Annemieke Bosman praat met regisseur Nordin Lasfar over zijn film Mohammed & Paul: Once Upon a Time in Tangier, die in première gaat op documentairefestival IDFA in Amsterdam.

Mohammed & Paul: Once Upon a Time in Tangier biedt een onorthodox portret van Mohammed Mrabet, de enige auteur die niet kan lezen of schrijven. De documentaire volgt zijn bijzondere vriendschap met schrijver Paul Bowles, schetst een kritisch beeld van de Amerikaanse kunstenaarskolonie in Tanger en verkent het grensgebied tussen het imaginaire en het reële. Fragmenten van Mrabets verhalen, opgenomen op tientallen cassettebandjes, worden aangevuld met magisch-realistische AI-beelden: een gigantische vis, een meloen die een paleis herbergt en andere poëtische visuele scènes.

Opgegroeid in Nederland als kind van Marokkaanse ouders, raakte regisseur Nordin Lasfar geïnspireerd door de schrijver Paul Bowles, die hem kennis liet maken met de literatuur en verhalen van Marokko. In de jaren ’60 en ’70 was Tanger een levendig toevluchtsoord voor westerse kunstenaars en schrijvers van de beatgeneratie. Midden in dit artistieke landschap stond Mohammed Mrabet, een jonge visserszoon en meesterverteller uit de Marokkaanse mondelinge traditie. Zijn verhalen kregen wereldwijd bekendheid toen Bowles ze opschreef, wat leidde tot een innige maar complexe vriendschap tussen de twee mannen, gevormd in een tijd van artistieke vrijheid, sociale ongelijkheid en verborgen taboes.

Nu, op hoge leeftijd, kijkt Mrabet terug op die jaren en op zijn unieke manier van verhalen vertellen. Lasfar volgt hem via archiefbeelden, interviews en sfeervolle straatbeelden van Tanger en onderzoekt de balans tussen Mrabets stem en die van de schrijver. Tegelijkertijd stelt de film een fundamentele vraag: wie is de eigenaar als het alleen gehoord wordt via de stem van een ander?