The Film Pit

Στην καρδιά της καρανθίνας νάμπερ δύο, το υπόγειο της Κυψέλης φορά τα καλοκαιρινά του και τραβάει για Χαβάη, εκεί που τα κορίτσα του Άντι του Σεντάρις μπλέκουν σε ένα σωρό περπέτειες (ΝΑΙ, ΠΕΡΠΕΤΕΙΕΣ), επειδή ιαπωνικός χρυσός, κομμουνισταί, γυμνά στήθη, κακοκαιρία και μικρά αεροσκάφη. Όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά σημασίας.

Μηνγουάηλ, ο Στυλιανός Καρακάσης βαράει σκοπιές κάπου μεταξύ Πολυδρόσου και Παράδεισου Αμαρουσίου, αν και εδώ που τα λέμε περισσότερο προς το πρώτο, το δεύτερο το βάζουμε για ξεκάρφωμα.

Ανάμεσα στις καλοκαιρινές αναζητήσεις του αξέχαστου Άντι, το ιντέρναλ προτσές του Στυλιανού και τις δικαστικές διαμάχες με τους καζανακοκαταστροφείς του Αβόπολις, ένα μόνο είναι σίγουρο: Το Φιλμ Πιτ ανεβαίνει πλέο πίπεδο.

Επίσης και. Είναι το Σάβατζ Μπητς η ταινία με τα πιο μικρά handguns στην ιστορία του σινεμά; Ντισκάς.

Επειδής πιάσαμε τα 50 και βαρύναμε, αποφασίσαμε να κάνουμε μια σειρά απο σερι ποδκαστ με καλεσμένοι που θα διαλέγουν ΕΚΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ για να μην κουραζόμαστε εμείς.

Πρώτος καλεσμένος μας ο Άκης ο Καπράνος, ελβετικός σουγιάς γενικά, καπετάν Midnight Express ειδικά. Ο Άκης πέρα απο το χουίσκι του, έφερε μαζί του το Mad Foxes, μια ισπανικη εξπλοτέσιο πυροτεχνηματικοβοθρίλα, με ημίτρελους ναζί μηχανόβιους να τα βάζουν με τον ταμία της τοπικής ΔΑΠ της Μαδρίτης.

Ακολουθεί κακός χαμός ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΤΕΜΑΧΙΣΜΕΝΟ ΠΟΥΛΙ (there's a pattern forming here) το οποίο όμως δεν παίζει και κάποιο συγκλονιστικό ρόλο στην ταινία, μιας και βλεπουμε ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥΛΙΑ.

Στα θετικα της ταινιας (ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ), η στραβοκατουρημενη μηχανή με καλάθι του αρχηγου των ανωμαλων ναζι μηχανόβιων, που πάει βαρια-βαρια με 20 χιλιομετρα ανα ωρα, κάνοντας κάθε έφοδο των κακων μια διαδικασια 2 μηνων. ΠΕΡΙΠΟΥ.

Στα αρνητικα του ποδκαστ, η απουσια του Στελιου, που χτυπήθηκε απο σπανια νευρολογικη πάθηση η οποία τονε κρατησε μακρια μας.

Επίσης και. Χέστηκε.

Ποιος να το έλεγε όταν ξεκινούσαμε ότι θα φτάναμε κάποια μέρα στις 50 εκπομπες ΦΙΛΠΙ; ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΕ; Σίγουρα όχι εμείς, γιατί θα ήταν ένα ΠΟΛΥ συγκεκριμένο θέμα συζήτησης. Δηλαδή γιατί όχι 30; Ή 70; Ή 100; Σε κάθε περίπτωση στις 100 θα ανατινάξουμε το υπόγειο της Κυψέλης ή κάτι ανάλογα εντυπωσιακό, αλλά μέχρι τότε φάτε Τζυμκάτα, ή αλλιώς την καλύτερη ταινία όλων των εποχών.

Νεαρός ανθυπο-Πετρούνιας πλευρίζεται απο τη κάτι-σαν-CIA η οποία τον στέλνει σε μια χώρα κατσικο-εραστών για να κερδίσει λέει ένα παιχνίδι με διαιτητές ερασιτέχνες νίντζα, έτσι ώστε ΑΝ το κερδίσει να διεκδικήσει κάτι γεω-πολιτικά μπένεφιτς, ώστε να μείνει η Αμερική με καλό χαρτί στην μάχη των πυρηνικών ή δορυφόρων ή κάτι τέτοιο ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΗΛΙΘΙΟ.

Ο ανθυπο-Πετρούνιας λέει "ναι αμε, απο το να κάθομαι να κάνω διατροφή για να γυρίζω σαν τον μαλακα στα μονόζυγα, ας παίξω την ζωή μου στην ρουλέτα" και φεύγει για το παιχνίδι θάνατο στο γραφικό Γιδογαμιστάν.

HILARITY ENSUES.

ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΡΕΠΡΕΖΕΝΤ ΡΕ

Ένα τσιγάρο πριν τα 50 επεσόδια και το Τζυμκάτα, η ομάδα μας εκτοξεύεται στο διάστημα, εκεί όπου ένας αφεντικός-λαμπατέρ, στέλνει κάτι μεροκαματιάρηδες αστροναύτες σε μια αποστολή αυτοκτονίας, με αστρόπλοιο χωρίς ζώνες ασφαλείας και με οδηγό που πάσχει απο PTSD.

To καστ είναι ονειρικό, η σκηνοθεσία μπάνικη, οι σκοτωμοί όχι και τόσο αλλά οκ και το σενάριο το αφήνουμε στον θάλαμο αναμονής.

Στην πραγματικότητα είναι μια ταινία που θες να τηνε δεις και να γελάσεις, αλλά ο κιαρατάς ο Τζέημς Κάμερον, που ουσιαστικά έτρεξε την ταινία και ακόμα πιο ουσιαστικά την έσωσε, σε κάνει να τηνε θαυμάσεις και λίγο.

Αυτό απο μόνο του λέει πολλά για τον Τζέμης κι ας μας φλόμωσε στο μπλε βερνιλακ πολλα χρόνια αργότερις.

O E.T. εχει βγει στους κινηματόγραφοι, έχει κάνει επιτυχία μεγάλη, έχει βγάνει λεφτά. Λογικό και επόμενο να υπάρχει κόσμος στην βιομηχανία του πχιοτικού σίνεμα που τόνε βλέπει και λέει "ρε σεις. ΡΕ ΣΕΙΣ. να κάνουμε κι εμείς έναν Ε.Τ. αλλά όχι Ε.Τ. και να βάλουμε μέσα για σπόνσορες τα Γκούντις και την Βίκος Κόλα;"

Και φάνηκε καλή ιδέα σε όλους που την άκουσαν αυτή που μόλις γράψαμε, γιατί λίγο αργότερα το Μακ εντ Μι είναι μια πραγματικότητα. Οικογένεια εξωγήινων ρουφιέται απο διαστημόπλοιο και μεταφέρεται στην γη (γιατί έτσι γίνονται αυτά), αλλά ο Μακ, ο αλανιάρης μούλος της φαμίλιας αποφασίζει να κόψει βόλτες.

ΠΟΛΛΑ ΣΠΑΡΤΑΡΤΙΣΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ.

Ή και όχι. ή και ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ

Γίνεται να υπάρξει νιντζο-ταινία Γκόντφρεη Χο ΧΩΡΙΣ τον Γκόντφρεη Χο; Η λογική απάντηση είναι ΟΧΙ, αλλά το Σακούρα Κίλερζ έρχεται να αποδείξει το ακριβώς αντίθετο.

Πρώην νίντζας αναλαμβάνει να κάνει φροντιστήρια σε καθόλου νίντζας, ώστε εκείνοι να τα βάλουν με νυν νίντζας, την ίδια στιγμή που σε μια φάρμα, γουεστερνάς με περουκίνι εκτελεί άκοπα αγροτο-νίντζας, επειδή του κόβουν τις παρτίδες γκολφ.

Ο Γκόντφρεη Χο θα ήταν περήφανος για αυτό το σενάριο ειλικρινά.

Στα συν της ταινίας, ο αρχικακός νίντζας που ουσιαστικά είναι βαρύμαγκας άνευ μπαγλαμά, αλλά με άφθονη όρεξη για σαματά. Το "κάτω στα λεμονάδικα έγινε φασαρία" σε ασιατικό μιξ;

ΓΟΥΑΗ ΔΕ ΦΑΚ ΝΟΤ

Η πρώτη προσπάθεια αποτύπωσης του διάσημου αντι-ήρωα της Μάρβελ δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. Αλλά απο την άλλη, χεστήκαμε κιόλα. Διότι εδώ έχουμε Ντολφ Λούντγκρεν, ψηλό ομορφονιό, με λουκ μου-αρέσει-να-πηγαίνω-στο-μο-μπέτερ, να ζει στους ΠΟΛΥ ΚΑΘΑΡΟΥΣ υπονόμους, πράγμα που φανερώνει μια διάθεση για νοικοκυριό.

Δηλαδή καλός και ο πόλεμος κατά του εγκλήματος, αλλά δεν θα ζούμε και σαν γουρούνια σόρι κιόλας. Στο πλεύρο του, ο Λούις Γκόσετ Τζούνιορ που εδώ δεν είναι καθόλου Ατσαλένιος Αετός και ένα σχολικό πούλμαν.

Και κάτι μαχαιράκια με νεκροκεφαλές απάνου, αλλά οκ, δεν το συζητάμε πολύ αυτό.

Nέος, ομορφονιός χαιτάς πάει στην Ινδονησία για μπακπάκινγκ, τον περνάνε για τον Σταλλόνε (γιατί ΦΥΣΙΚΑ) και του λένε θα σε κάνουμε τον Ράμπο της Ινδονησίας, αλλά δεν θα σε πούμε Ράμπο γιατί θα μας σούρουν στα δικαστήρια, οπότε το Ράμπου πως σου φαίνεται;

Μια χαρά λέει ο νεαρός και έτσι γεννιέται ο Ράμπου ο Εισβολέας.

Σεξπλοητέσιο για όλη την οικογένεια (θα σας εξηγήσουμε), μηχανάκια, ΠΟΛΛΑ μηχανάκια και ένα μαγικό μπαλάκι απο βιμπράνιο (ίσως και όχι) σε μια ταινία εκδίκησης που θα ήθελαν να είναι κάτι άλλο, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο σίγουροι και λένε “εντάξει ταινία εκδίκησης ωχου”.…

O Ρότζερ Κόρμαν, αυτός ο συγκλονιστικός ιερέας του εξπλοητέσιο και του b-movie κινηματογράφου, μας πάει στο διάστημα και ακόμα παραπέρα, γιατί σου λέει αφού έβγαλε φράγκα ο Λούκας, εγώ τι είμαι; Μαλάκας;

Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι, ειδικά όταν έχεις Τζέημς Κάμερον στα εφέ (όχι σοβαρά τώρα) και ένα καστ που θα ζήλευαν πολλοί. O Ρόμπερτ Βον, ο Τζορτζ Πέπαρντ ή Πεπάρντ και ο Τζον Σάξον είναι τριπλέτα θανάτου, αλλά όταν κουμπώνει απο δίπλα και η Σύμπιλ Ντάνινγκ, η απόλυτη αντρική φαντασίωση των 70ς και των 80ς, το πράγμα γίνεται πυρηνικό.

Αστρομάχες, διαστημικοί σαματάδες και δυναμική παρέας, το Battle …

Ο Ρόμπερτ Ζνταρ παίζει τον ρόλο του σχεδόν χαηλαντερ-ικού δολοφόνου και στέκεται απέναντι στον μονιμομέθυσο Τσαρλς Νέηπιερ, που βάζει πάνω απο την δουλεά του το ΒΑΤ 69, την βότκα Ποτέμκιν, το τζιν Λοντον Φαηνεστ και άλλα τέτοια εκλεκτά υγρά.

Μια ταινιά για γερά νεύρα, κυρίως γιατί αναρωτιέσαι γιατί αναφέρεται στα κρέντιτς η ύπαρξη σεναριογράφου, που όμως επενδύει ΠΟΛΥ στην αντρική ρώγα, κάτι που γενικά δεν το βλέπουμε πολύ στο σινεμά. Να σας το πούμε έτσι, δεν θυμόμαστε πολλές ταινίες που ΙΣΩΣ σταματούσαν το γύρισμα στην μέση μιας σκηνής και φωνάζανε “ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΑ ΛΙΓΑ ΠΛΑΝA ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΩΓΕΣ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡΤ;”…