หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม

"เราระลึกถึงครูบาอาจารย์ปุ๊บ ใจเรามีสมาธิ ธรรมะจะเกิดขึ้นในใจเรา จิตจะถ่ายทอดธรรมะออกมา ท่านจะถ่ายทอดรึเปล่าเราไม่รู้ แต่จิตเรานี่แหละถ่ายทอด งั้นฝึกนะ ให้ใจระลึกถึงพระพุทธเจ้าเนืองๆ ระลึกถึงครูบาอาจารย์เนืองๆ ระลึกดีที่สุดคือ ระลึกถึงพระพุทธเจ้า ระลึกเรื่อยๆ วันนึงมากๆ ร้อยครั้ง พันครั้ง ถ้าคิดบ่อยๆ เวลาจะทำชั่วมันจะทำไม่ได้ เวลาจะขี้เกียจทำดี มันจะขี้เกียจไม่ได้ มันจะขยันขึ้นมา" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๑ เมษายน ๒๕๖๐

"ทำบุญต้องทำให้เป็นนะ บุญที่ยิ่งใหญ่ ต้องลดละกิเลสได้ อย่างทำบุญแล้วขอโน่น ขอนี่ ได้บุญเล็กน้อย มันเจือโลภะ ถ้าทำแล้วลดละกิเลส ได้บุญใหญ่ บุญที่ใหญ่ที่สุดคือ วิปัสสนากรรมฐาน เพราะว่า ลดละกิเลสที่ลดยากที่สุดคือ โมหะ เจริญเมตตา ก็เป็นบุญใหญ่ เป็นบุญต่อสู้กับโทสะ" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๖๐

"เวลาเราภาวนานะ เราอยู่ไกลครูบาอาจารย์ เรียกว่าเราขาดกัลยาณมิตร เราอย่าไปเชื่อว่า คนนั้นเป็นกัลยาณมิตร คนนี้เป็นกัลยาณมิตรง่ายๆนะ พอเราภาวนา แล้วเราก็ถามคนนั้นที คนนี้ที ส่วนใหญ่เสีย ไม่ใช่ส่วนใหญ่ดี กรรมฐานเป็นเรื่องที่จะเรียนรู้ตัวเอง" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๖๐

"กุศลเกิดบ้าง อกุศลเกิดบ้าง ไม่เป็นไร ไม่ต้องกุศลตลอด อย่าไปเกลียดอกุศล อย่าไปรักกุศลถึงขนาดที่ว่า ต้องเกิดตลอดเวลา เพราะฉะนั้น จิตเป็นอกุศลให้รู้ อกุศลจะสอนธรรมะเรา ความโลภ ความโกรธ ความหลง เกิดแล้วก็ดับทั้งสิ้น จิตที่เป็นกุศล มีศรัทธา มีวิริยะ มีสติ มีปัญญา เกิดขึ้น มันก็เป็นของชั่วคราว" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๕๖๐

"ถ้าพวกเราศึกษาโดยใจที่เปิดกว้าง ไม่ได้ศึกษาแบบเซล์ฟจัด โน่นก็รู้ นี่ก็รู้ รู้ด้วยความคิดทั้งนั้น ไม่ได้รู้ด้วยใจ ถ้ามีใจเปิดกว้าง ไม่คิดว่าเรารู้แล้ว ค่อยๆ ฟัง ค่อยๆ สังเกต ฟังแล้วก็สังเกตดูว่า สภาวะจริงๆ เป็นยังไง การปฏิบัตินะ ถ้าไม่เห็นสภาวะ มันไม่ใช่การปฏิบัติ มันเป็นแค่ปริยัติ ฟังหลวงพ่อ มันก็คือการเรียนปริยัติ ไปคิดเอา มันก็คิดแบบนักปริยัติ แต่การปฏิบัติด้วยใจนั้น ต้องเห็นสภาวะ เราหัดดูสภาวะไป แล้วสภาวะจะสอนธรรมะเรา" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๕๖๐

"เทวดามีหลายชนิดนะ ในทางศาสนาพุทธ อย่างพระเจ้าแผ่นดินก็ถือเป็นเทวดาแบบหนึ่ง เป็นเทวดาโดยสมมติ หรือเทวดาจริงๆ ที่เรามองเห็น เทวดาด้วยการเกิด เกิดมาเป็นเทวดา เทวดาที่ประเสริฐที่สุด เรียกว่า วิสุทธิเทพ วิสุทธิเทวดา วิสุทธิ คือ บริสุทธิอย่างยิ่ง ถ้าเมื่อไหร่จิตเราเข้าถึงความบริสุทธิ์นะ เราก็เป็นเทวดาเหมือนกัน ถ้าเราฝึกจนจิตเราบริสุทธิ์ได้จริงๆ เทวดาชนิดอื่นก็ยังนับถือ วิธีที่จะฝึกให้จิตบริสุทธิ์ ก็คือ รู้ทันจิตที่มีกิเลส" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๖๐

"งั้นเวลาเจ็บป่วยนี่ คือเวลาเข้าห้องสอบ เวลายังไม่ป่วยนี่ เข้าห้องเรียน ถึงเวลาป่วยแล้ว เข้าห้องสอบ แต่บางคนยังเรียนไม่เก่ง ถึงเวลาป่วย จะไปเข้าห้องเรียน มีบางคนไม่สบายมาถาม "หนูจะทำใจยังไง?" ทำไงก็ทำไปเถอะ หนูเอ๋ย มันทำไม่ได้หรอก คือความทุกข์มาถึงตัวแล้ว จะมาปฏิบัติเนี่ยนะ มันไม่ได้กินหรอก มันไม่ทัน มันต้องฝึกซะ ตั้งแต่ยังแข็งแรง อยู่ในชีวิตทำธรรมดา เข้าห้องเรียนไว้ให้ดี ห้องเรียน บทเรียนของเรา ก็คือ "รูปกับนาม" นี่เอง" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๖๐

"ถ้าเราสังเกตให้ดีนะ เวลาร่างกายเจ็บป่วย หรือร่างกายไม่สบาย จิตใจมันพลอยไม่สบายไปด้วย พระพุทธเจ้าท่านถึงสอนว่า คนทั่วๆ ไป เวลาร่างกายเจ็บป่วย เหมือนถูกยิงด้วยธนูดอกที่หนึ่ง ยิงเข้ามาที่ร่างกาย แล้วมันจะซ้ำดอกที่สองเข้ามาที่ใจ คือจะทุกข์ใจขึ้นมาด้วย ถ้าเป็นลูกศิษย์พระพุทธเจ้าจริงนะ ความทุกข์มันจะอยู่ที่กายเท่านั้น มันจะเข้ามาไม่ถึงใจ" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่โรงพยาบาลศิริราช วันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๖๐

"เมื่อเราภาวนาจนจิตเข้าถึงความเป็นกลางด้วยปัญญา ตรงนี้คือ ประตูแห่งอริยมรรคแล้ว เบื้องต้น รู้สภาวะ จิตไม่เป็นกลาง ให้รู้ทันด้วยสติ รู้ทันว่าตอนนี้ไม่เป็นกลางแล้ว ยินดีบ้าง ยินร้ายบ้าง จะเป็นกลางด้วยสติ ใช้จิตที่เป็นกลางแล้วเนี่ย เรียนรู้ความเป็นไตรลักษณ์ของรูปนามไปเรื่อย สุดท้ายจะเป็นกลางด้วยปัญญา เมื่อเป็นกลางด้วยปัญญา จิตจะหมดความดิ้นรน คำว่ารู้ คำว่าเห็น สักแต่รู้ สักแต่เห็น จะเกิดขึ้นตอนนี้" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๑๒ มีนาคม ๒๕๖๐

"ถ้าต้อง บิ้ว กันนานนะ กว่าจะยอมทำความดีนะ อันเนี้ย จิตดวงนี้ เป็นกุศลที่มีกำลังอ่อน แต่ถ้ามันเกิดโดยสันดาน อยากดีเองนะ มันเป็นกุศลที่มีกำลังกล้า เราจะฝึกจิต จนกระทั่งจิตเป็นกุศลมีกำลังกล้า ถ้าไม่มีกำลังกล้า จะไปภาวนายังไง จะไปเจริญปัญญาอะไร ปัญญานั่นเป็นบุญ เป็นกุศลที่ใหญ่ที่สุดเลย เพราะฉะนั้น เราจะต้องมาฝึก หัดรู้สภาวะไป จนจิตจำสภาวะได้แม่น แล้วสติเกิดเอง จิตจะเป็นมหากุศลจิต อสังขาริกัง โดยไม่ชักชวน เกิดได้เอง ของฟรีไม่มี ต้องฝึก" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๐ วันที่ ๑๒ มีนาคม ๒๕๖๐