Bijbeltekst: [22]

En terstond dwong Jezus Zijn discipelen in het schip te gaan, en voor  Hem af te varen naar de andere zijde, terwijl Hij de scharen van Zich  zou laten.[23]

  En als Hij nu de scharen van Zich gelaten had, klom Hij op den berg  alleen, om te bidden. En als het nu avond was geworden, zo was Hij daar  alleen.[24]

  En het schip was nu midden in de zee, zijnde in nood van de baren; want  de wind was hun tegen.[25]

  Maar ter vierde wake des nachts kwam Jezus af tot hen, wandelende op de  zee.[26]

  En de discipelen, ziende Hem op de zee wandelen, werden ontroerd, zeggende:  Het is een spooksel! En zij schreeuwden van vreze.[27]

  Maar terstond sprak hen Jezus aan, zeggende: Zijt goedsmoeds, Ik ben het,  vreest niet.[28]

  En Petrus antwoordde Hem, en zeide: Heere! indien Gij het zijt, zo gebied  mij tot U te komen op het water.[29]

  En Hij zeide: Kom. En Petrus klom neder van het schip, en wandelde op  het water, om tot Jezus te komen.[30]

  Maar ziende den sterken wind, werd hij bevreesd, en als hij begon neder  te zinken, riep hij, zeggende: Heere, behoud mij![31]

  En Jezus, terstond de hand uitstekende, greep hem aan, en zeide tot hem:  Gij kleingelovige! waarom hebt gij gewankeld?[32]

  En als zij in het schip geklommen waren, stilde de wind.[33]

  Die nu in het schip waren, kwamen en aanbaden Hem, zeggende: Waarlijk,  Gij zijt Gods Zoon!

Bijbeltekst: [44]

Wederom is het Koninkrijk der hemelen gelijk aan een schat, in den akker  verborgen, welken een mens gevonden hebbende, verborg dien, en van  blijdschap over denzelven, gaat hij heen, en verkoopt al wat hij heeft,  en koopt dienzelven akker.

Bijbeltekst: [1]

En als de sabbat voorbijgegaan was, hadden Maria Magdalena, en Maria, de  moeder van Jakobus, en Salome specerijen gekocht, opdat zij kwamen en  Hem zalfden.[2]

  En zeer vroeg op den eersten dag der week, kwamen zij tot het graf,  als de zon opging;[3]

  En zeiden tot elkander: Wie zal ons den steen van de deur des grafs  afwentelen?[4]

  (En opziende zagen zij, dat de steen afgewenteld was) want hij was zeer  groot.[5]

  En in het graf ingegaan zijnde, zagen zij een jongeling, zittende ter  rechter zijde, bekleed met een wit lang kleed, en werden verbaasd.[6]

  Maar hij zeide tot haar: Zijt niet verbaasd; gij zoekt Jezus den Nazarener,  Die gekruist was; Hij is opgestaan; Hij is hier niet; ziet de plaats,  waar zij Hem gelegd hadden.[7]

  Doch gaat heen, zegt Zijnen discipelen, en Petrus, dat Hij u voorgaat  naar Galilea; aldaar zult gij Hem zien, gelijk Hij ulieden gezegd heeft.

Bijbeltekst: [25]

  En een zekere vrouw, die twaalf jaren den vloed des bloeds gehad had,[26]

  En veel geleden had van vele medicijnmeesters, en al het hare daaraan  ten koste gelegd en geen baat gevonden had, maar met welke het veeleer  erger geworden was;[27]

  Deze van Jezus horende, kwam onder de schare van achteren, en raakte  Zijn kleed aan;[28]

  Want zij zeide: Indien ik maar Zijn klederen mag aanraken, zal ik gezond  worden.[29]

  En terstond is de fontein haars bloeds opgedroogd, en zij gevoelde aan  haar lichaam, dat zij van die kwaal genezen was.[30]

  En terstond Jezus, bekennende in Zichzelven de kracht, die van Hem  uitgegaan was, keerde Zich om in de schare, en zeide: Wie heeft Mijn  klederen aangeraakt?[31]

  En Zijn discipelen zeiden tot Hem: Gij ziet, dat de schare U verdringt,  en zegt Gij: Wie heeft Mij aangeraakt?[32]

  En Hij zag rondom om haar te zien, die dat gedaan had.[33]

  En de vrouw, vrezende en bevende, wetende, wat aan haar geschied was,  kwam en viel voor Hem neder, en zeide Hem al de waarheid.[34]

  En Hij zeide tot haar: Dochter, uw geloof heeft u behouden; ga heen in  vrede, en zijt genezen van deze uw kwaal.

Bijbeltekst: [46]

En zij kwamen te Jericho. En als Hij en Zijn discipelen, en een grote  schare van Jericho uitging, zat de zoon van Timeus, Bar–timeus, de  blinde, aan den weg, bedelende.[47]

  En horende, dat het Jezus de Nazarener was, begon hij te roepen en te  zeggen: Jezus, Gij Zone Davids! ontferm U mijner.[48]

  En velen bestraften hem, opdat hij zwijgen zou; maar hij riep zoveel  temeer: Gij Zone Davids! ontferm U mijner.[49]

  En Jezus, stil staande, zeide, dat men hem roepen zou; en zij riepen  den blinde, zeggende tot hem: Heb goeden moed; sta op; Hij roept u.[50]

  En hij, zijn mantel afgeworpen hebbende, stond op, en kwam tot Jezus.[51]

  En Jezus, antwoordende, zeide tot hem: Wat wilt gij, dat Ik u doen zal?  En de blinde zeide tot Hem: Rabboni! dat ik ziende mag worden.[52]

  En Jezus zeide tot hem: Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En terstond  werd hij ziende, en volgde Jezus op den weg.

Bijbeltekst: [2]

  Ulieden daarentegen, die Mijn Naam vreest, zal de Zon der gerechtigheid  opgaan, en er zal genezing zijn onder Zijn vleugelen; en gij zult uitgaan,  en toenemen, als mestkalveren.

Bijbeltekst: [27]

En na dezen ging Hij uit, en zag een tollenaar, met name Levi, zitten in  het tolhuis, en zeide tot hem: Volg Mij.[28]

  En hij, alles verlatende, stond op en volgde Hem.[29]

  En Levi richtte Hem een groten maaltijd aan, in zijn huis; en er was  een grote schare van tollenaren, en van anderen, die met hen aanzaten.[30]

  En hun Schriftgeleerden en de Farizeen murmureerden tegen Zijn discipelen,  zeggende: Waarom eet en drinkt gij met tollenaren en zondaren?[31]

  En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Die gezond zijn, hebben den  medicijnmeester niet van node, maar die ziek zijn.[32]

  Ik ben niet gekomen om te roepen rechtvaardigen, maar zondaren tot  bekering.

Bijbeltekst: [8]

En er waren herders in diezelfde landstreek, zich houdende in het veld,  en hielden de nachtwacht over hun kudde.[9]

  En ziet, een engel des Heeren stond bij hen, en de heerlijkheid des Heeren  omscheen hen, en zij vreesden met grote vreze.[10]

  En de engel zeide tot hen: Vreest niet, want, ziet, ik verkondig u grote  blijdschap, die al den volke wezen zal;[11]

  Namelijk dat u heden geboren is de Zaligmaker, welke is Christus, de  Heere, in de stad Davids.[12]

  En dit zal u het teken zijn: gij zult het Kindeken vinden in doeken  gewonden, en liggende in de kribbe.[13]

  En van stonde aan was er met den engel een menigte des hemelsen  heirlegers, prijzende God en zeggende:[14]

  Ere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de mensen  een welbehagen.[15]

  En het geschiedde, als de engelen van hen weggevaren waren naar den hemel,  dat de herders tot elkander zeiden: Laat ons dan heengaan naar Bethlehem,  en laat ons zien het woord, dat er geschied is, hetwelk de Heere ons  heeft verkondigd.[16]

  En zij kwamen met haast, en vonden Maria en Jozef, en het Kindeken liggende  in de kribbe.[17]

  En als zij Het gezien hadden, maakten zij alom bekend het woord, dat hun  van dit Kindeken gezegd was.[18]

  En allen, die het hoorden, verwonderden zich over hetgeen hun gezegd werd  van de herders.[19]

  Doch Maria bewaarde deze woorden alle te zamen, overleggende die in  haar hart.[20]

  En de herders keerden wederom, verheerlijkende en prijzende God over  alles, wat zij gehoord en gezien hadden, gelijk tot hen gesproken was.

Bijbeltekst: [49]

  En Hij zeide tot hen: Wat is het, dat gij Mij gezocht hebt? Wist gij  niet, dat Ik moet zijn in de dingen Mijns Vaders?

Bijbeltekst: [4]

  En Jozef ging ook op van Galilea, uit de stad Nazareth, naar Judea, tot  de stad Davids, die Bethlehem genaamd wordt, (omdat hij uit het huis en  geslacht van David was);[5]

  Om beschreven te worden met Maria, zijn ondertrouwde vrouw, welke bevrucht  was.