หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม

"ธรรมดานะ ความสุขของเราอาศัยอิงอาศัยคนอื่นอยู่ ต้องมีคนนี้ ถึงจะมีความสุข อะไรอย่างนี้ ทีนี้ คนเนี่ย แปรปรวน เราอย่าไปฝากชีวิตไว้กับคนอื่น ไม่ใช่เราคนเดียวที่มีปัญหานี้นะ ในยุคนี้เป็นยุคที่เขานิยมมีกิ๊กกัน ผู้หญิงก็มีนะ ผู้ชายก็มี แล้วก็ทำร้ายกันบอบช้ำไป ศีลไม่มี ทำร้ายคนอื่น ที่จริงทำร้ายตัวเองนะ ตัวเองกิเลสจะแรงขึ้น พวกที่ผิดศีล" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"ที่จริง ฆราวาสนะ ถ้าอยากพ้นทุกข์ ก็ทำได้ เพราะความเป็นพระ หรือเป็นฆราวาส มันเป็นโดยสมมติ เท่านั้นเอง พระ ก็พระสมมติขึ้นมา ปฏิญาณตัวว่าจะรักษาพระธรรมวินัยเข้มงวด จิตใจก็ยังเป็นฆราวาสอยู่ เป็นปุถุชนเหมือนพวกเรา ส่วนใหญ่ ทำถูกบ้าง ทำผิดบ้าง ทำดีบ้าง ทำชั่วบ้าง ถ้ารักดี ก็ขยันภาวนา ครูบาอาจารย์ก็จะสอนเป็นลำดับๆ ไป ก็พัฒนาไปเรื่อยๆ แต่ฆราวาสเนี่ย ที่ผ่านมาเนี่ย ไม่มีโอกาสได้ฟังธรรมะ การปฏิบัติในขั้นละเอียดจริงๆ เลย ถ้ามีโอกาสฟังนะ ก็ทำได้ ถ้าอยากจะทำ ถ้ารักที่จะทำ อยากพ้นทุกข์จริงๆ ทำได้ แล้วทำไปเรื่อยๆ แล้ววันนึง ตัวเรายังเป็นฆราวาสอยู่ แต่ใจเราเป็นพระไปแล้ว ก็ทำได้ ไม่มีผู้หญิง ผู้ชาย ธรรมะ ไม่เลือกเพศ เพศผู้หญิงก็ได้ ผู้ชายก็ได้ เพศสับสนก็ได้ ไม่มีข้อจำกัด อยู่ที่ภาวนาเอา" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"ถ้าเมื่อไหร่เราเห็นสภาวะ แล้วเราเห็นความยินดีหรือยินร้ายต่อสภาวะ ความยินดียินร้ายจะดับอัตโนมัติ เมื่อมันดับไปแล้ว จิตก็เข้าสู่ความเป็นกลาง เดี๋ยวเจอสภาวะอันที่สอง จิตยินดีหรือยินร้ายอีก รู้อีก จิตก็เป็นกลาง ดูซ้ำๆ ไป หมื่นสภาวะ แสนสภาวะ ล้านสภาวะ มีตัวไหนเกิดมา ดูมันไป ซ้ำไปอย่างนั้น สุดท้ายจิตมันฉลาด มันรู้ว่า สิ่งใดเกิด สิ่งนั้นก็ดับ มันยอมรับตรงนี้" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"จิตที่สงบอาจจะไม่ตั้งมั่น แต่จิตที่ตั้งมั่นต้องสงบด้วย ตัวนี้ต้องแม่นนะ จิตที่สงบอาจจะไม่ตั้งมั่น เช่น เรารู้ลมหายใจ จิตไหลไปอยู่กับแสงสว่าง ไปอยู่กับลมแล้ว ไม่ได้ตั้งจริง แต่ว่าเคลื่อนออกไป ในขณะที่จิตที่ตั้งมั่น มันสงบอยู่ในตัวของมันเอง มันไม่ฟุ้ง มันไม่แส่ส่าย จิตที่สงบและตั้งมั่น อาศัยการมีสติรู้ทันจิตที่เคลื่อน" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"สมาธิ เหมือนยาแก้ปวด มันทำให้เราหายทุกข์ชั่วคราว เดี๋ยวก็ทุกข์ใหม่ การเจริญปัญญา เหมือนการแก้ที่ต้นเหตุของโรคจริงๆ วิธีการเจริญปัญญาก็คือ ใช้ใจที่มีสมาธิ ใจเป็นคนดูสบายๆ ดูร่างกายมันทำงาน ดูจิตใจมันทำงาน พอดูไปเรื่อยๆ เราจะรู้ความจริงว่า ตัวเราไม่มี รู้อย่างแจ่มแจ้งเลย แล้วตัวเราจะไม่ผุดขึ้นมาอีกเลย เมื่อไม่มีตัวเรา มันก็ไม่มีที่ตั้งของความทุกข์ทางใจ ถ้ามีเราขึ้นมามันก็มีทุกข์ มีที่ตั้งของความทุกข์ได้" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"เวลาที่ความรู้ ความเข้าใจเกิดขึ้น มันเข้าใจรวบยอด มันไม่ได้เข้าใจว่า ความโกรธ เกิดแล้วดับ หรือจิตโกรธ เกิดแล้วดับ ไม่ได้เข้าใจว่าความโลภ เกิดแล้วดับ หรือว่าจิตโลภ เกิดแล้วดับ มันเข้าใจรวบยอด จิตทั้งหมดแหละ เกิดแล้วดับ จิตทั้งหมด ไม่ใช่ตัวเรา เวลาความเข้าใจเกิด มันเป็นความเข้าใจรวบยอด ไม่ใช่เข้าใจทีละชิ้นเล็กๆ เหมือนต่อจิ๊กซอว์ ต่อจิ๊กซอว์ไปนะ ตอนนี้โกรธ แล้วก็ดับ โลภแล้วดับ ต่อทุกวัน ต่อๆๆ ไป จนวันหนึ่งมัน ปิ๊ง ขึ้นมา ทั้งหมดนั้นแหละ เกิดแล้วดับ ทั้งหมดแหละ ไม่ใช่ตัวเรา" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"เราก็ต้องรู้ตัวเอง ว่าธรรมะอะไรสมควรแก่เรา จะเจริญวิปัสสนา จะรู้รูป หรือรู้นาม รู้รูป รู้นามแล้ว จะมองในมุมของอนิจจัง หรือทุกขัง หรืออนัตตา ความถนัดแต่ละคนไม่เหมือนกัน เลียนแบบกันไม่ได้ ธรรมะ ถ้าไม่สัปปายะกับตัวเรานะ ภาวนาแล้วไม่สำเร็จ" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"โดยธรรมชาติขันธ์ มันแยกอยู่แล้ว ทีนี้ พอเราเป็นนักปฏิบัติ มันผิดธรรมชาติไป เพราะนักปฏิบัติ สิ่งที่เกิดขึ้นอันดับแรกเลย คือ "อยาก" พอ "อยาก" ก็รวบเข้ามา (รวบขันธ์เข้ามา) ฝึกแทบตาย เพื่อจะกลับไปสู่สภาวะอันเดิม (ขันธ์แยกโดยธรรมชาติ) สร้างอะไรต่ออะไรขึ้นมารุงรัง เพื่อวันหนึ่งจะต้องทิ้งมันไป แต่ถ้าไม่สร้างเลยก็ไปไม่ไหว บางคนจึงเพ่งไว้ก่อน ตึงไว้ก่อน แล้วให้มันค่อยๆคลาย คลายแล้วมันพอดี พอดีแล้ว แทบเขกหัวตัวเองเลย ว่าอันนี้ของ "ธรรมดา" -- พระธรรมเทศนาหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"ในอภิธรรมสอนไว้ชัดเลยนะ บอกว่า ความสุขเป็นเหตุใกล้ให้เกิดสมาธิ แต่พวกเราเรียนกันผิดๆ นะ เราคิดว่าสมาธิเป็นเหตุใกล้ให้เกิดความสุข สมาธินะ พอประณีตขึ้นไปจริงๆ เป็นอุเบกขา ไม่ได้เป็นความสุขแล้ว" -- พระธรรมเทศนาหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐

"อะไรที่เป็นหน้าที่ต้องทำนะ ไม่เช่นนั้นเราจะตำหนิตัวเองทีหลัง การที่เราทำหน้าที่ มันจะมีความอิ่มอกอิ่มใจขึ้นมา มันจะได้สมาธิง่ายด้วย และการที่เราต้องทำหน้าที่ทั้งๆที่ฝืนใจอยู่นี่นะ อย่างเลี้ยงครอบครัว เลื้ยงพ่อเลี้ยงแม่อะไรนี่นะ มันจะอื่มใจนะ มันจะภูมิใจตัวเอง จิตใจมันจะมีความสุข ถ้าทิ้งหน้าที่ไปจะไม่มีความสุข ใจฟุ้งซ่าน สมาธิไม่เกิด" พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๖๙ วันที่ ๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐