Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #145برنامه شماره ۱۴۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۴۲۹عاشقی و بی‌وفایی کار ماستکار کار ماست چون او یار ماستقصد جان جمله خویشان کنیمهر چه خویش ما کنون اغیار ماستعقل اگر سلطان این اقلیم شدهمچو دزد آویخته بر دار ماستخویش و بی‌خویشی به یک جا کی بودهر گلی کز ما بروید خار ماستخودپرستی نامبارک حالتیستکاندر او ایمان ما انکار ماستآنک افلاطون و جالینوس توستاز منی پرعلت و بیمار ماستنوبهاری کو نوی خود بدیدجان گلزارست اما زار ماستاین منی خاکست زر در وی بجوکاندر او گنجور یار غار ماستخاک بی‌آتش بننماید گهرعشق و هجران ابر آتشبار ماستطالبا بشنو که بانگ آتشستتا نپنداری که این گفتار ماستطالبا بگذر از این اسرار خودسر طالب پرده اسرار ماستنور و نار توست ذوق و رنج تورو بدان جایی که نور و نار ماستگاه گویی شیرم و گه شیرگیرشیرگیر و شیر تو کفتار ماستطالب ره طالب شه کی بودگر چه دل دارد مگو دلدار ماستشهر از عاقل تهی خواهد شدناین چنین ساقی که این خمار ماستعاشق و مفلس کند این شهر رااین چنین چابک که این طرار ماستمدرسه عشق و مدرس ذوالجلالما چو طالب علم و این تکرار ماستشمس تبریزی که شاه دلبری‌ستبا همه شاهنشهی جاندار ماست0 min
- Ganj e Hozour Program #156برنامه شماره ۱۵۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۴۳۷ای یوسف خوش نام هی در ره میا بی‌همرهیمسکل ز یعقوب خرد تا درنیفتی در چهیآن سگ بود کو بیهده خسپد به پیش هر دریو آن خر بود کز ماندگی آید سوی هر خرگهیدر سینه این عشق و حسد بین کز چه جانب می‌رسددل را کی آگاهی دهد جز دلنوازی آگهیمانند مرغی باش هان بر بیضه همچو پاسبانکز بیضه دل زایدت مستی و وصل و قهقهیدامن ندارد غیر او جمله گدااند ای عمودرزن دو دست خویش را در دامن شاهنشهیمانند خورشید از غمش می‌رو در آتش تا به شبچون شب شود می‌گرد خوش بر بام او همچون مهیبر بام او این اختران تا صبحدم چوبک زنانوالله مبارک حضرتی والله همایون درگهیآن انبیا کاندر جهان کردند رو در آسمانرستند از دام زمین وز شرکت هر ابلهیبربوده گشتند آن طرف چون آهن از آهن ربازان سان که سوی کهربا بی‌پر و پا پرد کهیمی‌دانک بی‌انزال او نزلی نروید در زمینبی‌صحبت تصویر او یک مایه را نبود زهیارواح همچون اشتران ز آواز سیروا مستیانهمچون عرابی می‌کند آن اشتران را نهنهیبر لوح دل رمال جان رمل حقایق می‌زندتا از رقومش رمل شد زر لطیف ده دهیخوشتر روید ای همرهان کآمد طبیبی در جهانزنده کن هر مرده‌ای بیناکن هر اکمهیاین‌ها همه باشد ولی چون پرده بردارد رخشنی زهره ماند نی نوا نی نوحه گر را وه وهیخاموش کن گر بلبلی رو سوی گلشن بازپربلبل به خارستان رود اما به نادر گه گهی0 min
- Ganj e Hozour Program #158برنامه شماره ۱۵۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۰۲۷ای امتان باطل بر نان زنید بر نانوی امتان مقبل بر جان زنید بر جانحیوان علف کشاند غیر علف نداندآن آدمی بود کو جوید عقیق و مرجانآن باغ‌ها بخفته وین باغ‌ها شکفتهوین قسمتی است رفته در بارگاه سلطانجانهاست نارسیده در دام‌ها خزیدهجانهاست برپریده ره برده تا به جانانجانی ز شرح افزون بالای چرخ گردونچست و لطیف و موزون چون مه به برج میزانجانی دگر چو آتش تند و حرون و سرکشکوتاه عمر و ناخوش همچون خیال شیطانای خواجه تو کدامی یا پخته یا که خامیسرمست نقل و جامی یا شهسوار میدانروزی به سوی صحرا دیدم یکی معلااندر هوا به بالا می‌کرد رقص و جولانهر سو از او خروشی او ساکن و خموشیسرسبز و سبزپوشی جانم بماند حیرانگفتم که در چه شوری کز وهم خلق دوریتو نور نور نوری یا آفتاب تابانگفتا دلم تنگ شد تن نیز هم سبک شدتا پاگشاده گشتم از چارمیخ ارکانگفتم که ای امیرم شادت کنار گیرمبسیار لابه کردم گفتا که نیست امکانگفتم بیا وفا کن وین ناز را رها کنشاخی شکر سخا کن چه کم شود از آن کانگفتا که من فنایم اندر کنار نایمنقشی همی‌نمایم از بهر درد و درمانگفتم تو را نباید خود دفع کم نیایدپنجه بهانه زاید از طبعت ای سخندانگفتا ز سر یک تو باور کجا کنی توطفلی و درست ابجد برگیر لوح و میخوانگفتم همین سیاست می‌کن حلال بادتصد گونه دفع می‌ده می‌کش مرا به هجرانزود از زبان دیگر صد پاسخ چو شکربرخواند بر من از بر گشتم خراب و سکرانبسیار اشک راندم تا دیر مست ماندمتا که برون شد آن شه چون جان ز نقش انسانداغی بماند حاصل زان صحبت اندر این دلداغی که از لذیذی ارزد هزار احسانفرمود مشکلاتی در وی عجب عظاتیخامش در زبان‌ها آن می نیاید آسان0 min
- Ganj e Hozour Program #147برنامه شماره ۱۴۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۷۲۸دشمن خویشیم و یار آنک ما را میکشدغرق دریاییم و ما را موج دریا میکشدزان چنین خندان و خوش ما جان شیرین میدهیمکان ملک ما را به شهد و قند و حلوا میکشدخویش فربه می‌نماییم از پی قربان عیدکان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا میکشدآن بلیس بی‌تبش مهلت همی‌خواهد از اومهلتی دادش که او را بعد فردا میکشدهمچو اسماعیل گردن پیش خنجر خوش بنهدرمدزد از وی گلو گر می‌کشد تا میکشدنیست عزرائیل را دست و رهی بر عاشقانعاشقان عشق را هم عشق و سودا میکشدکشتگان نعره زنان یا لیت قومی یعلمونخفیه صد جان می‌دهد دلدار و پیدا میکشداز زمین کالبد برزن سری وانگه ببینکو تو را بر آسمان بر می‌کشد یا میکشدروح ریحی می‌ستاند راح روحی میدهدباز جان را می‌رهاند جغد غم را میکشدآن گمان ترسا برد مؤمن ندارد آن گمانکو مسیح خویشتن را بر چلیپا میکشدهر یکی عاشق چو منصورند خود را میکشندغیر عاشق وانما که خویش عمدا میکشدصد تقاضا می‌کند هر روز مردم را اجلعاشق حق خویشتن را بی‌تقاضا میکشدبس کنم یا خود بگویم سر مرگ عاشقانگر چه منکر خویش را از خشم و صفرا میکشدشمس تبریزی برآمد بر افق چون آفتابشمعهای اختران را بی‌محابا میکشدمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۳۸۶(قسمت دوم)این چنین ذالنون مصری را فتادکاندرو شور و جنونی نو بزادشور چندان شد که تا فوق فلکمی‌رسید از وی جگرها را نمکهین منه تو شور خود ای شوره‌خاکپهلوی شور خداوندان پاکخلق را تاب جنون او نبودآتش او ریشهاشان می‌ربودچونک در ریش عوام آتش فتادبند کردندش به زندانی نهادنیست امکان واکشیدن این لگامگرچه زین ره تنگ می‌آیند عامدیده این شاهان ز عامه خوف جانکین گره کورند و شاهان بی‌نشانچونک حکم اندر کف رندان بودلاجرم ذالنون در زندان بودیکسواره می‌رود شاه عظیمدر کف طفلان چنین در یتیمدر چه دریا نهان در قطره‌ایآفتابی مخفی اندر ذره‌ایآفتابی خویش را ذره نمودواندک اندک روی خود را بر گشودجملهٔ ذرات در وی محو شدعالم از وی مست گشت و صحو شدچون قلم در دست غداری بودبی گمان منصور بر داری بودچون سفیهان‌راست این کار و کیالازم آمد یقتلون الانبیاانبیا را گفته قومی راه گماز سفه انا تطیرنا بکمجهل ترسا بین امان انگیختهزان خداوندی که گشت آویختهچون بقول اوست مصلوب جهودپس مرورا امن کی تاند نمودچون دل آن شاه زیشان خون بودعصمت و انت فیهم چون بودزر خالص را و زرگر را خطرباشد از قلاب خاین بیشتریوسفان از رشک زشتان مخفی‌اندکز عدو خوبان در آتش می‌زیندیوسفان از مکر اخوان در چهندکز حسد یوسف به گرگان می‌دهنداز حسد بر یوسف مصری چه رفتاین حسد اندر کمین گرگیست زفتلاجرم زین گرگ یعقوب حلیمداشت بر یوسف همیشه خوف و بیمگرگ ظاهر گرد یوسف خود نگشتاین حسد در فعل از گرگان گذشترحم کرد این گرگ وز عذر لبقآمده که انا ذهبنا نستبقصد هزاران گرگ را این مکر نیستعاقبت رسوا شود این گرگ بیستزانک حشر حاسدان روز گزندبی گمان بر صورت گرگان کنندحشر پر حرص خس مردارخوارصورت خوکی بود روز شمارزانیان را گند اندام نهانخمرخواران را بود گند دهانگند مخفی کان به دلها می‌رسیدگشت اندر حشر محسوس و پدیدبیشه‌ای آمد وجود آدمیبر حذر شو زین وجود ار زان دمیدر وجود ما هزاران گرگ و خوکصالح و ناصالح و خوب و خشوکحکم آن خوراست کان غالبترستچونک زر بیش از مس آمد آن زرستسیرتی کان بر وجودت غالبستهم بر آن تصویر حشرت واجبستساعتی گرگی در آید در بشرساعتی یوسف‌رخی همچون قمرمی‌رود از سینه‌ها در سینه‌هااز ره پنهان صلاح و کینه‌هابلک خود از آدمی در گاو و خرمی‌رود دانایی و علم و هنراسپ سکسک می‌شود رهوار و رامخرس بازی می‌کند بز هم سلامرفت اندر سگ ز آدمیان هوستا شبان شد یا شکاری یا حرسدر سگ اصحاب خویی زان وفودرفت تا جویای الله گشته بودهر زمان در سینه نوعی سر کندگاه دیو و گه ملک گه دام و ددزان عجب بیشه که هر شیر آگهستتا به دام سینه‌ها پنهان رهستدزدیی کن از درون مرجان جانای کم از سگ از درون عارفانچونک دزدی باری آن در لطیفچونک حامل می‌شوی باری شریف0 min
- Ganj e Hozour Program #148برنامه شماره ۱۴۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۶۸۸رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادمدر بیخودی مطلق با خود چه نیک شادمچشمم بدوخت دلبر تا غیر او نبینمتا چشم‌ها به ناگه در روی او گشادمبا من به جنگ شد جان گفتا مرا مرنجانگفتم طلاق بستان گفتا بده بدادممادر چو داغ عشقت می دید در رخ مننافم بر آن برید او آن دم که من بزادمگر بر فلک روانم ور لوح غیب خوانمای تو صلاح جانم بی‌تو چه در فسادمای پرده برفکنده تا مرده گشته زندهوز نور رویت آمد عهد الست یادماز عشق شاه پریان چون یاوه گشتم ای جاناز خویش و خلق پنهان گویی پری نژادمتبریز شمس دین را گفتم تنا کی باشیتن گفت خاک و جان گفت سرگشته همچو بادممولوی، دیوان شمس، شماره ۱۶۸۵ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردماز هر گلی بریدم وز خار توبه کردمگه مست کار بودم گه در خمار بودمزان کار دست شستم زین کار توبه کردمدر جرم توبه کردن بودیم تا به گردناز توبه‌های کرده این بار توبه کردمای می فروش این ده ساغر به دست من دهمن ننگ را شکستم وز عار توبه کردممانند مست صرعم بیرون ز چار طبعماز گرم و سرد و خشکی هر چار توبه کردمای مطرب الله الله می بی‌رهم تو بر رهبردار چنگ می زن بر تار توبه کردمز اندیشه‌های چاره دل بود پاره پارهبیچارگی است چاره ناچار توبه کردمبنمای روی مه را خوش کن شب سیه راکز ذوق آن گنه را بسیار توبه کردمگفتم که وقت توبه‌ست شوریده‌ای مرا گفتمن تایب قدیمم من پار توبه کردمبهر صلاح دین را محروسه یقین رامنکر به عشق گوید ز انکار توبه کردممولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۳۸۶(قسمت سوم) این چنین ذالنون مصری را فتادکاندرو شور و جنونی نو بزادشور چندان شد که تا فوق فلکمی‌رسید از وی جگرها را نمکهین منه تو شور خود ای شوره‌خاکپهلوی شور خداوندان پاکخلق را تاب جنون او نبودآتش او ریشهاشان می‌ربودچونک در ریش عوام آتش فتادبند کردندش به زندانی نهادنیست امکان واکشیدن این لگامگرچه زین ره تنگ می‌آیند عامدیده این شاهان ز عامه خوف جانکین گره کورند و شاهان بی‌نشانچونک حکم اندر کف رندان بودلاجرم ذالنون در زندان بودیکسواره می‌رود شاه عظیمدر کف طفلان چنین در یتیمدر چه دریا نهان در قطره‌ایآفتابی مخفی اندر ذره‌ایآفتابی خویش را ذره نمودواندک اندک روی خود را بر گشودجملهٔ ذرات در وی محو شدعالم از وی مست گشت و صحو شدچون قلم در دست غداری بودبی گمان منصور بر داری بودچون سفیهان‌راست این کار و کیالازم آمد یقتلون الانبیاانبیا را گفته قومی راه گماز سفه انا تطیرنا بکمجهل ترسا بین امان انگیختهزان خداوندی که گشت آویختهچون بقول اوست مصلوب جهودپس مرورا امن کی تاند نمودچون دل آن شاه زیشان خون بودعصمت و انت فیهم چون بودزر خالص را و زرگر را خطرباشد از قلاب خاین بیشتریوسفان از رشک زشتان مخفی‌اندکز عدو خوبان در آتش می‌زیندیوسفان از مکر اخوان در چهندکز حسد یوسف به گرگان می‌دهنداز حسد بر یوسف مصری چه رفتاین حسد اندر کمین گرگیست زفتلاجرم زین گرگ یعقوب حلیمداشت بر یوسف همیشه خوف و بیمگرگ ظاهر گرد یوسف خود نگشتاین حسد در فعل از گرگان گذشترحم کرد این گرگ وز عذر لبقآمده که انا ذهبنا نستبقصد هزاران گرگ را این مکر نیستعاقبت رسوا شود این گرگ بیستزانک حشر حاسدان روز گزندبی گمان بر صورت گرگان کنندحشر پر حرص خس مردارخوارصورت خوکی بود روز شمارزانیان را گند اندام نهانخمرخواران را بود گند دهانگند مخفی کان به دلها می‌رسیدگشت اندر حشر محسوس و پدیدبیشه‌ای آمد وجود آدمیبر حذر شو زین وجود ار زان دمیدر وجود ما هزاران گرگ و خوکصالح و ناصالح و خوب و خشوکحکم آن خوراست کان غالبترستچونک زر بیش از مس آمد آن زرستسیرتی کان بر وجودت غالبستهم بر آن تصویر حشرت واجبستساعتی گرگی در آید در بشرساعتی یوسف‌رخی همچون قمرمی‌رود از سینه‌ها در سینه‌هااز ره پنهان صلاح و کینه‌هابلک خود از آدمی در گاو و خرمی‌رود دانایی و علم و هنراسپ سکسک می‌شود رهوار و رامخرس بازی می‌کند بز هم سلامرفت اندر سگ ز آدمیان هوستا شبان شد یا شکاری یا حرسدر سگ اصحاب خویی زان وفودرفت تا جویای الله گشته بودهر زمان در سینه نوعی سر کندگاه دیو و گه ملک گه دام و ددزان عجب بیشه که هر شیر آگهستتا به دام سینه‌ها پنهان رهستدزدیی کن از درون مرجان جانای کم از سگ از درون عارفانچونک دزدی باری آن در لطیفچونک حامل می‌شوی باری شریف0 min
- Ganj e Hozour Program #135برنامه شماره ۱۳۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۵۴باده ده آن یار قدح باره رایار ترش روی شکرپاره رامنگر آن سوی بدین سو گشاغمزه غمازه خون خواره رادست تو می‌مالد بیچاره وارنه به کفش چاره بیچاره راخیره و سرگشته و بی‌کار کناین خرد پیر همه کاره راای کرمت شاه هزاران کرمچشمه فرستی جگر خاره راطفل دوروزه چو ز تو بو بردمیکشد او سوی تو گهواره راترک کند دایه و صد شیر راای بدل روغن کنجاره راخوب کلیدی در بربسته راخوب کمندی دل آواره راکار تو این باشد ای آفتابنور فرستی مه و استاره رامنتظرش باش و چو مه نور گیرترک کن این گنگل و نظاره رارحمت تو مهره دهد مار راخانه دهد عقرب جراره رایاد دهد کار فراموش راباد دهد خاطر سیاره راهر بت سنگین ز دمش زنده شدتا چه دمست آن بت سحاره راخامش کن گفت از این عالم استترک کن این عالم غداره رامولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۷۹چشم اگر داری تو کورانه میاور نداری چشم دست آور عصاآن عصای حزم و استدلال راچون نداری دید می‌کن پیشواور عصای حزم و استدلال نیستبی عصاکش بر سر هر ره مهایستگام زان سان نه که نابینا نهدتا که پا از چاه و از سگ وا رهدلرز لرزان و بترس و احتیاطمینهد پا تا نیفتد در خباطای ز دودی جسته در ناری شدهلقمه جسته لقمهٔ ماری شدهمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۸۳۲مر شما را نیز در سوداگریدست کی جنبد چو نبود مشتریکی نظاره اهل بخریدن بودآن نظاره گول گردیدن بودپرس پرسان کین به چند و آن به چنداز پی تعبیر وقت و ریشخنداز ملولی کاله می‌خواهد ز تونیست آن کس مشتری و کالهجوکاله را صد بار دید و باز دادجامه کی پیمود او پیمود بادکو قدوم و کر و فر مشتریکو مزاح گنگلی سرسریچونک در ملکش نباشد حبهایجز پی گنگل چه جوید جبهایدر تجارت نیستش سرمایهایپس چه شخص زشت او چه سایهایمایه در بازار این دنیا زرستمایه آنجا عشق و دو چشم ترستهر که او بی‌مایهٔ بازار رفتعمر رفت و بازگشت او خام تفتهی کجا بودی برادر هیچ جاهی چه پختی بهر خوردن هیچ بامشتری شو تا بجنبد دست منلعل زاید معدن آبست منمشتری گرچه که سست و باردستدعوت دین کن که دعوت واردستباز پران کن حمام روح گیردر ره دعوت طریق نوح گیرخدمتی می‌کن برای کردگاربا قبول و رد خلقانت چه کاراین جهان منتظم محشر شودگر دو دیده مبدل و انور شودزان نماید این حقایق ناتمامکه برین خامان بود فهمش حرامنعمت جنات خوش بر دوزخیشد محرم گرچه حق آمد سخیدر دهانش تلخ آید شهد خلدچون نبود از وافیان در عهد خلد0 min
- Ganj e Hozour Program #136برنامه شماره ۱۳۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۹۳۸آن مه چو در دل آید او را عجب شناسیدر دل چگونه آید از راه بیقیاسیگر گویی می‌شناسم لاف بزرگ و دعویور گویی من چه دانم کفر است و ناسپاسیبردانم و ندانم گردان شده‌ست خلقیگردان و چشم بسته چون استر خراسیمیگرد چون خراسی خواهی و گر نخواهیگردن مپیچ زیرا دربند احتباسییوسف خرید کوری با هیجده قلب آریاز کوری خرنده وز حاسدی نخاسیتو هم ز یوسفانی در چاه تن فتادهاینک رسن برون آ تا در زمین نتاسیای نفس مطمئنه اندر صفات حق رواینک قبای اطلس تا کی در این پلاسیگر من غزل نخوانم بشکافد او دهانمگوید طرب بیفزا آخر حریف کاسیاز بانگ طاس ماه بگرفته میگشایدماهت منم گرفته بانگی زن ار تو طاسیآدم ز سنبلی خورد کان عاقبت بریزدتو سنبل وصالی ایمن ز زخم داسیمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۲۶۹۶گفت زن یک آفتابی تافتستعالمی زو روشنایی یافتستنایب رحمان خلیفهٔ کردگارشهر بغدادست از وی چون بهارگر بپیوندی بدان شه شه شویسوی هر ادبیر تا کی میرویهمنشینی با شهان چون کیمیاستچون نظرشان کیمیایی خود کجاستچشم احمد بر ابوبکری زدهاو ز یک تصدیق صدیق آمدهگفت من شه را پذیرا چون شومبی بهانه سوی او من چون رومنسبتی باید مرا یا حیلتیهیچ پیشه راست شد بیآلتیهمچو مجنونی که بشنید از یکیکه مرض آمد به لیلی اندکیگفت آوه بی بهانه چون رومور بمانم از عیادت چون شوملیتنی کنت طبیبا حاذقاکنت امشی نحو لیلی سابقاقل تعالوا گفت حق ما را بدانتا بود شرم‌اشکنی ما را نشانشبپران را گر نظر و آلت بدیروزشان جولان و خوش حالت بدیگفت چون شاه کرم میدان رودعین هر بی‌آلتی آلت شودزانک آلت دعوی است و هستی استکار در بی‌آلتی و پستی استگفت کی بی‌آلتی سودا کنمتا نه من بی‌آلتی پیدا کنمپس گواهی بایدم بر مفلسیتا مرا رحمی کند شاه غنیتو گواهی غیر گفت و گو و رنگوا نما تا رحم آرد شاه شنگکین گواهی که ز گفت و رنگ بدنزد آن قاضی القضاة آن جرح شدصدق می‌خواهد گواه حال اوتا بتابد نور او بی قال اومولوی، مثنوی، دفتر چهارم، سطر ۱۵۲۹زانک استعداد تبدیل و نبردبودش از پستی و آن را فوت کردباز حیوان را چو استعداد نیستعذر او اندر بهیمی روشنیستزو چو استعداد شد کان رهبرستهر غذایی کو خورد مغز خرستگر بلادر خورد او افیون شودسکته و بی‌عقلیش افزون شودماند یک قسم دگر اندر جهادنیم حیوان نیم حی با رشادروز و شب در جنگ و اندر کشمکشکرده چالیش آخرش با اولش0 min
- Ganj e Hozour Program #138برنامه شماره ۱۳۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۷۹۹در غیب پر این سو مپر ای طایر چالاک منهم سوی پنهان خانه رو ای فکرت و ادراک منعالم چه دارد جز دهل از عیدگاه عقل کلگردون چه دارد جز که که از خرمن افلاک منمن زخم کردم بر دلت مرهم منه بر زخم منمن چاک کردم خرقه‌ات بخیه مزن بر چاک مندر من از این خوشتر نگر کآب حیاتم سر به سرچندین گمان بد مبر ای خایف از اهلاک مندریا نباشد قطره‌ای با ساحل دریای جانشادی نیرزد حبه‌ای در همت غمناک منخرگوش و کبک و آهوان باشد شکار خسروانشیران نر بین سرنگون بربسته بر فتراک مندلهای شیران خون شده صحرا ز خون گلگون شدهمجنون کنان مجنون شده از شاهد لولاک منگر کاهلی باری بیا درکش یکی جام خداکوه احد جنبان شود برپرد از محراک منجامی که تفش می زند بر آسمان بیسنددانی چه جوشش‌ها بود از جرعه‌اش بر خاک منآن باده بر مغزت زند چشم و دلت روشن کندوانگه ببینی گوهری در جسم چون خاشاک منعالم چو مرغی خفته‌ای بر بیضه پرچوژهایزان بیضه یابد پرورش بال و پر املاک منروزی که مرغ از یک لگد از روی بیضه برجهدهفت آسمان فانی شود در نو بیضه پاک منخری که او را نیست بن می گوید ای خاک کهندامن گشا گوهرستان کی دیده‌ای امساک مندر وهم ناید ذات من اندیشه‌ها شد مات منجز احولی از احولی کی دم زند ز اشراک منخامش که اندر خامشی غرقه تری در بیهشیگر چه دهان خوش می شود زین حرف چون مسواک منمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۹۷۴پس سری که مغز آن افلاک بوداندر آخر خواجهٔ لولاک بود0 min
- Ganj e Hozour Program #139برنامه شماره ۱۳۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۵۰۹سفر کردم به هر شهری دویدمچو شهر عشق من شهری ندیدمندانستم ز اول قدر آن شهرز نادانی بسی غربت کشیدمرها کردم چنان شکرستانیچو حیوان هر گیاهی می چریدمپیاز و گندنا چون قوم موسیچرا بر من و سلوی برگزیدمبه غیر عشق آواز دهل بودهر آوازی که در عالم شنیدماز آن بانگ دهل از عالم کلبدین دنیای فانی اوفتیدممیان جان‌ها جان مجردچو دل بی‌پر و بی‌پا می پریدماز آن باده که لطف و خنده بخشدچو گل بی‌حلق و بی‌لب می چشیدمندا آمد ز عشق ای جان سفر کنکه من محنت سرایی آفریدمبسی گفتم که من آن جا نخواهمبسی نالیدم و جامه دریدمچنانک اکنون ز رفتن می گریزماز آن جا آمدن هم می رمیدمبگفت ای جان برو هر جا که باشیکه من نزدیک چون حبل الوریدمفسون کرد و مرا بس عشوه‌ها دادفسون و عشوه او را خریدمفسون او جهان را برجهاندکی باشم من که من خود ناپدیدمز راهم برد وان گاهم به ره کردگر از ره می نرفتم می رهیدمبگویم چون رسی آن جا ولیکنقلم بشکست چون این جا رسیدممولوی، دیوان شمس، شماره ۵۸رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان رافروبرید ساعدها برای خوب کنعان راچو آمد جان جان جان نشاید برد نام جانبه پیشش جان چه کار آید مگر از بهر قربان رابدم بی‌عشق گمراهی درآمد عشق ناگاهیبدم کوهی شدم کاهی برای اسب سلطان راگر ترکست و تاجیکست بدو این بنده نزدیکستچو جان با تن ولیکن تن نبیند هیچ مر جان راهلا یاران که بخت آمد گه ایثار رخت آمدسلیمانی به تخت آمد برای عزل شیطان رابجه از جا چه می‌پایی چرا بی‌دست و بیپایینمیدانی ز هدهد جو ره قصر سلیمان رابکن آن جا مناجاتت بگو اسرار و حاجاتتسلیمان خود همی‌داند زبان جمله مرغان راسخن بادست ای بنده کند دل را پراکندهولیکن اوش فرماید که گرد آور پریشان رامولوی، دیوان شمس، شماره ۴۴در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجاابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطاچشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگرخوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفامن ز سلام گرم او آب شدم ز شرم اووز سخنان نرم او آب شوند سنگهازهر به پیش او ببر تا کندش به از شکرقهر به پیش او بنه تا کندش همه رضاآب حیات او ببین هیچ مترس از اجلدر دو در رضای او هیچ ملرز از قضاسجده کنی به پیش او عزت مسجدت دهدای که تو خوار گشته‌ای زیر قدم چو بوریاخواندم امیر عشق را فهم بدین شود تو راچونک تو رهن صورتی صورت توست ره نمااز تو دل ار سفر کند با تپش جگر کندبر سر پاست منتظر تا تو بگوییش بیادل چو کبوتری اگر می‌بپرد ز بام توهست خیال بام تو قبله جانش در هوابام و هوا تویی و بس نیست روی بجز هوسآب حیات جان تویی صورت‌ها همه سقادور مرو سفر مجو پیش تو است ماه تونعره مزن که زیر لب می‌شنود ز تو دعامیشنود دعای تو می‌دهدت جواب اوکای کر من کری بهل گوش تمام برگشاگر نه حدیث او بدی جان تو آه کی زدیآه بزن که آه تو راه کند سوی خداچرخ زنان بدان خوشم کآب به بوستان کشممیوه رسد ز آب جان شوره و سنگ و ریگ راباغ چو زرد و خشک شد تا بخورد ز آب جانشاخ شکسته را بگو آب خور و بیازماشب برود بیا به گه تا شنوی حدیث شهشب همه شب مثال مه تا به سحر مشین ز پامولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۷۸از خدا جوییم توفیق ادببیادب محروم گشت از لطف رببیادب تنها نه خود را داشت بدبلک آتش در همه آفاق زدمایده از آسمان در میرسیدبیشری و بیع و بی‌گفت و شنیددرمیان قوم موسی چند کسبیادب گفتند کو سیر و عدسمنقطع شد خوان و نان از آسمانماند رنج زرع و بیل و داسمانباز عیسی چون شفاعت کرد حقخوان فرستاد و غنیمت بر طبقمائده از آسمان شد عائدهچون که گفت انزل علینا مائدهباز گستاخان ادب بگذاشتندچون گدایان زله‌ها برداشتندلابه کرده عیسی ایشان را که ایندایمست و کم نگردد از زمینبدگمانی کردن و حرصآوریکفر باشد پیش خوان مهتریزان گدارویان نادیده ز آزآن در رحمت بریشان شد فرازابر بر ناید پی منع زکاتوز زنا افتد وبا اندر جهاتهر چه بر تو آید از ظلمات و غمآن ز بی‌باکی و گستاخیست همهر که بی‌باکی کند در راه دوسترهزن مردان شد و نامرد اوستاز ادب پرنور گشته‌ست این فلکوز ادب معصوم و پاک آمد ملکبد ز گستاخی کسوف آفتابشد عزازیلی ز جرات رد باب0 min
- 0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners