Annemieke Bosman praat met harpiste Lavinia Meijer over haar autobiografische boek Vleugels van Papier.

Tweeënhalf jaar is Soo-Ji No bij aankomst vanuit Zuid-Korea in Nederland. Als Lavinia Meijer leert ze naast een nieuwe moedertaal de taal van de muziek. Het lied ‘Verdronken vlinder’ van Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh wordt haar draad van Ariadne: ‘Om te leven, dacht ik, je zou een vlinder moeten zijn.’
Op haar achtste ontmoet Lavinia de liefde van haar leven: de harp. Door haar talent, haar bevlogenheid en haar doorzettingsvermogen weet ze de wereldtop te bereiken. Ze ziet het als haar missie het instrument een prominentere rol te geven in de (moderne) klassieke muziek.
Als ze onverwacht een levensteken ontvangt van haar biologische Koreaanse vader, belandt ze in een identiteitscrisis. Ze besluit hem uit te nodigen voor haar optreden tijdens een nieuwjaarsconcert in het Seoul Arts Center. Dat concert zal haar leven veranderen.
In Vleugels van papier geeft Lavinia Meijer een eerlijke inkijk in in het opgroeien van een geadopteerde in Nederland.