The Book Lovers

Η Ρέα Γαλανάκη αναζητά μυθιστορηματικά τους γονείς της, τον Εμμανουήλ Γαλανάκη και την Αικατερίνη Παπαματθαιάκη, γιατρούς στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τους ψάχνει μέσα στον χρόνο και μέσα στη μικροϊστορία, πριν παντρευτούν, πριν τη γεννήσουν, πριν συγκρουστεί μαζί τους, πριν συμφιλιωθούν. Τους αμφισβητεί, τους επινοεί, τους κατανοεί, τους σαρκάζει, τους συγχωρεί. Στο φόντο υπάρχει η μεγάλη ιστορία και η πλατιά γεωγραφία.

​Η Αρτεμις Λεοντή παρουσιάζει στη βιογραφία «Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, Υφαίνοντας τον μύθο μιας ζωής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά, μια εντελώς διαφορετική Εύα, πολύ μακριά από την εξαγνισμένη εκδοχή της ζωής της. Ξαναβρίσκει τα στοιχεία της αντικουλτούρας, της ανατροπής, του queer, στην αρχική έννοια του παράξενου αλλά και στη σύγχρονη εκδοχή του, που χαρακτήριζαν τον βίο της Εύας Πάλμερ-Σικελιανού.

Μέσα από τα πέντε κεφάλαια του βιβλίου της δείχνει τις πολλές εκδοχές της ταυτότητάς της ηρωίδας της: σαπφική ερμηνεύτρια, υφάντρα, σκηνοθέτρια, συνθέτρια, συγγραφέας, σύζυγος, ερωμένη, περιθωριακή, πολιτικά ριζοσπαστική.

​
​

'Ενα απολύτως επίκαιρο και χρήσιμο δοκίμιο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις όπου ο συγγραφέας προσπαθεί να υποστηρίξει (με επιτυχία) ότι η διάκριση μεταξύ προοδευτικής και συντηρητικής πολιτικής συνεχίζει να έχει νόημα, αν και όχι το νόημα που είχε κάποτε.

Γιατί, όπως γράφει ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης, οι έννοιες είναι προϊόντα της ιστορίας, αλλάζουν μαζί με τις ανθρώπινες κοινωνίες. Δοκίμιο, με αφηγηματική ποιότητα, όπου η τεκμηρίωση στηρίζεται στο έργο θεωρητικών και στοχαστών αλλά και σε λογοτεχνικά έργα και σε δημιουργήματα της ποπ κουλοτύρας.

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη για την τελευταία συλλογή διηγημάτων του «Η νοσταλγία της απώλεια», ένα πανόραμα της σύγχρονης ζωής (ομολογημένης και ανομολόγητης) μέσα από το βίωμα του συγγραφέα

«Η νοσταλγία της απώλειας» είναι η νέα συλλογή διηγημάτων του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

30+1 διηγήσεις, που χαρακτηρίζονται από αμεσότητα, δύναμη μεταφοράς και αυτοβιογραφικά στοιχεία που χάνονται όμως μέσα στις πολλαπλές λογοτεχνικές περσόνες του συγγραφέα. Τα διηγήματα κατανέμονται σε τρείς κύκλους, με θεματικά μοτίβα την απώλεια, τα παθήματα και τα όρια (γεωγραφικά, κοινωνικά, ταυτότητας).

Μερικοί τον θεωρούν προφήτη, χιλιάδες σε όλον τον κόσμο τον λατρεύουν, πολλοί τον μισούν, αλλά όλοι τον διαβάζουν. Τα μυθιστόρημά του δεν είναι μόνο ίντριγκα, είναι και ιδέες που μας προσφέρουν ερμηνευτικά κλειδιά για την εποχή μας. Ο Γιώργος Καράμπελας, που έχει μεταφράσει επίσης την «Σεροτονίνη», το προηγούμενα μυθιστόρημα του Ουελμπέκ, ξεκλειδώνει τα μυστικά του Γάλλου συγγραφέα.

Εκατό χρόνια από τον θάνατο του Μαρσέλ Προύστ (18 Νοεβρίου 1922) το θέμα που μας απασχολεί είναι γιατί εξακολουθεί να μας γοητεύει και να μας υπνωτίζει το μεγάλο μυθιστόρημά του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο».

Τι καινούργιο φέρνει αυτή η επέτειος και τι είναι αυτό το μυθιστόρημα; Σίγουρα δεν είναι μια ανεκδοτολογική αυτοβιογραφία, όπως δεν είναι και η γραφική πλέον ιστορία της μαντλέν.

Ο Παναγιώτης Πούλος, που ανέλαβε να ολοκληρώσει τη μετάφραση αυτού του κορυφαίου έργου του 20ού αιώνα, την οποία είχε αρχίσει ο Παύλος Ζάννας στη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών, όντας έγκλειστος στις φυλακές της Αίγινας, μας παρουσιάζει όψεις του μυθιστορήματος αλλά και του ίδιου του Προυστ. Ανάμεσα στα θέματα που θίγονται είναι κι αυτό της σεξουαλικότητάς του.

Η πολιτική αεροπορία στην χώρα μας αναπτύχθηκε μέσα στον Εμφύλιο Πόλεμο. Μάλιστα το καλοκαίρι του 1948 διέθετε ένα από τα τελειότερα εσωτερικά αεροπορικά δίκτυα του κόσμου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 το αεροδρόμιο του Ελληνικού αναπτυσσόταν ραγδαία και βρισκόταν ανάμεσα στα δεκαπέντε πρώτα διεθνή αεροδρόμια του κόσμου, έχοντας μεγαλύτερη κίνηση από αυτό της Ρώμης.

Από τους πρωτοπόρους της ανάπτυξης των αεροπορικών συγκοινωνιών στην Ελλάδα ήταν ο σμηναγός Στέφανος Ζώτος, που υπέγραφε άρθρα πολεμικής ως Σμηναγός Χ. Εχοντας ως βασικό χαρακτήρα το πρόσωπο αυτό ο συγγραφέας Αχιλλέας Χεκίμγλου ανασυσταίνει την ιστορία της πολιτικής αεροπορίας, που είναι ταυτόχρονα και η πολιτική ιστορία του τόπου στο μεσοπόλεμο, στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και στις δεκαετίαες 1950 και 1960 όταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης γίνεται ο δημιουργός της Ολυμπιακής. Ο Ωνάσης, ο Παπάγος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο βασιλιάς Παύλος, η Φρειδερίκή είναι οι άλλοι ήρωες αυτού του συναρπαστκού αφηγήματος.

Το βιβλίο αυτό αφηγείται τις ζωές ανθρώπων που έζησαν στις ακτές της Αδριατικής κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, όταν η περιοχή μετασχηματίστηκε από βενετική λίμνη σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων ανάμεσα σε παλιές και νέες αυτοκρατορικές δυνάμεις και αναδυόμενα έθνη-κράτη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι γνωστοί σε μας, γιατί ακούνε στα ονόματα Ούγκο Φόσκολο, Ανδρέας Κάλβος, Διονύσιος Σολωμός (και οι τρείς από την Ζάκυνθο), Ιωάννης Καποδίστριας, Ανδρέας Μουστοξύδης αλλά και Μάριος Πιέρης και Ανδρέας Παπαδόπουλος-Βρεττός. Είναι άνθρωποι που μετεωρίζονται ανάμεσα σε πατρίδες, θρησκείες, γλώσσες, Δύση και Ανατολή.

Το Μπάουχαους γεννήθηκε μετά τον Α' Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέσα στις δραματικές συνθήκες αθλιότητας και μεγαλείου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Έφτασε στην Ελλάδα σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, ταυτισμένο με το μοντέρνο κίνημα. Το παράδοξο είναι ότι αυτό το κίνημα για «τον σχεδιασμό της ζωής» το εισήγαγε στην Ελλάδα...το κράτος, η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου, στο πλαίσιο του μεγάλου προγράμματος κατασκευής νέων σχολικών κτηρίων. Εκεί που το Μπάουχαους βρήκε όμως το απόλυτο πεδίο εφαρμογής ήταν η πολυκατοικία. Ακόμη και σήμερα ένας μεγάλος αριθμός πολυκατοικιών του αθηναϊκού κέντρου δείχνει με ποιον τρόπο οι 'Ελληνες «δοκίμασαν» την εμπειρία της μοντέρνας παράδοσης.

Ξάνθη, Κομοτηνή, Διδυμότειχο, Χαλκίδα, Βέροια, Αίγινα. Ο Ηλίας Μεσσίνας μας οδηγεί σ' ένα ταξίδι στην Ελλάδα με σταθμούς τις συναγωγές του ελληνικού εβραϊσμού. Πολλές έχουν κατεδαφιστεί, ακολουθώντας κι αυτές τη μοίρα των εβραϊκών κοινοτήτων μετά το Ολοκαύτωμα.

Ο συγγραφέας αναζητάει όμως τα ίχνη τους και τα βρίσκει ακόμη κι αν είναι κρυμμένα κάτω από τα χαλίκια, όπως συμβαίνει με το δάπεδο της συναγωγής στο Διδυμότειχο. Πέρα όμως από τηγ αναζήτηση των ιερών τόπων, το βιβλίο είναι μια διαδοχή ιστοριών που διαβάζονται ως διηγήματα, με ήρωες πραγματικούς ή επινοημένους ανθρώπους.

Για παράδειγμα στο τελευταίο κεφάλαιο, που επιγράφεται «Αίγινα» και όπου στο κέντρο του βρίσκεται το δάπεδο αρχαίας συναγωγής του νησιού , οι ήρωες είναι ένας Γερμανός αρχαιολόγος, ο Βέλτερ, και μια αμερικανοεβραία συνάδελφός του, η Μπελ Μαζούρ. Μια στενή σχέση, ίσως και ερωτική, σε μια ταραγμένη εποχή, στην δεκαετία του 1930.