We hebben niet snel medelijden met iemand die narcistisch gedrag vertoont, want het is toch heerlijk om lekker zelfverzekerd te zijn? Hoogstens wat vervelend voor de omgeving. Maar volgens onderzoeker Eddie Brummelman van de Universiteit van Amsterdam, moeten we met iets meer openheid naar de persoonlijkheidstrek (niet de stoornis) kijken. Voor iemand die het in grote mate in zich heeft, kan narcisme het leven behoorlijk zwaar maken. Deze mensen zitten vaak constante stress, want: ziet iedereen wel hoe geweldig ik ben? Ook zoeken ze vaak juist de hiërarchische situaties op die het in stand houden en dragen ouders en de maatschappij daar ook hun steentje aan bij. Brummelmans vraagt zich af: kunnen we niet naar een wereld waarin waardering niet alleen gekoppeld is aan individuele prestatie? Waardering voor samenwerking in plaats van concurrentie?

Onderzoekers hebben een nano-thermometer ontwikkeld die werkt dankzij de flikkeringen in diamanten. Het werkt zo: de diamantdeeltjes worden geprikkeld met een laserstraal, waardoor ze licht weerkaatsen op een bepaalde golflente. De intensiteit van dat licht, hangt af van de temperatuur van de omgeving van het deeltje. Zo kan zo'n deeltje dienen als een minuscule thermometer in individuele cellen. Nu al is dat handig bij het meten van de warmte die afkomt van onderdeeltjes in telefoons of computers, straks kan het misschien in het lichaam worden toegepast om de temperatuur van geïnfecteerde of ziekmakende cellen te monitoren.

Dat er bepaalde verschillen zijn tussen jongens en meisjes, dat weten we, maar gelden die verschillen ook voor de hersenen? Ze zijn er, maar niet direct op de manier die je verwacht. Hersenonderzoeker Lara Wieringa vertelt vanaf het Expeditie Next festival dat er aardig wat misopvattingen bestaan over die verschillen. Het is bijvoorbeeld niet zo dat de hersenen van structuur verschillen, of dat het ene geslacht ze sneller ontwikkelt dan het ander. Er is vaak wel een verschil in maat (de hersenen van jongens zijn vaak wat groter), maar dat heeft dan weer niets met intelligentie te maken. De uiteindelijke les is eigenlijk: als het op de hersenen aankomt, zouden jongens en meisjes even goed kunnen worden in precies dezelfde dingen.

Australische onderzoekers waren benieuwd waarom het gif van de box jellyfish, of kubuskwal, zoveel pijn veroorzaakt. Ze namen een berg menselijke cellen, voegden daar in het lab gif aan toe en zagen hoe ze er allemaal aangingen. Vervolgens gebruikten ze de CRISPR-techniek om één voor één de genen in die menselijke cellen uit te zetten. Een paar cellen bleken toen ineens niet meer vatbaar voor het gif. De genen die hierbij een rol speelden, bleken ook veel te maken te hebben met het cholesterolniveau in ons lichaam. Dus testten ze het gif in combinatie met een bestaand cholesterolverlagend medicijn en wat bleek: het medicijn blokkeerde de werking van het gif. De onderzoekers verwachten binnen een jaar een spray te hebben die gewoon mee kan in je rugzak.

Met behulp van gekweekte tumoren en high tech apparatuur hebben onderzoekers van onder andere het Hubrecht Instituut in Utrecht realtime naar de celdeling van tumoren kunnen kijken. En wat blijkt: die celdeling is behoorlijk rommelig. Daardoor ontstaan er allerlei cel-variaties binnen de tumor en is hij slecht te behandelen of te voorspellen. Met deze nieuwe kennis kunnen we dus beter de tumor aanvallen, maar het wijst wellicht ook de weg naar een nieuwe aanpak. Want wat nou als we die rommelige celdeling zo stimuleren dat de tumor uiteindelijk aan zijn eigen wapen ten onder gaat?

Tien jaar lang hebben onderzoekers gewerkt om iets te bedenken waardoor kraakbeen zich beter kan herstellen na trauma. Het resultaat is een tweecomponentenlijm die in het lichaam kan worden aangebracht, waar hij tijdelijk als kraakbeen fungeert, tot de kraakbeencellen er zelf weer doorheen groeien. Vandaag kreeg het bedrijf achter de lijm - Hy2Care, van onder andere hoogleraar Marcel Karperien van de Universiteit Twente - te horen dat een investering van 3,7 miljoen rond is. Dat betekent dat de superlijm nu echt voor mensen gemaakt kan gaan worden. Hy2Care is met dit project ook genomineerd voor de Academic Startup Competition.

Gezichtsherkenning wordt nu nog vooral door de politie en op vliegvelden ingezet, maar het duurt niet lang meer of we hebben er zelf ook wat aan. Misschien nog belangrijker: straks bepalen we zelf wie ons gezicht mag herkennen en wie niet. Startup en spin-off van de Universiteit Twente 20face gebruikt de nieuwste technieken op gezichtsherkenningsgebied in combinatie met Blockchain-technologie om dit mogelijk te maken. Ze zijn met hun platform genomineerd voor de Academic Startup Competition waar het gaat om de meest baanbrekende innovaties binnen de wetenschap.

Dieren gebruiken een heleboel visuele kenmerken om te bepalen of en met wie ze zich voortplanten. In de dierentuin van Antwerpen hebben ze iets bedacht om hun kolonie koningspinguïns een extra duwtje in de rug te geven bij het kiezen van hun partner. De pinguïns kijken namelijk onder andere naar vlekken op elkaars snavel om te bepalen of ze samen verder gaan. Deze vlekken zien wij als oranje, maar ze reflecteren ook uv-licht, iets dat wij niet, maar pinguïns wel kunnen zien. En dus hangen er nu LEP-lampen in plaats van LED-lampen in het pinguïnverblijf van de dierentuin in de hoop dat er zo wat extra pinguïnkuikentjes geboren zullen worden.

Eerder lukte het al om mensen met gebruik van een hersenimplantaat een computer te laten bedienen om zo woorden per letter te spellen, ook konden we uit hersenactiviteit al 'ja' en 'nee' herleiden, nu is het onderzoekers gelukt om hersensignalen om te zetten naar volledig uitgesproken zinnen. Het is nog niet zo dat ze meteen een bruikbaar apparaat hebben ontwikkeld dat met patiënten die niet meer kunnen spreken mee naar huis kan, maar ze hebben wel laten zien dat het kan. Een mooie toevoeging aan het onderzoeksveld vinden ook Nederlandse wetenschappers. In de audio hoor je hoe de zinnen worden uitgesproken door een computer.

Een team van internationale onderzoekers, onder wie Radboud-ecoloog Eelke Jongejans, vond het tijd om eens de balans op te maken: hoeveel weten we eigenlijk over de demografische gegevens van veelvoorkomende viervoeters op aarde? Ze wisten de database acht keer groter te krijgen, maar kwamen er tegelijkertijd tot hun verbazing achter dat er van 98 procent van de bekende zoogdieren, vogels, reptielen en amfibieën fundamentele informatie ontbreekt over over vruchtbaarheids- en overlevingscijfers. Die informatie is essentieel als je wilt weten hoe je voorkomt dat een soort uitsterft.