Een Cursus in Wonderen Dagelijkse Les

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=0L8NPLIYBT0

VII. Oorzaak en gevolg

1. Je kunt wel blijven klagen over angst, maar desondanks volhard je erin jezelf bang te maken. Ik heb al te kennen gegeven dat je mij niet kunt vragen jou van je angst te bevrijden. Ik weet dat die niet bestaat, maar jij niet. Als ik tussen jouw gedachten en hun uitwerking zou komen, zou ik tornen aan een elementaire wet van oorzaak en gevolg, de meest fundamentele wet die er is. Ik zou jou allerminst helpen als ik de kracht van je eigen denken zou kleineren. Dit zou lijnrecht ingaan tegen het doel van deze cursus. Het is veel nuttiger jou eraan te herinneren dat jij je gedachten niet zorgvuldig genoeg bewaakt. Misschien denk jij dat er op dit moment een wonder nodig zou zijn om je daartoe in staat te stellen, en dat is volkomen waar. Jij bent niet gewend vanuit wondergerichtheid te denken, maar je kunt worden getraind op die manier te denken. Alle wonderdoeners hebben zo’n soort training nodig.
2. Ik kan niet toestaan dat jij je denkgeest onbewaakt laat, anders zul je niet in staat zijn mij te helpen. Het verrichten van wonderen houdt in dat je de kracht van gedachten volledig beseft, om miscreëren te vermijden. Anders zal er een wonder nodig zijn om de denkgeest zelf weer in orde te brengen, een vicieus proces dat de samenvouwing van de tijd waarvoor het wonder bedoeld was, niet zou bevorderen. De wonderdoener dient oprecht respect te hebben voor oorzaak en gevolg in de ware zin, als noodzakelijke voorwaarde voor het optreden van het wonder.
3. Zowel wonderen als angst komen voort uit gedachten. Als jij niet vrij bent om het een te kiezen, ben je ook niet vrij het ander te kiezen. Door het wonder te kiezen heb je de angst verworpen, al is het tijdelijk. Je bent voor alles en iedereen bang geweest. Je bent bang voor God, voor mij en voor jezelf. Jij hebt Ons verkeerd waargenomen, oftewel verkeerd geschapen, en je gelooft in wat jij hebt gemaakt. Je zou dit niet gedaan hebben als je niet bang was voor je eigen gedachten. Wie angstig is moet wel verkeerd scheppen, omdat hij de schepping verkeerd waarneemt. Wanneer je miscreëert, lijd jij pijn. Het principe van oorzaak en gevolg brengt de zaken nu echt in een stroomversnelling, hoewel slechts tijdelijk. In feite is ‘Oorzaak’ een term die strikt genomen God toebehoort, en Zijn ‘Gevolg’ is Zijn Zoon. Dit brengt een reeks Oorzaak-en-Gevolgrelaties met zich mee die totaal verschillen van degene die jij in je miscreëren invoert. Het fundamentele conflict in deze wereld is dus dat tussen creatie en miscreatie. Alle angst ligt besloten in de tweede, en alle liefde in de eerste. Het conflict is er daarom een tussen liefde en angst.
4. Er is al gezegd dat jij gelooft dat je angst niet onder controle kunt houden, omdat jij die zelf hebt gemaakt, en dat jouw geloof erin schijnt te zorgen dat die zich aan je controle onttrekt. Toch is elke poging om de vergissing op te lossen door te proberen meesterschap te krijgen over de angst tevergeefs. In feite houdt dit de macht van de angst overeind juist door de veronderstelling dat hij overmeesterd moet worden. De ware oplossing berust geheel en al op meesterschap door liefde. Intussen is echter een gevoel van conflict onvermijdelijk, omdat jij jezelf in een toestand hebt gebracht waarin je gelooft in de macht van wat niet bestaat.
5. Niets en alles kunnen niet naast elkaar bestaan. In het ene geloven is het andere ontkennen. Angst is in wezen niets, en liefde is alles. Wanneer licht in de duisternis komt, wordt de duisternis verdreven. Wat je gelooft is voor jou waar. In die zin heeft de afscheiding plaatsgevonden, en dit te ontkennen is niets anders dan het oneigenlijk gebruik van ontkenning. Je echter op een vergissing concentreren is slechts een volgende vergissing. De correctieprocedure begint met tijdelijk te erkennen dat er een probleem is,...

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=9Wmd75Pk8-c

VI. Angst en conflict

1. Bang zijn lijkt iets onopzettelijks, iets dat jijzelf niet onder controle hebt. Maar ik heb al eerder gezegd dat alleen constructieve daden onopzettelijk horen te zijn. Al het onbelangrijke kan onder mijn beheer worden gebracht, terwijl mijn leiding aan al het belangrijke richting kan geven, als jij dat wilt. Angst kan door mij niet onder controle worden gehouden, maar kan wel onder zelfcontrole staan. Angst belet mij om jou mijn controle te geven. De aanwezigheid van angst laat zien dat jij lichaamsgedachten verheven hebt tot het niveau van de denkgeest. Hierdoor worden ze aan mijn controle onttrokken, wat maakt dat jij je er persoonlijk verantwoordelijk voor voelt. Dit is een duidelijke verwarring van niveaus.
2. Ik geef geen voedsel aan niveauverwarring, maar jij moet ervoor kiezen die te corrigeren. Je wilt waanzinnig gedrag van jouw kant toch niet verontschuldigen door te zeggen dat jij het niet helpen kon? Waarom zou je waanzinnig denken vergoelijken? Er is hier een verwarring, en je zou er goed aan doen die onder de loep te nemen. Je gelooft misschien dat je verantwoordelijk bent voor wat je doet, maar niet voor wat je denkt. De waarheid is dat je verantwoordelijk bent voor wat je denkt, omdat je alleen op dat niveau keuzen kunt maken. Wat je doet komt voort uit wat je denkt. Je kunt jezelf niet onttrekken aan de waarheid door autonomie te ‘verlenen’ aan gedrag. Dat komt automatisch onder mijn beheer zodra je wat je denkt onder mijn leiding plaatst. Iedere keer dat je bang bent is dat een duidelijk teken dat jij je denkgeest hebt veroorloofd te miscreëren en mij niet hebt toegestaan die te leiden.
3. Het is zinloos te geloven dat genezing kan ontstaan door de gevolgen van verkeerd denken onder controle te houden. Wanneer je bang bent, heb je verkeerd gekozen. Dat is de reden waarom jij je er verantwoordelijk voor voelt. Je moet je denken veranderen, niet je gedrag, en dat is een kwestie van bereidwilligheid. Je hebt geen leiding nodig, behalve op het niveau van je denkgeest. Correctie hoort alleen thuis op het niveau waar verandering mogelijk is. Verandering heeft geen enkele betekenis op het niveau van de symptomen, waar ze niet werkzaam kan zijn.
4. Het corrigeren van angst is jouw verantwoordelijkheid. Wanneer jij vraagt om bevrijding van angst, suggereer je dat dit niet zo is. Je zou in plaats daarvan hulp moeten vragen in de omstandigheden die de angst hebben teweeggebracht. Deze omstandigheden hebben altijd te maken met de wens afgescheiden te zijn. Op dat niveau kun jij er iets aan doen. Je bent veel te tolerant tegenover het afdwalen van je denkgeest en je vergoelijkt stilzwijgend de miscreaties ervan. Het specifieke resultaat doet er niet toe, maar de fundamentele vergissing wél. De correctie is steeds dezelfde. Vraag mij, voor je iets besluit te doen, of jouw keuze in overeenstemming is met die van mij. Als je zeker weet dat dit zo is, zal er geen angst zijn.
5. Angst is altijd een teken van spanning, die steevast de kop opsteekt wanneer wat jij wilt in conflict is met wat jij doet. Deze situatie ontstaat op twee manieren: op de eerste plaats kun je kiezen strijdige dingen te doen, hetzij tegelijkertijd hetzij na elkaar. Dit veroorzaakt tegenstrijdig gedrag, wat onverdraaglijk voor je is, omdat dat deel van je denkgeest dat iets anders wil doen razend is. Op de tweede plaats kun jij je gedragen zoals je meent het te moeten doen, maar niet van ganser harte. Dit levert consequent gedrag op, maar brengt aanzienlijke spanning met zich mee. In beide gevallen stemmen denken en gedrag niet overeen, wat uitmondt in een situatie waarin je doet wat jij niet in alle opzichten wilt. Dat veroorzaakt een gevoel van dwang dat meestal woede teweegbrengt, naar alle waar- schijnlijkheid gevolgd door projectie. Iedere keer dat er...

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=QeE2BhmPjvs

V. De functie van de wonderdoener

1. Alvorens wonderdoeners klaar zijn om hun functie in deze wereld te aanvaarden, is het noodzakelijk dat ze de angst voor bevrijding ten volle begrijpen. Anders kunnen zij onbedoeld voedsel geven aan de overtuiging dat bevrijding gevangenschap betekent, een overtuiging die reeds al te zeer is verbreid. Deze valse waarneming komt op haar beurt weer voort uit de overtuiging dat letsel beperkt kan blijven tot het lichaam. Dat komt door de onderliggende angst dat de denkgeest in staat is zichzelf te kwetsen. Niet een van deze vergissingen betekent iets, omdat de miscreaties van de denkgeest niet werkelijk bestaan. Dit inzicht is een veel beter beschermmiddel dan welke vorm van niveauverwarring ook, omdat het de correctie invoert op het niveau van de vergissing. Het is noodzakelijk te onthouden dat alleen de denkgeest scheppen kan, en dat correctie thuishoort op het niveau van het denken. Om nu een eerdere uitspraak aan te vullen: de geest is reeds volmaakt en behoeft daarom geen correctie. Het lichaam bestaat niet, behalve als leermiddel voor de denkgeest. Dit leermiddel is niet onderworpen aan zijn eigen vergissingen, omdat het niet kan scheppen. Het ligt dan ook voor de hand dat de denkgeest ertoe aanzetten zijn miscreaties op te geven de enige echt zinvolle toepassing van scheppend vermogen is.
2. Magie is het onnadenkende, ofwel miscreërende gebruik van de denkgeest. Lichamelijke medicaties zijn een soort ‘tovermiddelen’, maar als je bang bent je denkgeest voor genezing aan te wenden, moet je dat ook niet proberen. Alleen al het feit dat je bang bent maakt jouw denkgeest vatbaar voor miscreatie. Je zult dan waarschijnlijk ook elke genezing die zich voordoet verkeerd begrijpen, en omdat egocentrisme en angst gewoonlijk samengaan, ben je misschien niet in staat om de werkelijke Bron van de genezing te aanvaarden. In deze omstandigheden is het voor jou veiliger je tijdelijk op lichamelijke geneesmiddelen te verlaten, omdat jij die niet voor je eigen scheppingen kunt aanzien. Zolang je gevoel van kwetsbaarheid je parten blijft spelen, moet je niet proberen wonderen te verrichten.
3. Ik heb al gezegd dat wonderen uitdrukkingen zijn van wondergerichtheid, en wondergerichtheid betekent een juiste gerichtheid-van-denken. Hij wiens denken juist is gericht zal de denkgeest van de wonderdoener of wonderontvanger noch ophemelen noch kleineren. Als correctie hoeft het wonder de juiste gerichtheid van de ontvanger echter niet af te wachten. Hem zijn juiste staat van denken teruggeven is immers juist het doel ervan. Het is echter noodzakelijk dat de wonderdoener zelf in een juiste staat van denken verkeert, hoe kort ook, anders zal hij de juiste gerichtheid in iemand anders’ denken niet kunnen herstellen.
4. De genezer die op zijn eigen gereedheid vertrouwt, brengt zijn begrip in gevaar. Je bent volkomen veilig zolang jij je totaal niet om je eigen gereedheid bekommert, maar een niet aflatend vertrouwen houdt in die van mij. Als je aandrang om wonderen te verrichten niet naar behoren functioneert, dan komt dat altijd doordat er angst is binnengeslopen in de juiste gerichtheid van je denkgeest en die op z’n kop heeft gezet. Alle vormen van een onjuiste gerichtheid-van-denken zijn het resultaat van de weige- ring de Verzoening voor jezelf te aanvaarden. Als je die wel aanvaardt, verkeer je in de positie te begrijpen dat zij die genezing behoeven eenvoudig diegenen zijn die zich niet hebben gerealiseerd dat een juiste gericht-heid-van-denken al genezing is.
5. De enige verantwoordelijkheid van de wonderdoener is de Verzoening voor zichzelf te aanvaarden. Dit betekent dat je inziet dat de denkgeest het enige scheppingsniveau is, en dat zijn vergissingen door de Verzoening worden genezen. Als je dit eenmaal aanneemt, kan je denkgeest niet...

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=ANR-DR7fDSA

IV. Genezing als bevrijding van angst

1. We leggen nu de nadruk op genezing. Het wonder is het middel, de Verzoening is het beginsel, en genezing is het resultaat. Van ‘een wonder van genezing’ spreken, is het misplaatst combineren van twee orden van werkelijkheid. Genezing is geen wonder. De Verzoening, ofwel het laatste wonder, is een remedie, en elke vorm van genezing is een resultaat. Het is van ondergeschikt belang op welk soort vergissing de Verzoening wordt toegepast. In essentie komt elke genezing neer op bevrijding van angst. Om dit op je te kunnen nemen, dien je zelf niet angstig te zijn. Door je eigen angst begrijp je niet wat genezing is.
2. Een voorname stap in het Verzoeningsplan is het op alle niveaus ongedaan maken van vergissingen. Ziekte, of een ‘niet juiste gerichtheid-van-denken’, is het gevolg van een niveauverwarring, omdat hierbij altijd de overtuiging meespeelt dat iets wat op het ene niveau mis is, het andere nadelig beïnvloeden kan. Wij hebben wonderen aangeduid als het middel om niveauverwarring te corrigeren, want alle fouten moeten worden gecorrigeerd op het niveau waarop ze plaatsvinden. Alleen de denkgeest is tot vergissingen in staat. Het lichaam kan alleen verkeerd handelen wanneer het gehoor geeft aan verkeerd denken. Het lichaam kan niet scheppen en de overtuiging dat het dit wél kan – een fundamentele vergissing – veroorzaakt alle lichamelijke symptomen. Lichamelijke ziekte is de weerslag van een geloof in magie. De hele vervorming waardoor magie ontstond, berust op de overtuiging dat er in de materie een scheppend vermogen schuilt waarover de denkgeest geen zeggenschap heeft. Deze vergissing kan twee vormen aannemen: men kan geloven dat de denkgeest kan miscreëren in het lichaam, of dat het lichaam kan miscreëren in de denkgeest. Wanneer men begrijpt dat de denkgeest – het enige scheppingsniveau – niet voorbij zichzelf kan scheppen, hoeft geen van beide soorten verwarring meer op te treden.
3. Alleen de denkgeest kan scheppen, aangezien de geest reeds geschapen is, en het lichaam een leermiddel voor de denkgeest vormt. Leermiddelen zijn op zichzelf geen lessen. Hun doel is louter het leren te vergemakkelijken. Het ergste wat een foutief gebruik van een leermiddel kan aanrichten is dat het nalaat het leren te vergemakkelijken. Op zich bezit het niet het vermogen om daadwerkelijke leerfouten in te voeren. Het lichaam, mits juist begrepen, is evenals de Verzoening niet bevattelijk voor een tweesnijdende toepassing. Dit komt niet doordat het lichaam een wonder is, maar doordat het naar zijn aard niet openstaat voor een verkeerde interpretatie. Het lichaam maakt eenvoudig deel uit van jouw ervaring in de fysieke wereld. Zijn vermogens kunnen worden overschat en dat gebeurt ook vaak. Toch is het haast onmogelijk zijn bestaan in deze wereld te ontkennen. Wie dit doet, begaat een bijzonder onwaardige vorm van ontkenning. De term ‘onwaardig’ betekent hier alleen dat de denkgeest niet hoeft te worden beschermd door de ontkenning van wat onnadenkend is. Als iemand dit ongelukkige aspect van de macht van de denkgeest ontkent, ontkent hij ook die macht zelf.
4. Elk stoffelijk middel dat je als remedie tegen lichamelijke kwalen aanvaardt is een herbevestiging van magische beginselen. Dit is de eerste stap van het geloof dat het lichaam zijn eigen ziekte maakt. Een tweede misstap is: het met niet-scheppende middelen pogen te genezen. Hieruit volgt echter niet dat het gebruik van dergelijke middelen ten behoeve van herstel slecht is. Soms heeft de ziekte zo’n sterke greep op iemands denkgeest, dat het hem tijdelijk ontoegankelijk maakt voor de Verzoening. In dat geval kan het verstandig zijn om ten opzichte van lichaam en denkgeest een tussenweg te bewandelen, waarbij aan iets van buitenaf tijdelijk genezende werking wordt toegeschreven....

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=BEj6hUjGtc8

III. Het altaar van God

1. De Verzoening kun jij alleen in jezelf aanvaarden door je innerlijke licht vrij te maken. Sinds de afscheiding zijn verdedigingsmiddelen vrijwel uitsluitend aangewend om zich tegen de Verzoening te verdedigen, en zo de afscheiding in stand te houden. Dit wordt in het algemeen gezien als een behoefte om het lichaam te beschermen. De vele lichaamsfantasieën waarmee de denkgeest zich inlaat ontstaan uit de verwrongen overtuiging dat het lichaam gebruikt kan worden als middel om ‘verzoening’ te bereiken. Het lichaam als een tempel beschouwen is pas een eerste stap in de correctie van deze verdraaiing, omdat het slechts een deel ervan verandert. Het onderkent wel dat Verzoening in fysieke zin onmogelijk is. Maar de volgende stap is het besef dat een tempel helemaal geen bouwwerk is. De ware heiligheid ervan is gelegen in het innerlijke altaar waaromheen het bouwwerk is opgetrokken. De nadruk op mooie bouwwerken duidt op angst voor Verzoening en is onwil om tot het altaar zelf te komen. De ware schoonheid van de tempel kan niet met fysieke ogen worden aanschouwd. De geestelijke blik kan, aan de andere kant, het bouwwerk helemaal niet zien, omdat hij volmaakte visie is. Maar hij kan wel het altaar met volmaakte helderheid waarnemen.
2. Om volkomen doeltreffend te zijn hoort de Verzoening thuis in het centrum van het innerlijk altaar, alwaar ze de afscheiding ongedaan maakt en de heelheid van de denkgeest herstelt. Vóór de afscheiding was de denkgeest onvatbaar voor angst, omdat angst niet bestond. Zowel de afscheiding als de angst zijn miscreaties die ongedaan moeten worden gemaakt ten behoeve van het herstel van de tempel en de openstelling van het altaar om er de Verzoening te ontvangen. Dit geneest de afscheiding, door in jou de enige doeltreffende verdediging tegen alle afscheidingsgedachten te plaatsen en jou daarbij volmaakt onkwetsbaar te maken.
3. Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard. Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval. Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal af- dwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren. Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste geval volslagen onverdraaglijk wordt. Je mag dan veel pijn kunnen verdragen, maar daaraan is een grens. Uiteindelijk begint iedereen in te zien, hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. Wanneer dit inzicht vastere grond krijgt, wordt het een keerpunt. Dit laat geestelijke visie uiteindelijk opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen. Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus wordt doorgaans als een conflict ervaren, wat zeer acuut kan worden. Maar de uitkomst is zo zeker als God.
4. Geestelijke visie kan feitelijk geen vergissingen zien en zoekt alleen Verzoening. Alle oplossingen die het fysieke oog nastreeft verdwijnen. Geestelijke visie kijkt naar binnen en constateert onmiddellijk dat het altaar ontwijd is en moet worden hersteld en beschermd. Zich volkomen van de juiste verdediging bewust negeert ze alle andere en kijkt voorbij vergissingen naar de waarheid. Door de kracht van haar visie maakt ze de denkgeest aan zich dienstbaar. Dit herstelt de macht van de denkgeest en maakt het hem steeds onmogelijker om uitstel te dulden, in het besef dat het de pijn slechts nodeloos vermeerdert. Hierdoor wordt de denkgeest almaar gevoeliger voor wat hij vroeger gezien zou hebben als heel kleine steken van onbehagen.
5. De kinderen van God verdienen het volmaakte welbehagen dat voortkomt uit volmaakt vertrouwen. Totdat ze dit bereiken, vergooien ze zichzelf en hun ware scheppende vermogens aan nutteloze...