The Review

Τι σχέση έχει η πραγματική Μάνη με τη σειρά «Η Γη της Ελιάς» που υπογράφει ο Αντρέας Γεωργίου; Εξακολουθούν να ισχύουν σήμερα οι ίδιοι κανόνες μυθοπλασίας που έλκουν το τηλεοπτικό κοινό διεθνώς τις τελευταίες δεκαετίες;
 

Βεντέτες, οικονομικά συμφέροντα, κρυφά πάθη, ζήλειες, ανταγωνισμοί, δολοφονίες και καταστροφές κατακλύζουν τη σειρά «Η Γη της Ελιάς» η οποία διαδραματίζεται στη Μάνη, έναν τόπο που έχει τη φήμη των άγριων ενστίκτων. Με την υπογραφή του πετυχημένου ηθοποιού και σκηνοθέτη Αντρέα Γεωργίου, η σειρά  συγκεντρώνει σημαντικούς Έλληνες και Ελληνίδες ηθοποιούς ενώ σημειώνει ιδιαίτερα υψηλή τηλεθέαση σε όλες σχεδόν τις ηλικίες. 
 

Η υπόθεση έχει στο επίκεντρο της μια νέα γυναίκα, τη Μυρτάλη Βρεττάκου, κόρη μεγαλοϊδιοκτήτη κτημάτων και ελαιοτριβείου, η οποία αφού πρώτα σώζεται από απόπειρα δολοφονίας της όταν άγνωστοι βάζουν φωτιά στο ερωτικό κρησφύγετο τους κατά τη διάρκεια ερωτικής συνεύρεσης της με τον αγαπημένο Στέφανο, εξαφανίζεται για μεγάλο διάστημα χωρίς κανείς να ξέρει που κρύβεται. Στο μεταξύ ο πατέρας της πεθαίνει και όταν ανοίγεται η διαθήκη αποκαλύπτεται ότι την έχει αποκληρώσει, γεγονός που αφήνει όλους εμβρόντητους καθώς την λάτρευε και δεν είχε λόγο να κάνει κάτι τέτοιο. 
 

Η περιουσία πηγαίνει κατά το ήμισυ στη θετή της μητέρα και κατά το άλλο ήμισυ στο θείο της και τον εξάδελφο της. Το τι έχει συμβεί και πως εξελίχθηκαν τα πράγματα όταν εκείνη επανεμφανίστηκε, οι συνέπειες των αποφάσεων της, οι αποκαλύψεις και όσα βιώνουν όσοι περιβάλλουν την παντοδύναμη οικογένεια Βρεττάκου, έχουν κρατήσει τα αμείωτο ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού καθ’ όλη τη χειμερινή σεζόν και συνεχίζεται.

Τι το νέο έφερε ο σκηνοθέτης Άρης Μπινιάρης με το «Το Θείο Τραγί» δέκα χρόνια πριν στην αθηναϊκή θεατρική σκηνή; Τι έρχεται να προσθέσει σήμερα με την επανάληψη του; Παραμένει το εμβληματικό και ανατρεπτικό διήγημα του Γιάννη Σκαρίμπα επίκαιρο;

Γραμμένο το 1931 από τον πρωτοποριακό για το ύφος του λογοτέχνη Γιάννη Σκαρίμπα (1893-1984) και δημοσιευμένο το 1933, το διήγημα «Το θείο τραγί» θεωρείται το σημείο εκκίνησης της νεωτερικής γραφής τόσο του συγγραφέα όσο και της ελληνικής γραμματείας του 20ου αι. Γέννημα των αρχών της δεκαετίας του ’30 που μόλις διαφαίνονταν τα πρώτα δείγματα ανανεωμένης πεζογραφίας, το σύντομο πόνημα του Σκαρίμπα έθετε τις βάσεις για το ελληνικό Αντιμυθιστόρημα -  έχοντας ως βασικό ήρωα με χαρακτηριστικά που στην παγκόσμια λογοτεχνία εμφανίστηκαν τριάντα χρόνια αργότερα με το κίνημα των Beats: ανατρεπτικό, αρνητή, αναχωρητή, αυθάδη, θρασύ. Όταν κυκλοφόρησε επαινέθηκε από τους κριτικούς της εποχής, φυσικά υπήρξαν και επικριτές του, κυρίως για τον ήρωα και για την ποιητική του ατμόσφαιρα. Σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί ένα νεωτερικό μυθιστόρημα χάρη στην αφηγηματική του τεχνική και την άναρχη γραφή του.

Ο ηθοποιός, μουσικός και σκηνοθέτης Άρης Μπινιάρης παρουσίασε την πρώτη εκδοχή της παράστασης του βασισμένης στο ομώνυμο διήγημα του Σκαρίμπα με μεγάλη επιτυχία το 2012. Φέτος, δέκα χρόνια μετά, σε συνεργασία με τον Joseph των ΑΤΗ Κids και τον Κelloggs επέστρεψε στο BIOS με ένα νέο κύκλο παραστάσεων. Αυτή τη φορά σε μια νέα απόπειρα συνδιαλλαγής με την πόλη και το σήμερα. Ο αντι-ήρωας που ερμηνεύει ο ίδιος, αλήτης, προκλητικός, εχθρός του καθωσπρεπισμού, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για μια παλιά του αγάπη. Καθώς την βρίσκει παντρεμένη μ' έναν πλούσιο αστό, ζώντας μια κάλπικα γεμάτη ζωή, αποφασίζει και ραδιουργεί εναντίον της δοσμένης αυτής συνταγής που καθιστά τους ανθρώπους «κανονικούς» και κοινωνικά «ευτυχείς». 

Η παράσταση αποτελεί ένα ταυτόχρονα θεατρικό και μουσικό γεγονός. Ηθοποιός και μουσικοί συμπράττουν ζωντανά επί σκηνής, ο  μουσικός λόγος του Γιάννη Σκαρίμπα πλαισιώνεται από μουσική και τραγούδια ειδικά γραμμένα για την παράσταση και με όχημα τα εκφραστικά μέσα του ηθοποιού δημιουργείται μια ηλεκτρική και δυναμική πλατφόρμα αφήγησης της προκλητικής και πάντα επίκαιρης ιστορίας.

Γιατί το «Bridgerton» αποτελεί την πιο δημοφιλή σειρά διεθνώς του Netflix; Είναι η δεύτερη σεζόν που μόλις άρχισε να προβάλλεται το ίδιο ελκυστική με την πρώτη; Αν όχι, σε τι υπερείχε η πρώτη από τη δεύτερη σεζόν; 

Η σειρά «Bridgerton» στο Netflix, που υπογράφει η παραγωγός Shonda Rhimes, η δημιουργός του επιτυχημένου «Grey's Anatomy», εμπνευσμένη από 8 ιστορικά ρομαντικά μυθιστορήματα της πολυβραβευμένης Julia Quinn, αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο τηλεθέασης. Απέκτησε φανατικούς φαν σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη όχι μόνο για τη ρομαντική πλοκή της και το αυτοσαρκαστικό χιούμορ της, αλλά και για τα κοινωνικά ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε. Πιθανόν και λόγω των ιδιαίτερα απενοχοποιημένων ερωτικών σκηνών. 

Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους: η πρώτη σεζόν ήταν στη Νο1 θέση του Netflix όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά συνολικά σε 76 χώρες, καθώς όπου είναι διαθέσιμη η πλατφόρμα, βρισκόταν σταθερά στο top 10. Έγινε η 5η κορυφαία παραγωγή όλων των εποχών του Netflix ξεπερνώντας και την τεράστια επιτυχία του «The Queen's Gambit». Η δεύτερη σεζόν που άρχισε να προβάλλεται στις 25 Μαρτίου έχει ξεπεράσει σε τηλεθέαση και την πρώτη σεζόν. 

Κι όλα αυτά χάρη σε μια σειρά καινοτομιών καθώς είναι μια ιστορία μυθοπλασίας που δεν κρατάει απαραίτητα την πιστότητα της εποχής, αλλά είναι προσαρμοσμένη σε σύγχρονα μηνύματα, απαλλαγμένη από προκαταλήψεις και αποφασισμένη να προβάλλει ιστορίες στις οποίες συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι, αντί να αποκλείονται.

Άλλωστε τα μυθιστορήματα της Julia Quinn διακατέχονται από ρομαντισμό, πάθος, χιούμορ, με μια σύγχρονη φεμινιστική ματιά που σπάει κοινωνικά στερεότυπα και προκαλεί συζητήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η Julia Quinn έχει τον άτυπο τίτλο της σύγχρονης Τζέιν Όστεν και ακριβώς αυτό θυμίζει η περίτεχνη οκταλογία της: Μια πανέμορφη, μοντέρνα εκδοχή του «Περηφάνια και Προκατάληψη».

Γίνεται πράγματι «το σώσε» στο θέατρο Παλλάς της οδός Βουκουρεστίου; Παραμένει «Το σώσε» του Μάικλ Φρέιν όσο φρέσκο όσο ήταν όταν πρωτοανέβηκε το 1982; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί της κωμωδίας σήμερα;

Το έργο «Noises Off», όπως είναι ο αυθεντικός τίτλος της σπαρταριστής κωμωδίας του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Μάικλ Φρέιν ανέβηκε το 1982 στο Λονδίνο και αμέσως μετά, το 1983 στην Αθήνα σε μία ιστορική παράσταση σε μετάφραση Σταμάτη Φασουλή, Ξένιας Καλογεροπούλου και Άννας Παναγιωτοπούλου, που του έδωσαν τον τίτλο «Το σώσε», και σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Πρόκειται για ένα έργο για τον κόσμο του θεάτρου και όλα όσα ευτράπελα που μπορούν να συμβούν κατά τη διάρκεια των προβών αλλά κυρίως κατά τη διάρκεια μιας παράστασης που τίποτα δεν πηγαίνει σωστά και διαλύονται τα πάντα, πίσω από τη σκηνή αλλά και πάνω σε αυτή.

Στην Ελλάδα έχει παιχτεί έκτοτε αρκετές φορές από διάφορους θιάσους άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο πετυχημένα, ενώ φέτος με αφορμή την επέτειο των 40 χρόνων από την παγκόσμια πρεμιέρα του, ανεβαίνει στο θέατρο Παλλάς της οδού Βουκουρεστίου σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη με δημοφιλείς ηθοποιούς όπως τον ίδιο τον σκηνοθέτη και τους Σμαράγδα Καρύδη, Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργο Χρυσοστόμου, Λένα Παπαληγούρα, Γιώργο Ψυχογιό, Δάφνη Δαυίδ και Γιώργο Ζυγούρη.

Ποιες αλήθειες καταγγέλλει και καυτηριάζει στο νέο του έργο ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης; Είναι ένα έργο που αφορά την ελληνική επικαιρότητα και τα γεγονότα που γίναμε όλοι κοινωνοί τα τελευταία χρόνια, πρόκειται για μια καταγγελία για την παθογένεια της ελληνικής οικογένειας; Ή κάτι άλλο;
 

Με το θεατρικό έργο «H αλήθεια είναι - δεν περιμέναμε να έχει τόσο αίμα μέσα του» του Δημήτρη Δημητριάδη η ομάδα bijoux de kant και ο σκηνοθέτης Γιάννης Σκουρλέτης επιχειρούν μια κατάβαση σε μια σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης που βρίσκεται δίπλα μας και αναπαράγει στερεότυπα που αντιμάχονται κάθε διαφορετικότητα και «παρέκκλιση». Πρόκειται για ένα έργο που μιλά απροκάλυπτα για τη σκληρότητα της καθημερινότητας, τη συγκάλυψη της συναισθηματικής παθογένειας, τις στερεοτυπικές αντιλήψεις και τη στοχοποίηση του διαφορετικού. Παράλληλα μιλά για το σώμα, τη σεξουαλικότητα, τη συγγένεια, τη μνήμη, το τραύμα κι εντέλει την ταυτότητα. Όλα εκείνα που αφορούν στην σιωπηλή εξοικείωσή μας με τη βία.
 

Η bijoux de kant ισχυρίζεται ότι με αυτό το έργο του Δημητριάδη επιστρέφει όχι για να επουλώσει ένα τραύμα του παρελθόντος αλλά για να το μετασχηματίσει και να αναρωτηθεί για το παρόν. Είναι όντως έτσι; Άραγε έχει η θεατρική πράξη αυτή την ικανότητα, το κατάφερε αυτή η ομολογουμένως ενδιαφέρουσα προσέγγιση;

Πόσο τυχαία είναι η απόφαση να γυριστεί στις μέρες μας μια σειρά για τη ζωή και το έργο του Αγίου Παϊσιου; Γιατί η εποχή μας κυοφορεί την ανάγκη κινηματογραφικών και τηλεοπτικών σειρών που βασίζονται σε πρόσωπα της εκκλησίας και της χριστιανικής πίστης;
 

Η τηλεοπτική σειρά που ασχολείται με την εμβληματική φυσιογνωμία του μοναχισμού του οποίου η φήμη τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει αξιοσημείωτες διαστάσεις λόγω μιας σειράς προφητειών που του έχουν αποδοθεί και έχουν γίνει δημόσιο κτήμα μέσα από ευτελή αναγνώσματα μαζικής κατανάλωσης σημειώνει υψηλή τηλεθέαση.

H σειρά «Άγιος Παϊσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό» που προβάλλεται από το Mega και είναι μια παραγωγή του Ινστιτούτου Μάξιμος Γραικός. Το υπογράφουν ο σεναριογράφος Γιώργος Τσιάκκας και ο σκηνοθέτης Στάμος Τσάμης ενώ τους κεντρικούς ρόλους ερμηνεύουν σημαντικοί ηθοποιοί.

Ο Άγιος Παίσιος, κατά κόσμο Αρσένιος Εζνεπίδης, γεννήθηκε το 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Η πολυμελής οικογένεια του, μαζί με το υπόλοιπο χωριό και τον ιερέα της ενορίας Αρσένιο που του έδωσε το όνομα του κι αργότερα ανακηρύχτηκε Άγιος, αναγκάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1924 να εγκαταλείψει τον τόπο της λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών και να έρθει στην Ελλάδα.

Αφού για ένα διάστημα διέμειναν σε προσφυγικό καταυλισμό στον Πειραιά, αργότερα μετέβησαν στην Κέρκυρα όπου τους εγκατέστησαν προσωρινά για ενάμιση χρόνο στο Κάστρο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Ηγουμενίτσα για να καταλήξουν στην Κόνιτσα. Εκεί, ο μικρός Αρσένιος πήγε δημοτικό σχολείο ωστόσο έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους βίους αγίων.

Η τηλεοπτική σειρά ακολουθεί την πορεία της οικογένειας Εζνεπίδη, -ο  αρχηγός της οποίας Πρόδρομος ήταν στα Φάρασα πρόεδρος του χωριού-, στον ξεριζωμό και στην προσφυγιά μέχρι την εγκατάσταση της στην Κόνιτσα όπου και μεγαλώνει ο μικρός Αρσένιος σε ένα περιβάλλον διαποτισμένο από τη χριστιανική πίστη. Ποια ανάγκη εξυπηρετεί σήμερα η δραματοποίηση της ζωής ενός ανθρώπου που η εκκλησία ανακήρυξε Άγιο μόλις το 2015; Μήπως επειδή είκοσι ένα χρόνια μετά το θάνατο του, ο λόγος του έχει αποκτήσει δημοφιλία περισσότερο για παραφιλολογικούς και μεταφυσικούς λόγους παρά για μια προσδοκώμενη στοχαστική εμβάθυνση;

Τα «Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού ανέβηκαν πρώτη φορά στη σκηνή το 1962 από τον σκηνοθέτη Αλέξη Δαμιανό στο ιστορικό Θέατρο Πορεία. Αποτέλεσε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία και όπως ήταν αναμενόμενο ένα χρόνο μετά μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Βασίλη Γεωργιάδη με ένα λαμπερό cast δημοφιλών πρωταγωνιστριών και πρωταγωνιστών της εποχής. Για το ελληνικό κοινό οτιδήποτε σχετιζόταν με την Τρούμπα, τους οίκους ανοχής και τα καμπαρέ αποτελούσαν ταμπού. Η ταινία ωστόσο έγινε κι αυτή επιτυχία όπως η παράσταση, παρόλο που ο συγγραφέας δεν συμφώνησε με το αποτέλεσμα που είδε στην οθόνη, και πήρε διαβατήριο για το Φεστιβάλ των Καννών όπου και προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα και έφτασε μέχρι τις υποψηφιότητες των Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Παράλληλα η μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου έκαναν δική τους ξεχωριστή καριέρα.
 

Ως θεατρικό έργο έχει ανέβει πολλές φορές έκτοτε, σχετικά πρόσφατα μάλιστα τόσο από το Εθνικό Θέατρο όσο και από το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Φέτος η ομάδα CARTEL και ο σκηνοθέτης Βασίλης Μπισμπίκης έκαναν μια ενδιαφέρουσα καινοτομία και στη θέση των cis γυναικών μπήκαν τρανς, πατώντας επάνω στην κουίρ αισθητική των φαντεζί ντραγκ σόου σε μια απόπειρα ανάδειξης μιας ζοφερής πραγματικότητας.

Ο Χρήστος Παρίδης και ο Γιάννης Κωνσταντινίδης είδαν την παράσταση και σχολιάζουν όλα όσα την κάνουν να ξεχωρίζει σε σχέση με τη διάσημη ταινία και όχι μόνο. Τελικά το εγχείρημα στο σύνολο του είναι μια πετυχημένη μεταγραφή από τον παλιό κόσμο στο σήμερα;

Είναι τελικά το «Euphoria» το καλύτερο teen drama που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια; Ποιες ομοιότητες και ποιες διαφορές βρίσκουν με το «Sex Education»; Είναι ρεαλιστική ή ηδονοβλεπτική η απεικόνιση των εφήβων στη σειρά; Μήπως τελικά μοιάζει με ένα τεράστιο βιντεοκλίπ;