Reportaże i dokumenty Polskiego Radia

Bogusław Jankowski zawodowo pracował jako tłumacz z języka niemieckiego i angielskiego. Był ekspertem w dziedzinie transportu publicznego, wiceprezesem Towarzystwa Integracji Transportu. Mało kto wie, że jako pierwszy stworzył koncepcję Centralnego Portu Lotniczego, łączącego linie Kolei Dużych Prędkości, nad którą pracował przeszło 20 lat, z portem lotniczym. To on zaproponował lokalizację CPK pomiędzy Warszawą a Łodzią. To była jego wielka pasja. Z wykształcenia psycholog lingwista, który zostawił po sobie plany i dokumentację z precyzyjnymi wyliczeniami, jak wykształcony inżynier. Koncepcji Centralnego Portu Lotniczego poświęcił całe swoje życie. Opowiada o nim i jego pasji syn, który często towarzyszył ojcu w czasie jego pracy. Jego ojciec był też uczestnikiem licznych konferencji na całym świecie jako ekspert w dziedzinie transportu. Niezwykły człowiek, którego historię przedstawi ten reportaż.

Karowa 18, Warszawa. To miejsce szczególne dla wielu humanistów. Znajduje się tam Wydział Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. – Socjologia na Uniwersytecie powstała w latach trzydziestych. Dobrze się rozwijała, ale wojna ten rozwój przerwała – mówi prof. Antoni Sułek, zajmujący się metodologią i historią socjologii, a także badaniami opinii publicznej. – Odżyła szybko po wojnie, ale wraz z nastaniem stalinizmu na przełomie lat 40. i 50. została rozwiązana i wróciła na Uniwersytet w 1957 roku, po odwilży październikowej. I ten okres popaździernikowy, który skończył się dopiero w marcu 1968 roku, jest uważany za złote lata – wskazuje.

To jeden z cytatów zawartych w myśli pedagogicznej Janusza Korczaka. Kiedy czyta się to, co po sobie pozostawił, to widać jak ponadczasowe są jego słowa. Cytaty z dzieł Janusza Korczaka są inspirujące. Dające do myślenia. Wzruszające. Łączą się w spójną opowieść o rodzicielstwie i szacunku do dziecka. Rodzicielstwo to trudna i odpowiedzialna sprawa. Ale doświadczenia z dzieciństwa mają ogromny wpływ na dorosłe życie każdego z nas. Możemy nie pamiętać wielu wydarzeń z czasu pomiędzy, ale dzieciństwo wryte jest w pamięć na zawsze. I te dobre i piękne doświadczenia, ale i te złe i traumatyczne. Prawda jest taka, że krzywdzimy nasze dzieci. Mówimy, że kochamy, ale czyny często  pokazują coś innego. Jako reportażysta nieraz towarzyszyłam z mikrofonem takim sytuacjom. Między innymi takim, kiedy rodzice w konflikcie porywali z przedszkola własne dziecko i ukrywali. To ogromne emocje dorosłych w kryzysie, ale czy myśli się wtedy o małym bezbronnym dziecku?

Jej kariera zawodowa była trochę dziełem przypadku. Od zawsze pragnęła uczyć w szkole chemii. Ukończyła tzw. "Marmoladę", czyli Technikum Przetwórstwa Owocowo–Warzywnego w Sandomierzu. Niestety nie zdała jednego z egzaminów kwalifikacyjnych na studia. Wydział pedagogiki w wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach musiał więc poczekać rok. Będąc na wakacjach w Warszawie, postanowiła trochę popracować. Od znajomych dowiedziała się, że w Areszcie Śledczym na Olszynce Grochowskiej, poszukują do pracy żywnościowca. Pensja było spora, więc się zdecydowała. Chciała zarobić trochę, odłożyć i zdawać powtórnie na wymarzony kierunek. Wtedy nie zdawała sobie sprawy z tego, co to jest za służba. Co tak naprawdę oznacza pełna dyspozycyjność, odporność na stres, często odwaga i determinacja, a przede wszystkim, odpowiedzialność za życie drugiego człowieka. Przez 30 lat, które spędziła "za kratami" przeszła przez różne szczeble kariery. Była pierwszą kobietą w kraju, która prowadziła służbę transportową.

To jedna z dzielnic Białegostoku, w której czas się zatrzymał. Drewniane domy od dworca PKS aż do ulicy Kopernika pamiętają jeszcze lata międzywojenne. To dawne przedmieścia, oaza spokoju dla białostoczan uciekających przed śródmiejskim zgiełkiem, a także przyjezdnych z okolicznych miejscowości, spragnionych miejskiego życia. Wiele z tych domów popadło w ruinę, te zamieszkałe noszą już ślady współczesnych remontów i modernizacji. Wciąż jednak spacer historyczną Sosnową, Ciechanowską, Grunwaldzką czy Warecką przywraca wspomnienia o dawnym Białymstoku. Czy przebudowa ulic Bohaterów Monte Cassino i Łomżyńskiej otworzy nowy etap w życiu okolicznych mieszkańców? Kto napisze nową historię tej dzielnicy - miejscy planiści czy deweloperzy?

Zespół Pieśni i Tańca Politechniki Warszawskiej powstał jako pierwszy folklorystyczny zespół uczelniany w Warszawie. Został założony w 1951 roku przez studentów architektury. Ma w swoim repertuarze pieśni i tańce z różnych regionów Polski oraz widowiska artystyczne nawiązujące do polskiej historii narodowej i motywów ludowych. Dał ponad 3 tys. koncertów na scenach krajowych i zagranicznych. Jest zdobywcą m.in. srebrnej i brązowej Kolii Książąt Burgundii, srebrnej płyty przyznanej przez francuską Akademię Muzyczną im. Charles'a Crosa, Złotej Artemidy Festiwalu Folklorystycznego w Efezie oraz głównej nagrody na Harmonie Festiwal '99 w Lindenholzhausen w Niemczech. Za zasługi dla Warszawy otrzymał Złotą Syrenkę. Łączy pokolenia, w zespole występują studenci i seniorzy (osoby, które kiedyś tańczyły, teraz też występują w koncertach). Jak wyglądało koncertowanie kiedyś, a jak wygląda dzisiaj?

Lucyna i Bogdan Kozyrowie to znani nie tylko na Roztoczu przedsiębiorcy, pionierzy agroturystyki. Zaczęli od wynajmowania tzw. kwater. – Nie potrafię powiedzieć, jak sobie radziłam. Jeszcze kawałek ogrodu było, trójka dzieci i do pracy – przyznaje Lucyna Kozyra, cofając się myślami do początków działalności. Dynamicznie rozwijają firmę do dziś. Co dla nich w życiu jest najważniejsze? Jak można realizować swoje pomysły, wykorzystując walory przyrody? W reportażu wypowiadają się: Lucyna Kozyra, Bogdan Kozyra, Marian Mandziuk, Jan Nieścior, Krzysztof Malec, turyści odwiedzający Susiec i okolice.

Stare fotografie i negatywy odnalezione przypadkiem, na początku tego roku, w MDK przy Łazienkowskiej w Warszawie stały się impulsem do spotkań ludzi, którzy w latach pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych uczęszczali na zajęcia i warsztaty prowadzone w placówce. Zgłaszają się coraz to nowe osoby, które pragną odnaleźć się na zdjęciach, spotkać dawne koleżanki i kolegów, przypomnieć sobie wspólnie historie czasów, kiedy byli młodzi. Po latach skończył się remont Fortu VII w Poznaniu, należącego do Twierdzy Poznań, pierwszego na ziemiach polskich obozu koncentracyjnego.

Małgosia ma 9 lat. Chodzi do drugiej klasy. Lubi śpiewać, tańczyć, rysować i robić z gliny różne figurki i naczynia. Na Dzień Dziecka dostała domek i ludziki do swojej ulubionej gry w telefonie.  Lubi różną muzykę. Trudność sprawia jej matematyka, nie lubi wcześnie wstawać. Jest wysportowana, wspina się na ściance wspinaczkowej. Jeździ konno, kocha zwierzęta. Ma psa Zulusa, którego wraz z rodzicami przygarnęli z budowy. Chce w przyszłości być weterynarzem i projektantką mody. Uczestniczyła w tegorocznym Pikniku Naukowym, robiła model dźwięku 3D i nagrywała swoich rówieśników. Rok temu przeprowadzała wywiad z autorem książek dla dzieci z Grzegorzem Kasdepke, a jej wujek napisał o niej bajkę. Portret dziecka dźwiękiem malowany z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka.

Poznański Fort VII - część Twierdzy Poznań - to pierwszy obóz koncentracyjny w okupowanej Polsce. Niestety wiedza o tym strasznym miejscu jest wciąż niewielka. Od kwietnia jednak jest okazja, by fort, który przeszedł wielomilionowy remont zwiedzić i poznać tragiczną historię Wielkopolan.