In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko

We kwamen 's avonds laat aan in Bratislava. Alle hostels waren volgeboekt. Op hoop van zegen liepen we ze toch een voor een af in de hoop dat er een bed vrij stond. We belandde uiteindelijk in een eng Sovjet-gebouw met slaapkamers die meer op een cel leken. Daar leerde mijn beste vriend me een mannelijke vaardigheid die ik op de dag van vandaag nog steeds weet. Het lijkt iets kleins, maar het is mijn meest heldere herinnering van deze reis geworden. Wacht. Ik leg het je uit. 

Als je last hebt van angst- en paniekaanvallen, dan is het extra kut als iets moet presenteren. Laat maar zeggen iets wat er ook nog toe doet. Ik heb het ervaren. Het liep heel goed af, maar ik kijk er met een heel naar dubbel gevoel op terug. Wacht. Ik leg het je uit.

Ken je die mensen die je adviseren om te gaan mediteren? Vooral als je last hebt van pijn, angst, verdriet, waanzin? Ze zeggen het zovaak, dat je begint af te vragen of hun advies niet een advies aan  hunzelf is. Dat _zijzelf_ vaker moeten mediteren.

Omdat je de beroerdste niet bent, probeer je het ook eens.

Je moet toch wat hè.

Als monniken het bijna fulltime kunnen doen, waarom jij niet tien minuten per dag? Dan voel je je ook eens een spirituele monnik zonder dat je het bent.

Wellicht kan je de volgende keer ook tegen iedereen die in de put zit adviseren: mediteer, het heeft mijn leven veranderd.

En dan zit je daar met je meditatie-app geïnstalleerd op de bank, te luisteren naar een stem die vertelt dat je op je ademhaling moet letten.

Om er na verloop van tijd achter te komen dat je van alles aan het doen was in je hoofd, behalve op je ademhaling letten. 

De verveling in je brein waar je normaal niet zo bewust van bent, is opeens tien minuten lang pijnlijk aanwezig.

Gedachtes komen op als: hoelang duurt deze sessie nog? Ik moet mijn ma nog terug-appen. Ik heb dorst. Oh shit, nu let ik alweer niet op mijn ademhaling.

Ik zie je.

Ik voel je.

Laat me je dit zeggen over meditatie.

Er is namelijk een _end game _ in deze vaardigheid.

Ik had een afspraak met Jooz in Groningen. Alleen ik was een kwartier te vroeg. Dus ik stond midden op de Grote markt te wachten en om me heen te kijken. Groningen is mij niet vreemd. Ik ben er geboren. Alleen ik heb er geen actieve herinnering aan. Dat gaf me een wat apart gevoel over 'thuis'. 

Ik ging naar het zwembad om baantjes te trekken. Tot ik in mijn zwembroek naar het 25-meter bad liep en zag dat ze de boel hadden afgezet. Ik raakte in een existentiële crisis. Niet alleen dat. Ik ontdekte waarom het me zoveel energie kost als ik naar nieuwe plekken ga of nieuwe mensen ontmoet. Wacht. Ik leg het je uit. 

Het was een taakje die ik al anderhalf jaar lang heb uitgesteld. Mijn LinkedIn op orde brengen. Het gekke was alleen toen ik eraan begon: mijn handen begonnen te trillen. Ik voelde een vreemd soort spanning. Wacht. Ik leg het je uit. 

Dit voetbalseizoen bezoek ik de thuis-wedstrijden van Vitesse in Europees verband. Elke keer weer als we na de wedstrijd met z'n allen de catacomben ingaan, word ik aangesproken door mensen. Dit is nog onschuldig. Ik ben ook wel eens ongewenst aangeraakt door mensen. Wacht. Ik stuur je een spraakbericht. 

Ik had zo'n maffe droom. Ik moest iets ongepast oplossen, terwijl iedereen naar me keek. Ik kon het idee maar niet loslaten om er even mee te wachten. De volgende ochtend aan de ontbijttafel tijdens een familieweekend, gebeurde precies hetzelfde. Ik had alleen mijn les uit de droom niet geleerd...

 Geen alcohol gedronken. Wel al druk met voorbereiden van het inpakwerk. Want ik doe alles nog steeds alleen (soort van). Wacht. Ik praat je even bij.

PS

Dankjewel voor de lieve berichten! En als je het nog niet besteld hebt, ga naar mijn shop toe.

Ik probeer de tijd uit mijn jeugd nog wel eens na te bootsen. Toch lukt het me op de een of andere manier niet om mijzelf die tijd te gunnen. Wacht. Ik leg het je uit.