Een Cursus in Wonderen Dagelijkse Les

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=1xxv9Br4V9Q

III. Waarneming versus kennis

1. Wij hebben de nadruk op waarneming gelegd, en vooralsnog over kennis heel weinig gezegd. Dit komt doordat waarneming eerst op orde moet worden gebracht voor je iets kunt kennen of weten. Kennen of weten is zeker zijn. Onzekerheid betekent dat je niet weet. Kennis is macht omdat ze zeker is, en zekerheid is kracht. Waarneming is iets tijdelijks. Als een eigenschap van het geloof in tijd en ruimte, is ze of aan angst of aan liefde onderhevig. Verkeerde waarnemingen brengen angst teweeg en ware waarnemingen voeden liefde, maar geen van beide brengen ze zekerheid omdat alle waarneming varieert. Dat is de reden waarom het geen kennis is. Ware waarneming vormt de basis voor kennis, maar weten is het beamen van de waarheid en overstijgt alle waarnemingen.
2. Al je moeilijkheden komen voort uit het feit dat jij jezelf, jouw broeder en God niet herkent. Herkennen betekent ‘opnieuw kennen’, wat vooronderstelt dat je eens eerder hebt gekend. Je kunt op vele manieren zien, omdat waarneming met interpretatie gepaard gaat, en dit betekent dat ze niet totaal of consistent is. Het wonder, aangezien het een vorm van waarnemen is, is geen kennis. Het is het juiste antwoord op een vraag, maar je stelt geen vragen wanneer je weet. Een vraagteken plaatsen bij illusies is de eerste stap in het ongedaan maken daarvan. Het wonder, of het juiste antwoord, corrigeert ze. Aangezien waarnemingen veranderen is het evident dat ze van tijd afhankelijk zijn. Hoe je op een gegeven moment iets waarneemt, bepaalt wat je doet, en handelingen vinden nu eenmaal plaats in de tijd. Kennis is tijdloos, omdat zekerheid geen vragen oproept. Jij kent en weet, wanneer je opgehouden bent vragen te stellen.
3. De vragende denkgeest ziet zichzelf in de tijd, en zoekt daarom naar toekomstige antwoorden. De gesloten denkgeest gelooft dat de toekomst en het heden hetzelfde zullen zijn. Dit brengt een ogenschijnlijk stabiele toestand teweeg, die gewoonlijk een poging is de onderliggende angst dat de toekomst erger zal zijn dan het heden, tegen te gaan. Deze angst onderdrukt de neiging om überhaupt nog vragen te stellen.
4. Ware visie is de natuurlijke waarneming van de geestelijke blik, maar nog steeds is ze een correctie, en geen feit. De geestelijke blik is symbolisch en daarom geen instrument om tot kennis te komen. Het is echter wel een middel om juist waar te nemen, hetgeen het in het geëigende domein van het wonder plaatst. Een ‘visioen van God’ zou een wonder zijn, en geen openbaring. Het feit alleen al dat er waarneming bij te pas komt, plaatst die ervaring buiten het domein van kennis. Dat is de reden waarom visioenen, hoe heilig ook, niet blijvend zijn.
5. De Bijbel zegt je jezelf te kennen, of zeker te zijn. Zekerheid komt altijd van God. Wanneer je iemand liefhebt, heb je hem waargenomen zoals hij is, en dat maakt het jou mogelijk hem te kennen. Als je hem niet eerst waarneemt zoals hij is, kun je hem niet kennen. Zolang je vragen over hem stelt, laat je duidelijk blijken dat jij God niet kent. Zekerheid verlangt geen handeling. Wanneer je zegt dat je op basis van kennis handelt, haal je in wezen kennis en waarneming door elkaar. Kennis verschaft de kracht voor scheppend denken, maar niet voor juist handelen. Waarneming, wonderen en handelen zijn nauw met elkaar verbonden. Kennis is het gevolg van openbaring en leidt alleen tot denken. Zelfs in haar meest vergeestelijkte vorm heeft waarneming met het lichaam te maken. Kennis is afkomstig van het innerlijk altaar en is tijdloos omdat ze zeker is. De waarheid waarnemen is niet hetzelfde als haar kennen.
6. Juiste waarneming is noodzakelijk voordat God rechtstreeks kan communiceren naar Zijn altaren, die Hij in Zijn Zonen heeft opgericht. Daar kan Hij Zijn zekerheid communiceren, en Zijn kennis zal vrede...

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=mq_zLHPE-cE

II. Wonderen als ware waarneming

1. Ik heb gesteld dat de basisbegrippen die in deze cursus ter sprake komen geen zaak van gradatie zijn. Bepaalde fundamentele begrippen kunnen niet in de vorm van tegenpolen worden begrepen. Het is onmogelijk zich licht en duisternis, of alles en niets als gelijktijdig bestaande mogelijkheden voor te stellen. Ze zijn of helemaal waar of helemaal onwaar. Het is noodzakelijk dat je inziet dat jouw denken wispelturig zal blijven tot je met het ene of het andere een hechte verbintenis bent aangegaan. Een hechte verbintenis met duisternis of met niets is echter onmogelijk. Er heeft nog nooit iemand geleefd die niet enig licht en enig iets ervaren heeft. En daarom is niemand in staat de waarheid totaal te ontkennen, zelfs al denkt hij dat hij dat kan.
2. Onschuld is geen deeleigenschap. Ze is niet werkelijk totdat ze totaal is. De gedeeltelijk onschuldigen zijn geneigd bij tijd en wijle nogal dwaas te zijn. Pas als hun onschuld een zienswijze met algemene toepassing wordt, wordt ze wijsheid. Onschuldige of ware waarneming betekent dat je nooit onjuist waarneemt en steeds waarachtig ziet. Eenvoudiger gezegd betekent het dat je nooit ziet wat niet, en altijd ziet wat wel bestaat.
3. Wanneer het jou aan vertrouwen ontbreekt in wat iemand gaat doen, getuig je van jouw overtuiging dat zijn denken niet juist is. Dit is allerminst een op wonderen gebaseerd referentiekader. Het heeft bovendien als rampzalig gevolg dat de macht van het wonder wordt ontkend. Het wonder neemt alles waar zoals het is. Als niets dan de waarheid bestaat, kan het zien vanuit de juiste gerichtheid-van-denken niets dan volmaaktheid waarnemen. Ik heb gezegd dat alleen wat God schept of wat jij schept met dezelfde Wil, werkelijk bestaat. En dat is dus alles wat de onschuldigen kunnen zien. Zij lijden niet aan een vervormde waarneming.
4. Jij bent bang voor Gods Wil omdat jij je eigen denkgeest, die Hij geschapen heeft naar het evenbeeld van de Zijne, gebruikt hebt om te miscreëren. De denkgeest kan alleen miscreëren wanneer hij gelooft dat hij niet vrij is. Een ‘gekooide’ denkgeest is niet vrij omdat hij bezeten is van zichzelf of door zichzelf wordt tegengehouden. Hij is daardoor beperkt, en de wil is niet meer vrij zichzelf te laten gelden. Eén zijn betekent één van denkgeest of wil zijn. Wanneer de Wil van het Zoonschap en die van de Vader één zijn, vormt hun volmaakte overeenstemming de Hemel.
5. Niets kan zegevieren over een Zoon van God die zijn geest in de Handen van zijn Vader beveelt. Door dit te doen ontwaakt de denkgeest uit zijn slaap en herinnert zich zijn Schepper. Alle gevoel van afgescheidenheid verdwijnt. De Zoon van God is een deel van de Heilige Drie-eenheid, maar de Drie-eenheid Zelf is één. Er is geen verwarring binnen de Niveaus hiervan, omdat Zij één van Denkgeest en Wil zijn. Dit enkelvoudige doel schept volmaakte integratie en brengt de vrede van God tot stand. Toch kan deze visie alleen door de waarlijk onschuldigen worden waargenomen. Omdat ze zuiver van hart zijn, verdedigen de onschuldigen ware waarneming, in plaats van zichzelf daartegen te verdedigen. Aangezien ze de les van de Verzoening begrijpen, zijn ze vrij van het verlangen aan te vallen, en daardoor zien ze waarheidsgetrouw. Dit is wat de Bijbel bedoelt wanneer er staat: ‘Als Hij zal zijn geopenbaard (of wordt waargenomen), zullen wij Hem gelijk zijn; want wij zullen Hem zien gelijk Hij is.’
6. Vervormingen corrigeer je door je vertrouwen eruit weg te halen en dat alleen te investeren in wat waar is. Je kunt onwaarheid niet waar maken. Als je bereid bent het ware in al wat je waarneemt te aanvaarden, dan laat je het waar zijn voor jou. Waarheid overwint elke dwaling, en zij die in dwaling en ledigheid leven, kunnen nooit blijvende vertroosting vinden. Als je waarachtig...

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=Mpd-oqWLq8s

I. Verzoening zonder offer

1. Een volgend punt moet volkomen duidelijk zijn voordat het laatste restje angst dat nog met wonderen wordt geassocieerd, verdwijnen kan. Niet de kruisiging bracht de Verzoening tot stand, de opstanding deed dat. Veel oprechte christenen hebben dit verkeerd begrepen. Niemand die vrij is van het geloof in schaarste zou deze vergissing ooit kunnen maken. Als de kruisiging vanuit een op-z’n-kop-standpunt wordt bezien, lijkt het inderdaad alsof God toestond, en zelfs aanmoedigde, dat een van Zijn Zonen leed omdat hij goed was. Deze bijzonder ongelukkige interpretatie, die uit projectie voortkwam, heeft ertoe geleid dat veel mensen een bittere angst voor God hebben. Zulke anti-religieuze concepten sluipen in veel religies binnen. Toch hoort de ware christen daarbij stil te staan en zich af te vragen: ‘Hoe is dat mogelijk?’ Is het aannemelijk dat God Zelf tot het soort denken in staat zou zijn waarvan Zijn eigen woorden duidelijk hebben gesteld dat het Zijn Zoon onwaardig is?
2. De beste verdediging is, als altijd, niet andermans standpunt aanvallen, maar de waarheid beschermen. Het is onverstandig enig concept te aanvaarden als je ter rechtvaardiging ervan een heel referentiekader moet omgooien. Deze handelwijze is pijnlijk op kleine, en ronduit tragisch op grotere schaal. Vervolging is vaak het gevolg van een poging de vreselijke misvatting te ‘rechtvaardigen’ dat God Zelf Zijn eigen Zoon in naam van de verlossing heeft vervolgd. De woorden alleen al missen elke betekenis. Het was bijzonder moeilijk dit te overwinnen omdat, hoewel de vergissing op zich niet moeilijker te corrigeren valt dan enige andere, velen niet bereid waren die op te geven gezien haar uitgesproken waarde als verdediging. In een gematigder vorm zegt een ouder: ‘Dit doet mij meer pijn dan jou,’ en voelt dat als een excuus om een kind te slaan. Kun jij geloven dat onze Vader werkelijk zo denkt? Het is zo essentieel dat al dit soort denken wordt uitgebannen, dat we er zeker van moeten zijn dat niets van dien aard in je denkgeest achterblijft. Ik werd niet ‘gestraft’ omdat jij slecht was. De volkomen goedaardige les die de Verzoening leert, gaat verloren als die in enige vorm met dit soort verdraaiing wordt bezoedeld.
3. De uitspraak: ‘Mij komt de wraak toe, spreekt de Here’ berust op een verkeerde zienswijze waarmee men zijn eigen ‘zondige’ verleden toeschrijft aan God. Het ‘zondige’ verleden heeft niets met God te maken. Hij heeft het niet geschapen en Hij houdt het niet in stand. God gelooft niet in vergelding. Zijn Denkgeest schept niet op die manier. Hij rekent jou je ‘zondige’ daden niet aan. Is het dan waarschijnlijk dat Hij ze mij aanrekenen zou? Wees heel zeker dat je begrijpt hoe volslagen onmogelijk deze veronderstelling is, en hoe volledig die uit projectie voortkomt. Dit soort vergissing is verantwoordelijk voor een massa aanverwante vergissingen, waaronder het geloof dat God Adam verstoten heeft en hem uit de Hof van Eden heeft verdreven. Het is tevens de reden dat jij wellicht van tijd tot tijd gelooft dat ik je op een dwaalspoor breng. Ik heb alle moeite gedaan woorden te gebruiken die haast onmogelijk te verdraaien zijn, maar het is altijd mogelijk symbolen te vervormen als je dat wenst.
4. Offeren is een begrip dat God totaal onbekend is. Het komt uitsluitend voort uit angst, en angstige mensen kunnen kwaadaardig zijn. Elke vorm van offeren is een schending van mijn gebod dat je barmhartig moet zijn gelijk jouw Vader in de Hemel barmhartig is. Voor veel christenen is het moeilijk geweest in te zien dat dit op henzelf van toepassing is. Goede leraren onderwerpen hun leerlingen nooit aan een schrikbewind. Een schrikbewind voeren is aanvallen, en dat eindigt ermee dat wat de leraar te bieden heeft, verworpen wordt. Het gevolg is dat er niets wordt...

toelichting: https://www.youtube.com/watch?v=Q7bXm59bJCI

VIII. De betekenis van het Laatste Oordeel

1. Een van de manieren waarop je het verwarren van magie en wonder kunt corrigeren is te bedenken dat jij jezelf niet geschapen hebt. Je bent geneigd dit te vergeten wanneer je egocentrisch wordt, en dit brengt jou in een situatie waarin geloof in magie praktisch onvermijdelijk is. Je wil om te scheppen is jou gegeven door je Schepper, die dezelfde Wil in Zijn schepping tot uitdrukking bracht. Aangezien het scheppingsvermogen in de denkgeest huist, is alles wat je schept noodzakelijkerwijs een kwestie van wil. Ook volgt hieruit dat alles wat jij alleen maakt weliswaar in je eigen ogen werkelijk is, maar niet in de Denkgeest van God. Dit fundamentele onderscheid leidt rechtstreeks tot de ware betekenis van het Laatste Oordeel.
2. Het Laatste Oordeel is een van de meest bedreigende ideeën in jouw denken. Dat komt doordat jij het niet begrijpt. Oordelen is geen eigenschap van God. Het werd pas na de afscheiding in het leven geroepen toen het een van de vele leermiddelen werd die in het totale plan werden ingevoegd. Net zoals de afscheiding miljoenen jaren in beslag nam, zo zal ook het Laatste Oordeel zich uitstrekken over een vergelijkbaar lange periode, en mogelijk zelfs een langere. De duur ervan kan echter aanzienlijk worden bekort door wonderen, het middel ter bekorting maar niet ter opheffing van de tijd. Als het aantal van hen die waarlijk wondergericht zijn voldoende groot wordt, kan dit bekortingsproces nagenoeg onmetelijk zijn. Het is echter noodzakelijk dat jij jezelf snel van angst bevrijdt, omdat je boven het conflict moet uitrijzen, wil jij andere denkgeesten vrede brengen.
3. Het Laatste Oordeel wordt algemeen gezien als een handeling die door God voltrokken wordt. In werkelijkheid zal ze met mijn hulp door mijn broeders worden voltrokken. Het is een definitieve genezing in plaats van het uitdelen van straf, hoezeer je misschien ook meent dat straf verdiend is. Straf is een begrip totaal in tegenspraak met een juiste gerichtheid-van-denken, terwijl juist het doel van het Laatste Oordeel is jou je juiste gerichtheid-van-denken terug te geven. Het Laatste Oordeel kan een proces van juiste waardebepaling worden genoemd. Het betekent eenvoudig dat eenieder uiteindelijk zal gaan begrijpen wat waarde heeft en wat niet. Hierna kan het vermogen tot kiezen verstandig worden gericht. Maar tot dit onderscheid wordt gemaakt, kan het weifelen tussen vrije en gevangen wil alleen maar voortduren.
4. De eerste stap naar de vrijheid behelst het scheiden van het ware en het onware. Dit is een proces van afscheiding in constructieve zin, en weerspiegelt de ware betekenis van de Apocalyps. Iedereen zal uiteindelijk zijn eigen scheppingen aanschouwen, en alleen wat goed is verkiezen te bewaren, net zoals God Zelf zag wat Hij geschapen had en wist dat het goed was. Op dat moment kan de denkgeest beginnen zijn eigen scheppingen met liefde te bezien omdat ze waardevol zijn. Terzelfdertijd zal de denkgeest zijn miscreaties onvermijdelijk afwijzen, welke zonder geloof niet langer zullen bestaan.
5. De term ‘Laatste Oordeel’ is niet alleen angstwekkend omdat die op God is geprojecteerd, maar ook vanwege de associatie van ‘laatste’ met de dood. Dit is een uitstekend voorbeeld van op-z’n-kop-waarneming. Als de betekenis van het Laatste Oordeel objectief wordt bezien, is het volkomen duidelijk dat het in wezen de toegangspoort tot het leven is. Niemand die in angst leeft is werkelijk levend. Je eigen laatste oordeel kan niet tegen jezelf zijn gericht, omdat jij niet je eigen schepping bent. Je kunt het echter te allen tijde zinvol toepassen op alles wat jij hebt gemaakt, en in je herinnering alleen dat behouden wat scheppend is en goed. Je juiste gerichtheid-van-denken moet jou dit wel voorschrijven. De bedoeling van tijd is enkel...