daarom hebben wij koren opgenomen, opdat wij eten en leven.[3]

  Ook waren er, die zeiden: Wij verpanden onze akkers, en onze wijngaarden,  en onze huizen, opdat wij in dezen honger koren mogen opnemen.[4]

  Desgelijks waren er, die zeiden: Wij hebben geld ontleend tot des konings  cijns, op onze akkers en onze wijngaarden.[5]

  Nu is toch ons vlees als het vlees onzer broederen, onze kinderen zijn  als hun kinderen; en ziet, wij onderwerpen onze zonen en onze dochteren  tot dienstknechten; ja, er zijn enige van onze dochteren onderworpen,  dat zij in de macht onzer handen niet zijn; en anderen hebben onze akkers  en onze wijngaarden.[6]

¶  Toen ik nu hun geroep en deze woorden hoorde, ontstak ik zeer.[7]

  En mijn hart beraadslaagde in mij; daarna twistte ik met de edelen, en  met de overheden, en zeide tot hen: Gijlieden vordert een last, een  iegelijk van zijn broeder. Voorts belegde ik een grote vergadering tegen  hen.[8]

  En ik zeide tot hen: Wij hebben onze broederen, de Joden, die aan de  heidenen verkocht waren, naar ons vermogen wedergekocht; en zoudt  gijlieden ook uw broederen verkopen, of zouden zij aan ons verkocht  worden? Toen zwegen zij, en vonden geen antwoord.[9]

  Voorts zeide ik: De zaak is niet goed, die gijlieden doet; zoudt gij niet  wandelen in de vreze onzes Gods, om de versmading der heidenen, onze  vijanden?[10]

  Ik, mijn broederen, en mijn jongens, vorderen wij ook geld en koren van  hen? Laat ons toch dezen last nalaten.[11]

  Geeft hun toch als heden weder hun akkers, hun wijngaarden, hun olijfgaarden  en hun huizen; en het honderdste deel van het geld, en van het koren,  den most en de olie, die gij hun hebt afgevorderd.

Bijbeltekst: [12]

  Toen zeiden zij: Wij zullen het wedergeven, en van hen niets zoeken; wij  zullen alzo doen, als gij zegt. En ik riep de priesteren, en deed hen  zweren, dat zij doen zouden naar dit woord.[13]

  Ook schudde ik mijn boezem uit, en zeide: Alzo schudde God uit allen man,  die dit woord niet zal bevestigen, uit zijn huis en uit zijn arbeid, en  hij zij alzo uitgeschud en ledig. En de ganse gemeente zeide: Amen! En  zij prezen de HEERE. En het volk deed naar dit woord.[14]

¶  Ook van dien dag af, dat hij mij bevolen heeft hun landvoogd te zijn in  het land Juda, van het twintigste jaar af, tot het twee en dertigste  jaar van den koning Arthahsasta, zijnde twaalf jaren, heb ik, met mijn  broederen, het brood des landvoogds niet gegeten.[15]

  En de vorige landvoogden, die voor mij geweest zijn, hebben het volk  bezwaard, en van hen genomen aan brood en wijn, daarna veertig zilveren  sikkelen; ook heersten hun jongens over het volk; maar ik heb alzo niet  gedaan, om der vreze Gods wil.[16]

  Daartoe heb ik ook aan het werk dezes muurs verbeterd, en wij hebben geen  land gekocht; en al mijn jongens zijn aldaar verzameld geweest tot het  werk.[17]

  Ook zijn van de Joden en van de overheden honderd en vijftig man, en die  van de heidenen, die rondom ons zijn, tot ons kwamen, aan mijn tafel  geweest.[18]

  En wat voor een dag bereid werd, was een os en zes uitgelezen schapen;  ook werden mij vogelen bereid, en binnen tien dagen van allen wijn zeer  veel; nog heb ik bij dezen het brood des landvoogds niet gezocht, omdat  de dienstbaarheid zwaar was over dit volk.[19]

  Gedenk mijner, mijn God, ten goede, alles, wat ik aan dit volk gedaan  heb.

Bijbeltekst: [1]

¶  Voorts is het geschied, als van Sanballat, en Tobia, en van Gesem, den  Arabier, en van onze andere vijanden gehoord was, dat ik den muur gebouwd  had, en dat geen scheur daarin was overgelaten; ook had ik tot dezen  tijd toe de deuren niet opgezet in de poorten;[2]

  Zo zond Sanballat, en Gesem, tot mij, om te zeggen: Kom en laat ons te  zamen vergaderen in de dorpen, in het dal Ono. Maar zij dachten mij  kwaad te doen.[3]

  En ik zond boden tot hen, om te zeggen: Ik doe een groot werk, zodat ik  niet zal kunnen afkomen; waarom zou dit werk ophouden, terwijl ik het  zou nalaten, en tot ulieden afkomen?[4]

  Zij zonden nu wel viermaal tot mij, op dezelfde wijze. En ik antwoordde  hun op dezelfde wijze.[5]

  Toen zond Sanballat tot mij op dezelfde wijze, ten vijfden male, zijn  jongen, met een open brief in zijn hand.[6]

  Daarin was geschreven: Het is onder de volken gehoord, en Gasmu zegt:  Gij en de Joden denkt te rebelleren, daarom bouwt gij den muur, en gij  zult hun ten koning zijn; naar dat deze zaken zijn.[7]

  Dat gij ook profeten hebt besteld, om van u te Jeruzalem uit te roepen,  zeggende: Hij is koning in Juda. Nu zal het van den koning gehoord  worden, naar dat deze zaken zijn; kom dan nu, en laat ons te zamen  raadslaan.[8]

  Doch ik zond tot hem, om te zeggen: Er is van al zulke zaken, als gij  zegt, niets geschied; maar gij versiert ze uit uw hart.[9]

  Want zij allen zochten ons vreesachtig te maken, zeggende: Hun handen  zullen van het werk aflaten, dat het niet zal gedaan worden; nu dan,  sterk mijn handen!

Bijbeltekst: [10]

¶  Als ik nu kwam in het huis van Semaja, den zoon van Delaja, den zoon van  Mehetabeel (hij nu was besloten), zo zeide hij: Laat ons samenkomen in  het huis Gods, in het midden des tempels, en laat ons de deuren des  tempels toesluiten; want zij zullen komen om u te doden, ja, bij nacht  zullen zij komen, om u te doden.[11]

  Maar ik zeide: Zou een man, als ik, vlieden? En wie is er, zijnde als  ik, die in den tempel zou gaan, dat hij levend bleve? Ik zal er niet  ingaan.[12]

  Want ik merkte, en ziet, God had hem niet gezonden; maar hij sprak deze  profetie tegen mij, omdat Tobia en Sanballat hem gehuurd hadden.[13]

  Daarom was hij gehuurd, opdat ik zou vrezen, en alzo doen, en zondigen;  opdat zij iets zouden hebben tot een kwaden naam, opdat zij mij zouden  honen.[14]

  Gedenk, mijn God, aan Tobia en aan Sanballat, naar deze zijn werken; en  ook aan de profetes Noadja, en aan de andere profeten, die mij gezocht  hebben vreesachtig te maken.[15]

¶  De muur nu werd volbracht, op den vijf en twintigsten van Elul, in twee  en vijftig dagen.[16]

  En het geschiedde, als al onze vijanden dit hoorden, zo vreesden al de  heidenen, die rondom ons waren, en zij vervielen zeer in hun ogen; want  zij merkten, dat dit werk van onzen God gedaan was.[17]

  Ook schreven in die dagen edelen van Juda vele brieven, die naar Tobia  gingen; en die van Tobia kwamen tot hen.[18]

  Want velen in Juda hadden hem gezworen, omdat hij was een schoonzoon van  Sechanja, den zoon van Arah; en zijn zoon Johanan had genomen de dochter  van Mesullam, den zoon van Berechja.[19]

  Ook verhaalden zij zijn goeddadigheden voor mijn aangezicht, en mijn  woorden brachten zij uit tot hem. Tobia dan zond brieven, om mij  vreesachtig te maken.

Bijbeltekst: [1]

¶  Voorts geschiedde het, als de muur gebouwd was, dat ik de deuren oprichtte,  en de poortiers, en de zangers, en de Levieten werden besteld.[2]

  En ik gaf bevel aan mijn broeder Hanani, en aan Hananja, den overste van  den burg te Jeruzalem, want hij was als een man van getrouwheid, en  godvrezende boven velen.[3]

  En ik zeide tot hen: Laat de poorten van Jeruzalem niet geopend worden,  totdat de zon heet wordt, en terwijl zij daarbij staan, laat hen de  deuren sluiten, betast gij ze dan; en dat men wachten zette, inwoners  van Jeruzalem, een iegelijk op zijn wacht, en een iegelijk tegenover  zijn huis.[4]

  De stad nu was wijd van ruimte en groot; doch des volks was weinig  daarbinnen; en de huizen waren niet gebouwd.[5]

¶  Zo gaf mijn God in mijn hart, dat ik de edelen, en de overheden, en het  volk verzamelde, om de geslachten te rekenen; en ik vond het geslachtsregister  dergenen, die in het eerst waren opgetogen, en vond daarin geschreven  aldus:[6]

  Dit zijn de kinderen van dat landschap, die optogen uit de gevangenis  der weggevoerden, die Nebukadnezar, koning van Babel, weggevoerd had,  en die wedergekeerd zijn naar Jeruzalem en naar Juda, een iegelijk  tot zijn stad;[7]

  Dewelke kwamen met Zerubbabel, Jesua, Nehemia, Azaria, Raamja, Nahamani,  Mordechai, Bilsan, Mispereth, Bigvai, Nehum en Baena. Dit is het  getal der mannen van het volk van Israel.[8]

  De kinderen van Parhos waren twee duizend, honderd twee en zeventig;[9]

  De kinderen van Sefatja, driehonderd twee en zeventig;[10]

  De kinderen van Arach, zeshonderd twee en vijftig;[11]

  De kinderen van Pahath–moab, van de kinderen van Jesua en Joab, twee  duizend, achthonderd en achttien;[12]

  De kinderen van Elam, duizend, tweehonderd vier en vijftig;[13]

  De kinderen van Zatthu, achthonderd vijf en veertig;[14]

  De kinderen van Zakkai, zevenhonderd en zestig;[15]

  De kinderen van Binnui, zeshonderd acht en veertig;[16]

  De kinderen van Bebai, zeshonderd acht en twintig;[17]

  De kinderen van Azgad, twee duizend, driehonderd twee en twintig;[18]

  De kinderen van Adonikam, zeshonderd zeven en zestig;[19]

  De kinderen van Bigvai, twee duizend, zeven en zestig;[20]

  De kinderen van Adin, zeshonderd vijf en vijftig;[21]

  De kinderen van Ater, van Hizkia, acht en negentig;[22]

  De kinderen van Hassum, driehonderd acht en twintig;[23]

  De kinderen van Bezai, driehonderd vier en twintig;[24]

  De kinderen van Harif, honderd en twaalf;[25]

  De kinderen van Gibeon, vijf en negentig;[26]

  De mannen van Bethlehem en Netofa, honderd acht en tachtig;[27]

  De mannen van Anathoth, honderd acht en twintig;[28]

  De mannen van Beth–azmaveth, twee en veertig;[29]

  De mannen van Kirjath–jearim, Cefira en Beeroth, zevenhonderd drie en  veertig;[30]

  De mannen van Rama en Gaba, zeshonderd en twintig;[31]

  De mannen van Michmas, honderd twee en twintig;[32]

  De mannen van Beth–el en Ai, honderd drie en twintig;[33]

  De mannen van het andere Nebo, twee en vijftig;[34]

  De kinderen des anderen Elams, duizend, tweehonderd vier en vijftig;[35]

  De kinderen van Harim, driehonderd en twintig;[36]

  De kinderen van Jericho, driehonderd vijf en veertig;[37]

  De kinderen van Lod, Hadid en Ono, zevenhonderd een en twintig;[38]

  De kinderen van Senaa, drie duizend, negenhonderd en dertig;[39]

  De priesters: de kinderen van Jedaja, van het huis van Jesua, negenhonderd  drie en zeventig;[40]

  De kinderen van Immer, duizend twee en vijftig;[41]

  De kinderen van Pashur, duizend, tweehonderd zeven en veertig;[42]

  De kinderen van Harim, duizend en zeventien;[43]

  De Levieten: de kinderen van Jesua, van Kadmiel, van de kinderen van  Hodeva, vier en zeventig;[44]

  De zangers: de kinderen van Asaf, honderd acht en veertig;[45]

  De poortiers: de kinderen van Sallum, de kinderen van Ater, de kinderen  van Talmon, de kinderen van Akkub, de kinderen van Hati

Bijbeltekst: [1]

Als nu de zevende maand aankwam, en de kinderen Israels  in hun steden waren,[2]

Zo verzamelde zich al het volk als een enig man op de straat voor  de Waterpoort; en zij zeiden tot Ezra, den schriftgeleerde, dat hij het  boek der wet van Mozes zou halen, die de HEERE Israel geboden had.[3]

En Ezra, de priester, bracht de wet voor de gemeente, beiden mannen  en vrouwen, en allen, die verstandig waren om te horen, op den eersten  dag der zevende maand.[4]

En hij las daarin voor de straat, die voor de Waterpoort is, van  het morgen licht aan tot op den middag, voor de mannen en vrouwen, en  de verstandigen; en de oren des gansen volks waren naar het wetboek.[5]

En Ezra, de schriftgeleerde, stond op een hogen houten stoel, dien  zij tot die zaak gemaakt hadden, en nevens hem stond Mattithja, en Sema,  en Anaja, en Uria, en Hilkia, en Maaseja, aan zijn rechterhand; en aan  zijn linkerhand Pedaja, en Misael, en Malchia, en Hasum, en Hasbaddana,  Zacharja en Mesullam.[6]

En Ezra opende het boek voor de ogen des gansen volks, want hij  was boven al het volk; en als hij het opende, stond al het volk.[7]

En Ezra loofde den HEERE, den groten God; en al het volk antwoordde:  Amen, amen! met opheffing hunner handen, en neigden zich, en aanbaden  den HEERE, met de aangezichten ter aarde.[8]

Jesua nu, en Bani, en Serebja, Jamin, Akkub, Sabbethai, Hodia,  Maaseja, Kelita, Azaria, Jozabad, Hanan, Pelaja, en de Levieten onderwezen  het volk in de wet. En het volk stond op zijn standplaats.[9]

En zij lazen in het boek, in de wet Gods, duidelijk; en den zin  verklarende, zo maakten zij, dat men het verstond in het lezen.