Reportaże i dokumenty Polskiego Radia

Jak działają firmy organizujące prezentacje w hotelach, domach kultury, w domach emerytów? Mają perfekcyjnie opracowany scenariusz. Zaproszenie na darmowy posiłek. Potem prezent, pokaz, a na końcu… sprzedaż. Oferują "zdrowotne" dywaniki, cudowne maści, filtry wody czy odkurzacze za tysiące złotych, przekonując, że to wyjątkowa promocja. Bohater reportażu kupił odkurzacz za 2,5 tysiąca złotych, który okazał się bezwartościowy, a walka o zwrot do dziś trwa w sądzie. Takich historii jest wiele. Seniorzy bywają namawiani do kolejnych zakupów nawet przez serwisantów. Hanna Dołęgowska, z ukrytym mikrofonem, pokazuje, jak sprzedawcy budują relację z seniorami i jak wygląda ten mechanizm kuszenia od środka.

Julia Burak, młoda projektantka mody, stworzyła pokaz "Przeżarte", w którym modelki wystąpiły w kostiumach inspirowanych jedzeniem, od naszywanych pomidorów czy buraków po gigantyczne pierogi na głowie. Najważniejsze jednak były kobiety, które je nosiły. Julia świadomie zaprosiła modelki w większych rozmiarach, sama również nosi rozmiar XL. W reportażu razem z modelką Marią opowiadają o dorastaniu wśród krytyki, braku ubrań w swoim rozmiarze i trudnych doświadczeniach związanych z wyglądem. Maria mierzyła się także z seksualizacją w młodym wieku. Ich historie pokazują, jak długa bywa droga do akceptacji ciała i jak moda może wspierać pewność siebie.

Od tygodni oczy świata zwrócone są na Iran pogrążony w protestach i niepewności. Te emocje silnie odczuwają także Irańczycy za granicą. Rana, od lat mieszkająca w Polsce, opowiada o tym, jak z oddali przeżywa los swojej ojczyzny. Dzieli się historiami swojej rodziny pozostającej w Iranie oraz emocjami, które im towarzyszą. Mówi także o działaniach, jakie podjęli Irańczycy w Polsce. 28 lutego w Warszawie zorganizowali demonstrację na rzecz Wolnego Iranu. Spotkanie z uczestnikami protestu stało się okazją do zadawania pytań i lepszego zrozumienia ich perspektywy. W reportażu pojawia się również perspektywa prof. Anny Krasnowolskiej, polskiej iranistki i orientalistki, która przypomina, że walka o wolność od dekad kształtuje historię Iranu i wyjaśnia złożoność obecnej sytuacji regionu.

Iza Zasztowt, skrzypaczka Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie, nosi w sobie historię niezwykłej przyjaźni z Anną Lemiszką. Znały się od podstawowej szkoły muzycznej, razem dorastały, studiowały i trafiły do Orkiestry, gdzie ich relacja stała się głęboką, niemal siostrzaną więzią. Choć różne z charakteru, łączyły je podobne doświadczenia i wspólne orkiestrowe życie. Gdy Ania zachorowała na nowotwór, Iza była przy niej. Później, gdy sama usłyszała tę samą diagnozę, to Ania dodawała jej sił. Iza towarzyszyła Ani do końca, w lipcu 2025 roku. Dziś, zdrowa, mówi, że choroba nauczyła ją wdzięczności, miłości do siebie i doceniania bliskości drugiego człowieka.

"Libacja" opowiada o wydarzeniu z 1967 roku, kiedy to koleżeńska impreza w redakcji popularnego tygodnika dla kobiet „Przyjaciółka” niespodziewanie przerodziła się w jedną z głośniejszych afer obyczajowych w PRL. Spotkanie przyciągnęło uwagę Biura Prasy KC PZPR, a władze dopatrzyły się w nim podłoża politycznego. Kilka osób zwolniono z pracy, redaktor naczelna straciła stanowisko. Magda Skawińska w swoim reportażu odtwarza atmosferę tamtych dni, pokazując to spotkanie towarzyskie zostało przekształcone w polityczny zarzut. W wielu opracowaniach historycznych dotyczących marca '68 pojawia się przykład "libacji" zorganizowanej w "Przyjaciółce" jako przykład ówczesnej obyczajowości i wszechobecnej czujności aparatu partyjnego. Reportaż powstał w 2016 roku.

Bohaterki reportażu pracowały w korporacjach. Rozpoczynały tam pracę z poczuciem, ze złapały szczęście na nogi. Była stabilność, prestiż, szybkie tempo i obietnica lepszego życia. Z czasem jednak praca zaczęła odbierać im zdrowie. Pojawiła się bezsenność, także depresja, a u niektórych dramatyczne myśli o odejściu z tego świata. Jedne zdecydowały się uciec, inne zostały zwolnione. Wszystkie jednak zapłaciły wysoką cenę. Reportaż Powstał w 2004 roku.

Bohaterowie reportażu Hanny Bogoryja-Zakrzewskiej stoją a progu życia zawodowego, ale nie wiedza jeszcze, w którą stronę pójść. Zamiast wybierać w ciemno, postanawiają uczyć się od tych, którzy już odnaleźli swoją drogę. Towarzyszą więc mentorom, od marketingowców i programistów po lalkarzy, kucharzy i rzemieślników i obserwują ich codzienną pracę. Reportaż powstał w 2014 roku.

Reportaż opowiada o legendarnej kreacji Gustawa Holoubka w "Dziadach" Kazimierza Dejmka, roli, która na trwałe weszła do historii polskiego teatru i polskiej wolności. To właśnie jego Gustaw‑Konrad stał się symbolem nie tylko artystycznej doskonałości, lecz także odwagi i duchowego buntu. 6 marca mija 15 lat od śmierci wybitnego aktora. Premiera "Dziadów" w Teatrze Narodowym 25 listopada 1967 roku była czymś więcej niż wydarzeniem artystycznym. Spektakl wywołał falę studenckich protestów, które stały się początkiem Marca ’68. To z tego fermentu narodziła się późniejsza demokratyczna opozycja. Reportaż przypomina, że Holoubek był kimś znacznie więcej niż wybitnym aktorem. Był również reżyserem, dyrektorem teatrów, pedagogiem, prezesem Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu, członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, a także posłem i senatorem. Zmarł 6 marca 2008 roku. Reportaż powstał w 2023 roku.

Reportaż przygląda się korzeniom walki na Bliskim Wschodzie i temu, jak dzisiejsze wydarzenia rezonują wśród Irańczyków żyjących poza ojczyzną. Obrazy Iranu przywoływane przez Panią Prof. Annę Krasnowolską, polską iranistkę, orientalistkę i profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego pokazują, że walka o wolność Iranu to coś głęboko zakorzenionego w historii tego kraju. Co naprawdę rozgrywa się dziś w Iranie? Co przeżywają Irańczycy na emigracji i jak reagują na obecną sytuację? O co, zdaniem ekspertki, walczy dziś Iran i jakie scenariusze są możliwe dla przyszłości tego kraju?

Bohaterka reportażu, Magdalena, podjęła jedną z najpiękniejszych i najodważniejszych decyzji w swoim życiu. Oddała nerkę swojemu ojcu Mirosławowi, który przez lata zmagał się z ciężką niewydolnością nerek i dializami. Chciała mieć tatę. 6 grudnia 2025 w jednym z warszawskich szpitali leżeli obok siebie na sali operacyjnej. Nerka Magdy zaczęła pracować. Po przeszczepie wszystko się zmieniło. Tata wrócił do życia. Znowu mógł jeść, na co ma ochotę. Mógł podróżować. I być po prostu tatą, a nie pacjentem na dializach. Dla Magdy ta decyzja była oczywista. Przyznaje, że zrobiłam to, co każda córka zrobiłaby dla taty, gdyby mogła. Jej historia to dowód na to, że najpiękniejsze cuda rodzą się z najprostszej, bezwarunkowej miłości. Miłości, która nie kalkuluje i nie liczy ryzyka. Przypomina też, że jedno małe "tak" może dać komuś nowe życie.