The Review

Λέει η ηθοποιός και συγγραφέας Δήμητρα Παπαδοπούλου σε σημείωμά της στο πρόγραμμα της παράστασης «Τι ζούμε, ρε;»: «Η επιθεώρηση είναι ένα βαθιά διαχρονικό είδος που ασχολείται με το εφήμερο. Αλλά η επικαιρότητα πια τρέχει σαν νερό που δεν μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου. Κι έτσι δυσκολεύεται να υπάρξει. Οι ταχύτητες την τρομάζουν και την μπερδεύουν. Με την υπερπληροφόρηση, το διαδίκτυο και μια καινούργια γενιά που μεγαλώνει κυρίως με αμερικανικά πρότυπα μπήκε στο μπαούλο. Όμως είναι εδώ και περιμένει πάντα κάποιος να την αγαπάει αληθινά και να της δίνει κάπου-κάπου το φιλί της ζωής».

Η επιθεώρηση που έγραψε και παίζεται αυτό το καλοκαίρι στο θέατρο-αναψυκτήριο Άλσος γεμίζει κάθε βράδυ με κόσμο που απ’ ό,τι φαίνεται την απολαμβάνει. Γιατί μάλλον η σάτιρα καταφέρνει να σβήσει, έστω και για λίγη ώρα, τα μίση των Ελλήνων – στην πολιτική, στην καθημερινότητα, στο ξύπνιο και στον ύπνο, οριζοντίως και καθέτως. Ίσως πάλι το ελληνικό καλοκαίρι έχει ανάγκη από το «έξω καρδιά», το γέλιο, τη χαρά, για να βρει την ολοκλήρωσή του.

Στην περίπτωση της παράστασης αυτής, που σκηνοθέτησε ο Θοδωρής Αθερίδης, συμμετέχει αυτό που θα λέγαμε «εθνική κωμικών». Έτσι, με μια διανομή που περιλαμβάνει τους Θανάση Αλευρά, Κώστα Αποστολάκη, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Λευτέρη Ελευθερίου, Κρατερό Κατσούλη, Ελένη Κοκκίδου, Κώστα Κόκλα, Αντώνη Κρόμπα, Ροζαλία Κυρίου, Νίκη Λάμη, Αντώνη Λουδάρο, Στράτο Λύκο, Πάν Μουζουράκη, Παρθένα Χοροζίδου και φυσικά τους Δήμητρα Παπαδοπούλου και τον ίδιο τον Αθερίδη, έχει κανείς τη βεβαιότητα ότι είναι μια επιθεώρηση απολύτως ελληνική και καλοκαιρινή.

Πόσο οδυνηρό είναι το συναίσθημα της ανημποριάς μπροστά στην ανθρώπινη φθορά και την αρρώστια; Πώς είναι να πεθαίνει ένας άνθρωπος ολομόναχος σε ένα μοναχικό δωμάτιο; 

Η «Μέσα χώρα» είναι μια όπερα που ρίχνει τους προβολείς της στους ανθρώπους που πεθαίνουν από μοναξιά, τους αδύναμους εκείνους χαρακτήρες που συντρίβονται από τις οικογενειακές σχέσεις.

Ο συνθέτης Άγγελος Τριανταφύλλου υπογράφει μια νέα όπερα «χωρίς πράξεις και σκηνές», όπως αναφέρει, αλλά «με νησίδες που γεννιούνται η μία από την άλλην και όλες μαζί ακολουθούν τη ροή ενός ορμητικού ποταμού». Με τη συνδρομή του Γιάννη Αστερή, ο Τριανταφύλλου αποτίνει φόρο τιμής στις γιαγιάδες και τους παππούδες που μένουν μόνοι και ερημωμένοι και εγείρει ερωτήματα για το γήρας, τη μοναξιά, την αρρώστια, τις εύθραυστες οικογενειακές σχέσεις.

Λέει χαρακτηριστικά: «Κύρια έμπνευση υπήρξε εξαρχής ο θάνατος των ηλικιωμένων από μοναξιά, φαινόμενο που σε κάποιες χώρες όπως στην Ιαπωνία είναι σαρωτικό και μαζικό. Και από κει και πέρα κινητήριος μοχλός ήταν η επιθυμία μου να αποτίσω φόρο τιμής στη γενιά των παππούδων μας και των γιαγιάδων μας, που μας μεγάλωσαν και ζήσαμε την πτώση τους. Όμορφη και επώδυνη».

Κι ο Γιάννης Αστερής συμπληρώνει: «Tο έργο ξετυλίγει δεκαπέντε εικόνες ανθρώπων γύρω από ένα δύσκολο κέντρο: τον θάνατο από μοναξιά – είτε μιλάμε για τον θάνατο του σώματος είτε για την ερημιά που αφήνει πίσω του εκείνος που φεύγει, το βαθύ και σκληρό αίσθημα απόγνωσης όταν το πρόσωπό μας παύει να καθρεφτίζεται στο βλέμμα του άλλου.

Στην παράσταση συναντήθηκαν για πρώτη φορά σπουδαίοι ερμηνευτές από τον χώρο της όπερας, αλλά και της έντεχνης μουσικής: οι διακεκριμένοι λυρικοί τραγουδιστές Χάρης Ανδριανός, Γιάννης Καλύβας, Μαρίνα Κρίλοβιτς, Θεοδώρα Μπάκα, Κωστής Ρασιδάκις, Πέτρος Σαλάτας, Γιώργος Σαμαρτζής, οι κορυφαίες έντεχνες ερμηνεύτριες Σαβίνα Γιαννάτου, Έλλη Πασπαλά, οι τραγουδιστές 65+ Γιόλα Αλεξοπούλου-Γασπαρινάτου, Γαβριήλ Αντωνέλος, Λάζαρος Νέγκας, Γεώργιος Χριστούλας, καθώς και η ηθοποιός Ιωάννα Μπιτούνη.

Μπορείτε να φανταστείτε μια εποχή όπου οι γυναίκες αποκλείονταν από τις θετικές επιστήμες οι οποίες αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά τους άντρες; Πόσο μακριά και πίσω στο χρόνο η Ελλάδα ήταν ένα μέρος που τα κορίτσια έπρεπε να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες ώστε να μπορέσουν να σπουδάσουν «αντρικά επαγγέλματα»;
 

Άνοιξη 1960, Μεσολόγγι. Τέσσερα κορίτσια, μαθήτριες γυμνασίου μαθαίνουν ότι ιδρύεται Πρακτικό Γυμνάσιο Αρρένων με προορισμό το Πολυτεχνείο και άλλες πανεπιστημιακές σχολές θετικών σπουδών από το οποίο όμως εκ των πραγμάτων αποκλείονται. Οι ίδιες ονειρεύονται να γίνουν η μία αρχιτέκτονας, η άλλες γιατρός, μηχανολόγος, φαρμακοποιός αλλά χωρίς προετοιμασία δεν έχουν πολλές ελπίδες να περάσουν στο πανεπιστήμιο. Το περιβάλλον τους είναι φτωχικές οικογένειες με γονείς χωρίς μόρφωση που αδυνατούν να καταλάβουν την επιμονή τους, θεωρούν ότι οι σπουδές τέτοιου τύπου δεν ταιριάζουν σε κορίτσια. Εκείνες όμως βάζουν στόχο να περάσουν στις σχολές που θέλουν ακόμα και αν δεν έχουν τη βοήθεια και τη στήριξη κανενός. Τελικά τα καταφέρνουν και η ιστορία τους έξι δεκαετίες μετά έγινε μια υπέροχη θεατρική παράσταση.

Σε ποιο βαθμό η ταινία «Η χαμένη κόρη» πετυχαίνει να φωτίσει τις μύχιες σκέψεις της πρωταγωνίστριας της ιστορίας; Μπορεί κανείς να δικαιολογήσει τις αποφάσεις που πήρε κάποτε στα νιάτα της η ψυχολογικά μπερδεμένη ακαδημαϊκός;

Μία μεσόκοπη ακαδημαϊκός από το Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης, η Λήδα, επιλέγει να κάνει μόνη διακοπές σε ένα ελληνικό νησί με σκοπό να βρει ηρεμία και να δουλέψει. Ξαφνικά εισβάλλει στην προσωπική της παραλία μια φωνακλάδικη οικογένεια Ελληνοαμερικάνων. Η Λήδα συνδέεται μαζί τους χωρίς να το επιδιώκει και σταδιακά αποκτά εμμονή με ένα μέλος της, τη νεαρή μητέρα Νίνα και την κόρη της, καθώς τους συναντάει καθημερινά στην παραλία.

Παρατηρώντας τους δυνατούς οικογενειακούς δεσμούς της Νίνα και του περιβάλλοντός της, η Λήδα κατακλύζεται με τις δικές της έντονες αναμνήσεις, ανακαλώντας με αρκετή σύγχυση μνήμες από τα χρόνια της δικής της μητρότητας και τις ενοχές που ίσως κουβαλάει για κάποιες από τις αποφάσεις που πήρε τότε. Μια παρορμητική πράξη της θα περιπλέξει ψυχολογικά τα πράγματα και θα τη φέρει αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό.

Πόσο σημαντική είναι η παράσταση «Ερωτευμένα Άλογα» για το ελληνικό θέατρο; Μήπως πρόκειται για σπουδαία παρακαταθήκη για την ελληνική κοινωνία; Οφείλουμε να παραβλέπουμε τις αδυναμίες ενός καλλιτεχνικού έργου προκειμένου να εξαίρουμε το ηθικό του πλεόνασμα;  

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο του 4ου Φεστιβάλ Δάσους 2018 στη Θεσσαλονίκη και αφού ακολούθησε μία πετυχημένη ευρωπαϊκή περιοδεία, έναν χρόνο μετά έκλεισε το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. «Μία παράσταση - ύμνος στην πηγαία ζωτικότητα και στη γενετήσια ορμή, αλλά σε όλες τις αισθήσεις που έχουν περιχαρακωθεί από την αυστηρά ορθολογιστική αντίληψη της ζωής. Αυτή η παράσταση ξεπερνάει τους κοινωνικούς φραγμούς και παραμερίζει εμπόδια για να μιλήσει για το ά-λογο, το ένστικτο, το απαγορευμένο, όλα όσα επιμένουν στην αναζήτηση του ολοκληρωτικού και αμφίδρομου έρωτα», λέει στο σημείωμά της η Ελένη Ευθυμίου.

Το κείμενο βασίζεται επάνω σε έρευνα σχετικά με ζητήματα του έρωτα σε ανθρώπους με αναπηρία αλλά και σε επεξεργασμένα αποσπάσματα συνεντεύξεων και κειμένων όσων συμμετέχουν στην ομάδα. Εμπειρίες, ανομολόγητα πάθη αλλά και ενδοοικογενειακά μυστικά, όλα όσα οι οικείοι τους κρύβουν λες και δεν είναι άνθρωποι με επιθυμίες και ανάγκες. Λυπηρά στιγμιότυπα ανθρώπων που δεν τους επιτρέπεται να νιώσουν τον έρωτα, ευχάριστα στιγμιότυπα κάποιων που τους δόθηκε η ευκαιρία να τους αγγίξουν, να αισθανθούν όλα εκείνα που στερούνται εξαιτίας κοινωνικών και άλλων περιορισμών.

Μια παράσταση που συγκινεί, ενίοτε συγκλονίζει με την ευαισθησία της, την τόλμη της, την απενοχοποιημένη αντιμετώπιση επί σκηνής όλων όσοι συμμετέχουν, ανάπηροι και μη-ανάπηροι, σε μια αναπαράσταση της ζωής τους που περιλαμβάνει χορό, τραγούδι, βίντεο, λόγο, αγάπη.

Πως θα εγκαταλείψει το τηλεοπτικό κοινό την καθημερινή συνήθεια των «Άγριων Μελισσών» και  τι μένει μετά από σχεδόν τρία χρόνια καθημερινής «επίσκεψης» στο Διαφάνι της Θεσσαλίας του ’50 και του ’60;

Η ιστορία της τηλεοπτικής σειράς «Άγριες Μέλισσες» διαδραματίζεται στον Θεσσαλικό κάμπο, σε ένα μικρό χωριό έξω από την Λάρισα, το Διαφάνι. Η ιστορία ξεκινάει το 1958 όταν ο μεγαλογαιοκτήμονας της περιοχής Δούκας Σεβαστός θέλοντας να δημιουργήσει βιομηχανική ζώνη πρέπει οπωσδήποτε να αποκτήσει την έκταση που διαθέτουν οι τρεις ορφανές αδελφές Σταμίρη. Η μεγαλύτερη από αυτές Ελένη, παίζει το ρόλο της προστάτιδας των μικρότερων, της Ασημίνας και της Δρόσως. Ύστερα από πιέσεις και προκειμένου να εξασφαλίσει το μέλλον των αδελφών της, παντρεύεται τον πρωτότοκο γιο του Σεβαστού τον Σέργιο. Το ίδιο βράδυ του γάμου καθώς εκείνος αποπειράται να βιάσει τη Δρόσω, οι τρεις τους τον δολοφονούν ανοίγοντας έναν φαύλο κύκλο, ανάμεσα στις δύο οικογένειες.

Ο μικρότερος γιος της οικογένειας Σεβαστού ο Νικηφόρος επιστρέφει από το Παρίσι όπου σπούδαζε και ερωτεύεται την Ασημίνα την οποία παντρεύεται παρόλο τις αντιρρήσεις της μητέρας του Μυρσίνης, γεγονός που περιπλέκει τα πράγματα. Η σειρά παρακολουθεί παράλληλα τη ζωή του μικρόκοσμού του χωριού με τα πάθη και τα καθημερινά του προβλήματα. Μετά από έναν καταιγισμό τρομερών γεγονότων και ενώ η σειρά την περίοδο αμέσως μετά την καραντίνα του 2020 σημείωσε τεράστια τηλεθέαση συνεχίστηκε κάνοντας ένα χρονικό άλμα δέκα χρόνια αργότερα σκιαγραφώντας την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα που έφερε το πραξικόπημα του 1967. Οι πολιτικές εξελίξεις και οι άνθρωποι πίσω από το απολυταρχικό καθεστώς αναπόφευκτα επηρεάζουν το Διαφάνι.

Πως και γιατί ένα τρυφερό road movie έχει κερδίσει το ενδιαφέρον της νέας γενιάς σινεφίλ; Τι κάνει την ταινία «Μαγνητικά Πεδία» τόσο ξεχωριστή σε σχέση με άλλες ταινίες της πρόσφατης ελληνικής παραγωγής; Είναι τα θερινά σινεμά ο νέος τόπος συνάντησες όσων θέλουν να αποδράσουν από τη ρουτίνα;

Η Έλενα δραπετεύει από την Αθήνα. Ενώ έχει ξεκινήσει για μια δουλειά στην Θεσσαλονίκη αφήνοντας πίσω σύζυγο και παιδί αλλάζει πορεία, μπαίνει σε ένα φέρι και καταλήγει σε ένα νησί. Συναντά τον Αντώνη του οποίου το αυτοκίνητό μένει. Εκείνη τον βοηθά παίρνοντας τον μαζί της. Εκείνος κουβαλά ένα μεταλλικό κουτί με τις στάχτες ενός αγαπημένου του προσώπου. Καθώς του αρνούνται να το θάψει στο κοιμητήριο του χωριού δεν ξέρει τι να το κάνει, πού να το θάψει και περιφέρεται μαζί με την Έλενα στο νησί.

Ο Γιώργος Γούσης που υπογράφει τη βραβευμένη ταινία «Μαγνητικά πεδία» έχει στηρίξει την πλοκή στους δυο ηθοποιούς του, αποτυπώνοντας τους αληθινούς τους χαρακτήρες σε ένα εσωτερικής δύναμης και χειροποίητης γοητείας road movie, με τα όρια του βιώματος και της φαντασίας υπέροχα μπλεγμένα ‒ ένα από τα πλέον απροσδόκητα και αξιέπαινα σενάρια των τελευταίων ετών και μία μη αναμενόμενη επιτυχία στα θερινά σινεμά στα οποία προβάλλεται.

Υπάρχει κάποιου είδους συμβολισμός στην επιλογή του Δημαρχείου Κορυδαλλού για την παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του Λάκη Γαβαλά; Είναι η σύνδεση με τα παιδικά χρόνια ή κάτι πιο σκοτεινό ή τίποτα από αυτά;
 

«Δεν αντικρίζω τη ζωή με μούτρα. Δε μαζεύω λύπες. Δε δίνω υποσχέσεις και όρκους που δε θα μπορέσω να τηρήσω. Προσπαθώ να έχω υπομονή, επιμονή και σύνεση υμνώντας την καινούρια αλλά και την παντοτινή ομορφιά», λέει στην εισαγωγή της αυτοβιογραφίας του ο Λάκης Γαβαλάς που κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό. Αφήγηση μιας συναρπαστικής ζωής με πείσμα, όραμα, πίστη, απόλυτη βεβαιότητα για την ολοκλήρωση του στόχου. 
 

Μια πορεία πολυποίκιλη και περιπετειώδη σε αναζήτηση της ομορφιάς και της δημιουργικότητας που κάποια στιγμή (ήταν άραγε νύχτα και ο καπετάνιος δεν πρόσεξε;) έπεσε πάνω σε μια σκόπελο που παραλίγο να οδηγήσει το όνειρο σε ναυάγιο και να χαθεί στην άβυσσο. Κι όμως, αναδύθηκε στην επιφάνεια με ακόμα μεγαλύτερη λάμψη. Η ιστορία του Λάκη Γαβαλά, ενός κοσμοπολίτη με όραμα για τη μόδα και την προώθηση του πρωτοποριακού στυλ, μια περσόνας εκκεντρικής αλλά και απίστευτα μεθοδικού ανθρώπου.

 

Παρακολουθήσαμε την παρουσίαση του βιβλίου «Λάκης Γαβαλάς Loaded» από τις εκδόσεις Άγκυρα στο Δημαρχείο Κορυδαλλού, λίγα μόλις μέτρα από το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο ίδιος και όχι μακριά από τις ομώνυμες φυλακές όπου πέρασε την πιο σκοτεινή του περίοδο ως έγκλειστος για χρέη στο δημόσιο.

Τι κάνει τη βρετανική σειρά «Heartstopper» να διαφέρει από όλα τα teen-age ρομάντζα που έχουμε δει στο παρελθόν; Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια σειρά με γκέι έφηβους που διαδραματίζεται σε ένα ιδεατό περιβάλλον; Πρόκειται για μια δημιουργία που ετοιμάζει την επόμενη queer γενιά για την κοινωνία της ανεκτικότητας και της συμπεριληπτικότητας;

Το «Heartstopper» είναι μια σειρά της γνωστής πλατφόρμας Netflix η οποία έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον του βρετανικού αλλά και του διεθνούς τηλεοπτικού κοινού για λόγους που την κάνουν να διαφέρει εντελώς από άλλες παρεμφερείς του είδους.

Πρόκειται για ένα ρομαντικό δράμα ανάμεσα σε δύο αγόρια, μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εκ των οποίων ο ένας, ο Τσάρλι, είναι συνειδητοποιημένος γκέι και ο άλλος, ο Νικ, αθλητής του ράγκμπι, μόλις αρχίζει να καταλαβαίνει τη σεξουαλική του ταυτότητα καθώς σταδιακά ερωτεύεται τον Τσάρλι. 
 

Εμπνευσμένο από το ομώνυμο, δημοφιλές graphic novel της Alice Oseman το «Heartstopper» παρουσιάζει τη ζωή σε ένα επαρχιακό αγγλικό γυμνάσιο όπου μια παρέα ΛΟΑΤΚΙ+ παιδιών ζουν με τις αγωνίες τους και τα όνειρά τους σε ένα παράλληλο σύμπαν από εκείνο των υπόλοιπων συμμαθητών τους.

Μια νέα αντίληψη ρομαντικής αναπαράστασης της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας που, αν κρίνει κανείς από την αποδοχή, ήταν κάτι που περίμενε για πολλά χρόνια και τώρα αγκαλιάζει με ευφρόσυνη αγαλλίαση.

Πρόκειται για ένα ακόμα ανάγνωσμα νοσταλγίας και επιστροφής σε ηρωικές εποχές ή κάτι διαφορετικό; Τι ενεργοποιεί το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού ώστε να εκτινάσσει τις πωλήσεις ενός βιβλίου και να το κατατάσσει ανάμεσα στα best seller;

Το βιβλίο της Λένα Διβάνη «Ονειρεύτηκα τη Διδώ» (εκδ. Πατάκη) είναι μια βιογραφία της σπουδαίας συγγραφέως -αλλά κυρίως προσωπικότητας-, Διδώς Σωτηρίου σε μορφή μιας συνέντευξης-αφήγησης «ποταμός» που η γνωστή ιστορικός και συγγραφέας «ονειρεύτηκε» και ολοκλήρωσε μέσα «στον ζόφο των αλλεπάληλλων κρίσεων» όπως λέει και η ίδια. 

Μια «υβριδική» βιογραφία που ξεκινάει από τα παιδικά χρόνια της εκείνης στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, συνεχίζει με τις πρώτες της αναμνήσεις από τη Σμύρνη και από το φευγιό των Ελλήνων, και διασχίζει όλο τον ελληνικό εικοστό αιώνα με τις περιπέτειες και τις μικρότερες και μεγαλύτερες τραγωδίες μας. 

Καθιστώντας το ένα απολαυστικό ανάγνωσμα ιστορικής αναδρομής, εμπλουτισμένο με προσωπικά σχόλια, από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι τη Χούντα βασισμένο σε έρευνα σχετικά με τη μυθιστορηματική ζωή αυτής της μοναδικής γυναίκας, η οποία ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της.