Reportaże i dokumenty Polskiego Radia

Mieszkańcy niewielkiego podwarszawskiego osiedla Stara Miłosna w dzielnicy Wesoła sprzeciwiają się wycince drzew i krzewów przy ich posesjach położonych przy niewielkiej osiedlowej drodze. Protest zaczął się, gdy tylko pojawiły się maszyny budowlane i rozpoczęła się wycinka pierwszych drzew po jednej stronie tej drogi. Mieszkańcy uratowali już przed piłą sosnę z gniazdem ptaków stojąca przy tej drodze. Wymusili na urzędnikach i budowniczych osłonięcie jej kory deskami, po to by nie zniszczyły jej maszyny budowlane. Przez wycinką uratowano również dwa stare dęby w Starej Miłosnej w dzielnicy Wesoła, która chwali się dbałością o zieleń. Mieszkańcy wywalczyli zmianę planów i zbudowanie drogi, która okala te drzewa. Te właśnie dęby zgłosili do ogólnopolskiego konkursu na DRZEWO ROKU, w którym internauci głosują na najciekawsze drzewa w Polsce, warte ochrony przed pochopnymi decyzjami urzędników.

Poznański Fort VII, w którym działa Muzeum Martyrologii Wielkopolan, to pierwszy obóz koncentracyjny w okupowanej Polsce i największy w Wielkopolsce ośrodek eksterminacji polskich elit. Został wybudowany jeszcze w XIX wieku (1876-1880) i wszedł w skład zewnętrznego obwodu Twierdzy Poznań, czyniąc z tego miasta największą twierdzę niemiecką u wschodnich granic II Rzeszy. To tutaj w czasie II wojny światowej Niemcy uruchomili pierwszą komorę gazową w ogóle, to tutaj istniało nieoficjalne centrum szkoleniowe dla SS-manów. Niestety wiedza o tym strasznym miejscu jest wciąż niewielka. W ostatnich latach w Forcie VII prowadzono wielomilionowy remont. Wartość inwestycji wyniosła blisko 24 miliony złotych, z czego 11 milionów to dofinansowanie ze środków unijnych. Od kwietnia miłośnicy historii II wojny światowej, podróżujący szlakiem starych zamków czy fortyfikacji mogą zobaczyć niedostępne do tej pory cele na lewym majdanie Fortu, zwiedzić prawy majdan czy przejść ścieżką zwiedzania w suchej fosie. Przez następne lata będą prowadzone dalsze prace.

Znamy już laureata plebiscytu radiowej Czwórki, Nieprzeciętni. Ostateczną decyzję jak zawsze podjęli słuchacze, którzy przez kilka tygodni głosowali na kandydata wybranego z dziesiątki finalistów. Nieprzeciętni to plebiscyt dla ludzi w wieku 18-35 lat, którzy mają niesamowitą pasję, robią coś dla innych, którym po prostu chce się więcej. Jak było na tegorocznej gali?

19 czerwca zakończył się Festiwal "Dwa Teatry - Zamość 2023". Wydarzeniu, jak co roku, towarzyszył konkurs na najlepsze słuchowiska radiowe i spektakle telewizyjne oraz prezentacje twórczości różnorodnych artystów. Laureatami Wielkich Nagród Festiwalu "Dwa Teatry - Zamość 2023" zostali Zofia Kucówna i Krzysztof Wakuliński. Jest to nagroda za wybitne kreacje aktorskie w Teatrze Polskiego Radia i Teatrze Telewizji Polskiej. Wybitna aktorka, która na co dzień mieszka w Skolimowie, nie mogła odebrać nagrody osobiście. Podziękowała w zaprezentowanym na telebimie filmiku nagranym podczas swoich 90. urodzin. Przez 3 dni odbywało się święto radiowej i telewizyjnej twórczości teatralnej. Jury festiwalu zakwalifikowało dziewiętnaście utworów do udziału w konkursie słuchowisk dla dorosłych i dziewięć prac do konkursu słuchowisk dla dzieci i młodzieży. Z biegiem lat wydarzenie stało się jedną z najważniejszych imprez kulturalnych w kraju.

Na przełomie czerwca i lipca zostanie otwarty najdłuższy w Polsce podwodny tunel pod Świną w Świnoujściu. Będzie to trwałe połączenie Świnoujścia na wyspie Uznam z Wolinem i dalej mostami z resztą kraju. Budowę tunelu rozpoczęto pięć lat temu, a jej koszt - ok. 900 mln zł w 85 proc. pokryła dotacja Unii Europejskiej. Resztę dołożyła gmina Świnoujście. Będzie to tunel jednorurowy z dwoma pasami ruchu w przeciwnym kierunku. Istnieje możliwość budowy drugiego tunelu, ale obecnie gminy nie stać na taką inwestycję. Poza tym urzędnicy szacują, że obecny jednorurowy tunel jest odpowiedni dla planowanego przez najbliższych kilka lat natężenia ruchu. Wraz z tunelem w mieście zmieni się wiele. Szacunki transportowców mówią o nawet 25% wzroście liczby samochodów w kurorcie. W reportażu wykorzystano fragment książki Piotra Oleksego "Wyspy nieznane. Wolin i nieznany archipelag", Wydawnictwo Czarne 2001 r.

Chociaż nie zaczęli razem studiów, to razem je skończyli, bo dyplomy magistrów inżynierów obronili w 1973 roku. Byli studentami Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej. Jeden rocznik studiował przez 11 semestrów i zaczął pół roku wcześniej. Koleżanki i koledzy z późniejszego rocznika studiowali przez 10 semestrów. Prawie wszyscy skończyli studia. Wiele osób poszła pracować do przemysłu, ale duża grupa została na uczelni. 10 lat po zrobieniu dyplomu ktoś wpadł na pomysł, że warto byłoby się spotkać. Czasy nie były łatwe - 1983 rok - schyłek stanu wojennego. Nie wszyscy przyjechali. Do wielu osób nie udało się dotrzeć, wiele było już za granicą. Takie były początki, ale nie zrezygnowali. Ci, którzy mogą, spotykają się co roku. Natomiast co 5 lat jest organizowany jubileuszowy zjazd, który ściąga nawet tych z zagranicy: Australii, Kanady, Niemiec czy Stanów Zjednoczonych. Niektórzy jeszcze pracują, inni realizują na emeryturze swoje pasje. Wspominają, żartują, dzielą się t

Jeszcze kilka lat temu mówiło się, że to science fiction, teraz każdego dnia dowiadujemy się, w czym znowu dogania człowieka. Sztuczna inteligencja potrafi już zdiagnozować chorobę na podstawie dostarczonych danych, wybrać najlepsze CV dla danej firmy i poprowadzić audycję radiową. Działa też w branży kreatywnej. Maluje obrazy, pisze książki i piosenki. Co więcej... śpiewa. Jest w stanie mówić głosem dowolnej osoby. I chyba to najbardziej przeraża. Czy jednak powinniśmy się jej bać? Jak wygląda jej szkolenie? I za co jest odpowiedzialna? O tym w reportażu "To człowiek wydaje polecenia".

Oferują serce i czas dla najbardziej potrzebujących. Mowa o wolontariuszach zaangażowanych w Salezjańskim Wolontariacie Misyjnym - Młodzi Światu w Krakowie. To organizacja pożytku publicznego, która wspiera najuboższych w krajach Afryki, Ameryki Południowej, Europy Wschodniej i Azji. Justyna Marczewska i Paulina Mirochna wyjechały do Boliwii, aby wspierać potrzeby tamtejszych mam samotnie wychowujących dzieci. W Cochabambie znajduje się Centrum im. Jana Pawła II prowadzone przez siostry albertynki, które pomaga materialne, medycznie i duchowo kobietom w trakcie ciąży i po urodzenia dziecka. Salezjański Wolontariat Misyjny - Młodzi Światu zajmuje się też m.in budową szkół, dożywianiem dzieci czy wsparciem w edukacji młodych ludzi. Na terenie siedziby organizacji jest możliwe zwiedzanie sześciu wiosek z różnych części świata. Można tu zobaczyć wioskę z Ghany, peruwiańską chatę, indiańskie tipi, arktyczne igloo, mongolską jurtę oraz papuaski dom na palach.

Dziś już wiadomo. Jeden z najbardziej inwigilowanych przez komunistów kapłan został zamordowany. Prowadzone w tej sprawie śledztwo w sposób kategoryczny przedstawia brutalną prawdę tamtych czasów i służb, które bezwzględnie eliminowały duszpasterzy z życia publicznego. Okazuje się, że ksiądz Franciszek Blachnicki jest wciąż ważna postacią dla wszystkich, którzy utożsamiają się z ruchem i wspólnotami, które tworzył. Są również środowiska, które w dalszym ciągu obawiają się jego oddziaływania, ale przede wszystkim prawdy. O tej wyjątkowej postaci, kapłanie niezłomnym, którego rocznica nawrócenia w celi śmierci obchodzimy co roku 17 czerwca, opowiadają ci, którzy spotkali go na swojej drodze.

Radosław Rudziński jest kolekcjonerem i miłośnikiem ceramiki mirostowickiej. To artystyczne rzemiosło było przez lata bardzo ważne dla społeczności Mirostowic Dolnych. Stara się więc zachować pamięć o dawnych czasach. Jego kolekcja liczy już kilka tysięcy przedmiotów i nadal się powiększa. Zadbał też o promocję swojej pasji w internecie. Lista miłośników mirostowickiej ceramiki stale się powiększa. Celem Pana Radosława jest stworzenie i udostępnienie zwiedzającym Muzeum Mirostowickich Zakładów Ceramicznych. Mirostowickie Zakłady Ceramiczne powstały w 1877 roku. Początkowo produkowały cegły klinkierowe. Jednak z czasem poszerzono ofertę o ceramikę budowlaną, elementy ceramiczne fontann, kominków, portali, pomników i ceramiczne okładziny ścienne. Jesienią 1991 wojewoda zielonogórski postawił zakłady w stan likwidacji. W 1992 ogłoszono upadłość przedsiębiorstwa. Blisko pół tysiąca pracowników straciło pracę, a zakład popadał w ruinę. Pozostała pamięć.