BNH’ers worden ze genoemd: Bekende Nederlandse Homo’s. André van Duin, Marc-Marie Huijbregts, Jamai. Er bestaan zelfs lijstjes waarop dit wordt aangeven. Waar is het goed voor dat we weten wat de seksuele oriëntatie is van mensen op televisie? Draagt dit bij aan homoacceptatie? En maakt het daarbij uit of die representatie stereotype is, zoals bij Albert Verlinde en Geer & Goor? In de achtste aflevering verwonderen de mediadoctoren zich over homoseksualiteit in de media.

In het tafelgesprek denken we na over het concept rolmodellen en over het belang van zichtbaarheid. Rondom homoseksualiteit hangt een zweem van bijzonderheid: het lijkt erop dat in onze tijd waar authenticiteit hoog gewaardeerd wordt, homoseksuelen een streepje voor hebben. Zij ‘durven’ door uit de kast te komen immers ‘echt zichzelf te zijn’. Is dit ook zo?

We spraken met Maartje Buise, voormalig hoofdredacteur van het jongeren-LGBT-magazine Expreszo. Ze vertelt dat je in de media vooral oudere homoseksuelen ziet, zoals Henk Krol. Juist voor jongeren is het belangrijk om ook jonge homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders te laten zien omdat op school de acceptatie erg achterblijft. Buise legt ook uit waarom we het zo spannend vinden om te weten of iemand op jongens of meisjes valt.

In de wetenschap is veel over homoseksualiteit in relatie tot media geschreven. Dat gaat enerzijds over representatie (welke homo’s zie je), en anderzijds over receptie (wat doet dat met het publiek)? Homoseksuele mannen komen vaker voor in de media, maar ook onrealistischer. Lesbiennes worden diverser in beeld gebracht. Uit receptieonderzoek weten we dat homo’s het zelf belangrijk vinden dat homo’s in de media te zien zijn, omdat dit hen het gevoel geeft dat het acceptabel is om homo te zijn. Zij storen zich erg aan de stereotypen over homo’s in de media en willen graag een meer realistisch beeld in de media.

Aan het einde van de aflevering komen we terug op de rol van homoseksuelen in de media. Het lijkt vooral voor jonge mensen belangrijk te zijn dat deze groepen zichtbaar zijn. Daarbij is er veel te winnen met het idee dat er misschien iets cools zit aan homoseksueel zijn. We concluderen dat representatie nu nog te kort schiet: er zou veel meer diversiteit te zien moeten zijn, waarbij weer leeftijd een belangrijke factor is.