Annemieke Bosman praat met schrijver Marion Bloem over haar roman Meisjes uit het dorp. 

In Meisjes uit het dorp blikt Ramona, dochter van een luchtmachtmilitair, als zeventigjarige vrouw terug op haar jeugd in het kleine dorp naast een militaire vliegbasis. Haar ouders vluchtten rond 1950 uit Indonesië naar Nederland, voor een betere toekomst. Ramona’s oudere zus wist zich voortdurend te omringen met vriendinnen, zelf had ze pen en papier als toevlucht. Ze schrijft over zusjes liefde en meisjesvriendschap in de tijd waarin een tv bijzonder was, ze naar de enige telefooncel in het dorp moest lopen om te bellen en de anticonceptiepil nog niet beschikbaar was, maar flowerpower al wel geproefd. Een periode waarin haar ouders zich soms afvroegen of de vlucht naar Nederland wel de juiste was geweest. In deze langverwachte derde en laatste meisjesroman schrijft Bloem ineen coming-of-age over onverwerkte trauma’s. Tegen de achtergrondvan een dorp in de jaren vijftig en zestig onderzoekt ze de balans tussenaanpassing en behoud van eigenheid; een zoektocht naar identiteit.

Marion Bloem (1952), auteur, filmmaker en beeldend kunstenaar, is bekend geworden met haar debuutroman Geen gewoon Indisch meisje.Haar recentste boeken zijn Een teken van leven. Over rouw en alles wat de dood behelst en Indo. Een persoonlijke geschiedenis over identiteit. Recent won zij voor haar gehele oeuvre de Constantijn Huygensprijs2022.